Het solovluchtje van Boston gitarist Barry Goodreau (Joepie 23 november 1980)
Auteur: Patrick De Graeve
Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.
Tuxedo Moon in de Joepie van 23 november 1980
Spargo lonkt over de grenzen (Joepie 23 november 1980).
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
De Mey werkte tijdens de jaren 70 en 80 voor de BRT als journalist en verslaggever.
Zijn meest beroemde moment vond plaats toen hij bij de scheepsramp rond de Herald of Free Enterprise in 1987 voor de kust van Zeebrugge meteen ter plekke was en als enige journalist vanop het zinkende schip verslag uitbracht.
Tijdens de jaren 90 werkte hij mee aan het humaninterestprogramma Afrit 9.
De Mey had altijd al een interesse in nieuws bekeken vanuit de ogen van de gewone man.
Voorts was hij te zien in Familie Backeljau (1993), Buiten De Zone (1994) en Misstoestanden (2000).
In 1999 werd De Mey door de VRT ontslagen en hij ging met pensioen.
Men verweet hem onder meer dat hij te graag in beeld verscheen tijdens reportages.
Hij probeerde nog actief te blijven bij VTM en VT4 en als anoniem medewerker aan Jurgen Verstrepens radioprogramma “ZwartWit”. Verstrepen, die later naar het Vlaams Belang overstapte, bezorgde De Mey ook een plaats in deze partij.
Eerder was De Mey nog lid van de SP en de lokale Oostendse partij Demo. Tijdens de Federale Parlementsverkiezingen van 2007 haalde De Mey 3473 stemmen.
In 2014 stond hij als lijstduwer op de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. Hij raakte niet verkozen.
In 2018 stond hij op de 5e plaats van het Vlaams Belang van Oostende bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Hij raakte verkozen en ging effectief zetelen.
30 jaar geleden, noodkreten van Guido Belcanto in de Post van 23 november 1990
Erich von Stroheim (echte naam Erich Oswald Stroheim) was een Amerikaans filmregisseur, acteur en scenarioschrijver van Oostenrijkse afkomst.
In Hollywood had hij de bijnaam “The Man You Love to Hate” vanwege de vele slechteriken die hij in films speelde
60 jaar geleden, reclame voor rum van het merk Jacsi (november-december 1960)
30 jaar geleden, Bay ( Bé de Meyer) met haar debuutsingle sland of love (De Post 23 november 1990)
40 jaar geleden, de gevoelige Top 10 van Sade (Joepie 17 november 1985)
Hits de wereld rond (Joepie 24 november 1985)
BRT Top 30 ( joepie van 24 november 1985)
U.S.A Top 10 singles en Lp’s en Franse Top 10 (Joepie 24 november 1985).
Black Charts Top 10 Singles en Lp’s ( 24 novempber 1985).
Engelse Top 10 singles en Lp’s (Joepie 24 november 1985).
Super Vlaamse Top 15 (Joepie 24 november 1985).
Gouden harp voor Ramses Shaffy en Jerney van Earth en Fire (Joepie 23 november 1980)
Vandaag 40 jaar geleden, is de Gentse kunstschilder Maurice de Clercq te komen overlijden.
Aan de academie in Gent studeerde hij samen met Roger Raveel, Pierre Vlerick, Antoon de Clercq en Camille D’havé.
Hij kreeg er les van Jos Verdegem.
Het allereenvoudigste voorwerp wordt uit de banaliteit geheven en tot kunstwerk gepromoveerd.
Het spreekt vanzelf dat alleen een echte kunstenaar daarin slaagt.
En Maurice de Clercq behoorde daar ongetwijfeld toe, ook al heeft hij in zijn geboortestad Gent steeds weinig erkenning gekregen.
Zoals voor vele anderen moest die erkenning ook weer uit het buitenland komen.
De voorwerpen die Maurice de Clercq schilderde, zijn op zijn minst op de werkelijke grootte weergegeven.
Soms vergrootte hij ze zelfs om het banale indrukwekkender te maken.
Hij wilde er een blikvanger van maken.
Meteen viel ook het perspectief weg, want alles kwam immers op de voorgrond te staan.
Er bestond gewoon geen achtergrond meer.
Toch wilde Maurice de Clercq de al te nuchtere werkelijkheid vermijden.
Hij heeft het realisme dan ook steeds een vleugje lyriek geschonken.
Net zoals destijds de Vlaamse expressionisten een heel eigen schilderkunst hebben gevonden, die geënt was op het Duitse expressionisme, heeft ook Maurice de Clercq een Vlaams hyperrealisme gevonden, dat geënt was op het Amerikaanse.
Zo bleef deze Vlaamse hyperrealist in zijn werk steeds nauw betrokken bij de mens, zelfs al werd de mens er niet in uitgebeeld.
Want aan de schijnbaar objectieve uitbeelding van een paar strandstoelen of een gordijn voor een raam gaat steeds een subjectieve keuze van een detail uit een hoeveelheid waargenomen objecten vooraf.
Dit detail is nooit willekeurig gekozen, maar beantwoordt aan de persoonlijke gevoelswereld van de kunstenaar.
Het typisch Vlaamse karakter van Maurice de Clercqs hyperrealisme verklaart ongetwijfeld zijn succes in het buitenland.
De werkelijkheid was voor hem spannender geworden dan de rijkste fantasie.
Een boeiend avontuur werd door de dood plotseling afgebroken.(Diverse bronnen, Willem M. Roggeman en foto’s De Post 6 juli 1980)
Erich von Stroheim (echte naam Erich Oswald Stroheim) was een Amerikaans filmregisseur, acteur en scenarioschrijver van Oostenrijkse afkomst.(Foto november 1950)
In Hollywood had hij de bijnaam “The Man You Love to Hate” vanwege de vele slechteriken die hij in films speelde
Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Gentse kunstschilder Maurice de Clercq is overleden.
Aan de academie in Gent studeerde hij samen met Roger Raveel, Pierre Vlerick, Antoon de Clercq en Camille D’havé.
Hij kreeg er les van Jos Verdegem.
Het allereenvoudigste voorwerp wordt uit de banaliteit geheven en tot kunstwerk gepromoveerd.
Het spreekt vanzelf dat alleen een echte kunstenaar daarin slaagt.
En Maurice de Clercq behoorde daar ongetwijfeld toe, ook al heeft hij in zijn geboortestad Gent steeds weinig erkenning gekregen.
Zoals voor vele anderen moest die erkenning ook weer uit het buitenland komen.
De voorwerpen die Maurice de Clercq schilderde, zijn op zijn minst op de werkelijke grootte weergegeven.
Soms vergrootte hij ze zelfs om het banale indrukwekkender te maken.
Hij wilde er een blikvanger van maken. Meteen viel ook het perspectief weg, want alles kwam immers op de voorgrond te staan.
Er bestond gewoon geen achtergrond meer. Toch wilde Maurice de Clercq de al te nuchtere werkelijkheid vermijden.
Hij heeft het realisme dan ook steeds een vleugje lyriek geschonken.
Net zoals destijds de Vlaamse expressionisten een heel eigen schilderkunst hebben gevonden, die geënt was op het Duitse expressionisme, heeft ook Maurice de Clercq een Vlaams hyperrealisme gevonden, dat geënt was op het Amerikaanse.
Zo bleef deze Vlaamse hyperrealist in zijn werk steeds nauw betrokken bij de mens, zelfs al werd de mens er niet in uitgebeeld.
Want aan de schijnbaar objectieve uitbeelding van een paar strandstoelen of een gordijn voor een raam gaat steeds een subjectieve keuze van een detail uit een hoeveelheid waargenomen objecten vooraf.
Dit detail is nooit willekeurig gekozen, maar beantwoordt aan de persoonlijke gevoelswereld van de kunstenaar.
Het typisch Vlaamse karakter van Maurice de Clercqs hyperrealisme verklaart ongetwijfeld zijn succes in het buitenland.
De werkelijkheid was voor hem spannender geworden dan de rijkste fantasie.
Een boeiend avontuur werd door de dood plotseling afgebroken.(Diverse bronnen, Willem M. Roggeman en foto’s De Post 6 juli 1980)
60 jaar geleden, reclame voor het automodel Floride van Renault (november-december 1960)
Toen gisteren nog vandaag was 