Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Jef Demedts was jarenlang een vaste waarde in het theater, voornamelijk bij NTGent, waar hij niet alleen op de planken stond, maar ook een periode de artistieke leiding op zich nam.
Voor het grote publiek is hij wellicht het bekendst door zijn iconische hoofdrol als Fabian van Fallada in de gelijknamige jeugdreeks.
Daarnaast vertolkte hij door de jaren heen nog vele andere televisierollen.
Zo speelde hij Miel Bataille in ‘Rupel’, was hij drie jaar lang te zien als Gaston Veugelen in ‘Familie’ en had hij een rol als Karel Arends in de telenovelle ‘Ella’.
Zijn veelzijdigheid bleek ook uit zijn talrijke gastoptredens in populaire series.
Hij verscheen onder meer in ‘De Kotmadam’, ‘Windkracht 10’, ‘Wittekerke’, ‘Spoed’, ‘Flikken’, ‘Aspe’ en ‘LouisLouise’. In ‘F.C. De Kampioenen’ was hij zelfs drie keer te gast in verschillende rollen.
Daarnaast werkte hij mee aan klassiekers als ‘Manko Kapak’, ‘Kapitein Zeppos’, ‘Het zwaard van Ardoewaan’ en ‘De Paradijsvogels’.
Op het witte doek had hij een rol als begrafenisondernemer in de film ‘Pauline & Paulette’ uit 2001.
Hugo Van den Berghe, geboren op 19 juni 1943 in het Oost-Vlaamse Wetteren, zette zijn eerste stappen in de acteerwereld al op jonge leeftijd.
In 1958 sloot hij zich aan bij het liefhebberstoneel ‘Vrank en Vrij’ in zijn geboortedorp.
Zijn talent bleek al vroeg, want nog tijdens zijn theateropleiding aan het conservatorium van Gent presenteerde de toen achttienjarige Van den Berghe het jongerenprogramma ‘Tienerklanken’ (1961-1965).
Na zijn studies debuteerde hij professioneel in ‘De Kleine Johannes’ bij Toneel Vandaag in Brussel.
Opmerkelijk genoeg volgde hij er vrijwel meteen zijn mentor Rudi Van Vlaenderen op als directeur en speelde hij mee in de geruchtmakende productie ‘Thyestes’ van Hugo Claus.
Toch verliet hij Brussel na een jaar voor het Nederlands Toneel Gent (NTG).
Die overstap bleek bepalend, want daar leerde hij niet alleen zijn echtgenote Blanka Heirman kennen, maar bouwde hij ook een indrukwekkende carrière uit.
Zijn talent werd er bekroond met de Oscar De Gruyter-prijs voor zijn rol in ‘Nooit te bereiken’ van Simon Gray.
Als regisseur bij het NTG toonde Van den Berghe een duidelijke voorliefde voor het werk van Cyriel Buysse; maar liefst drie van zijn eerste vier regies waren stukken van deze auteur.
“Ik ben begonnen via zijn meest bekende stuk, ‘Het gezin Van Paemel’, en nadien ben ik hem grondig gaan lezen en ik moet zeggen: ik had daar heel veel binding mee,” lichtte hij die keuze ooit toe.
Zijn regiewerk strekte zich ook uit tot televisie, met onder meer het tv-feuilleton ‘Het gezin van Paemel’ in 1978.
Naast het regisseren bleef hij zelf een gevierd acteur en speelde hij bijvoorbeeld de glansrijke hoofdrol van Dore Maersschalck in “Daar is een mens verdronken” (1983).
Zijn visie als NTG-directeur was helder, zoals bleek uit zijn ‘beginselverklaring’: “Het NTG richt zich ondubbelzinnig naar een jong publiek.
Dit wil zeggen: een publiek dat zich jong voelt, dat openstaat voor de trilling van de tijd, voor vernieuwing, voor avontuur, voor vers talent, voor ongewone visies.
Een publiek dat niet blind is voor wat gebeurt op deze planeet en daarom niet kan zonder de zuurstof van de allesrelativerende humor, ironie en zelfspot.”
Zelfs tijdens zijn drukke directeurschap bij het NTG bleef Van den Berghe een bekend gezicht op televisie.
Op uitnodiging van collega-acteur en VTM-programmadirecteur Mike Verdrengh presenteerde hij programma’s als ‘Sanseveria’ en ‘Kort Vlaams’.
In 1990 nam hij met een rol in ‘Elektra’, geregisseerd door Dirk Tanghe, voor lange tijd afscheid van het theater.
Hij bleef echter zeer actief op het kleine scherm, met rollen in populaire series als ‘Familie’, ‘Flikken’, ‘Recht op Recht’, ‘Spoed’ en ‘Dirk Tanghe’, en bleef ook regisseren voor televisie.
Jarenlang meed hij het schouwburgpodium, tot actrice Chris Lomme hem in 2005 kon overtuigen om terug te keren in het stuk ‘Het licht in de ogen’.
Na een herseninfarct, waar hij redelijk goed van herstelde, vond hij rust in De Haan, waar hij met zijn vrouw naast Koen Crucke woonde.
Toch bleef de passie voor het podium trekken. “Ik kan het acteren niet laten en ik ben zeer blij dat ik het weer doe,” vertelde hij eind 2012 in De Gentenaar.
“Straks kan ik weer op de grote scène staan in Platonov. Ik voel dat ik weer onder de mensen ben.
Na mijn herseninfarct doet dit deugd.” Hij voegde de daad bij het woord en was in 2014 ook nog te zien als bisschop in de film ‘Café Derby’.
De laatste jaren van zijn leven ging zijn gezondheid achteruit.
Acteur en regisseur Hugo Van den Berghe overleed uiteindelijk op 23 februari 2020 op 76-jarige leeftijd in zijn woonplaats De Haan.
Op 9 oktober 1965 ging het NTG van start met een merkwaardige opvoering van Maria Stuart van Friedrich von Schiller (1759-1805) in een regie van Georges Vitaly (animator van kleine theaters in Parijs) en de regieassistent was Jo Decaluwe.
Met Joanna Geldof in de titelrol en Suzanne Juchtmans als Elisabeth.
Maakten ook nog deel uit van deze eerste cast: Gaby Bouüaert, Roger Bolders, Jef Demedts, Daniël Decock, Eric Raes, Werner Kopers, Edgar De Pont, Jo Delvaux, Jaak Vissenaken, Jo De Meyere, Paul-Emile Van Royen, Eddy Asselbergs, Roger De Wilde, Greta Verniers, Anton Cogen, Blanka Heirman, Lieve Moorthamer, Maria Verheyden, Veerle Wyffels, Ivo Baeyens, Jan Gheysens, Dirk Liefooghe, Dirk De Vilder en Gilbert Braeckman.
Er werden van Maria Stuart drieëntwintig voorstellingen gespeeld, waarmee 13.429 toeschouwers werden bereik.
De laatste voorstelling was op 27 oktober 1965
De eerste NTG-directeur, Dré Poppe, kon er maar twee seizoenen blijven.
Wegens een onenigheid met zijn Raad van Bestuur met als voorzitter Bert Willems, omtrent participatie in de opbrengst van het toenemende aantal bezoekers, vroeg Poppe op het einde van het seizoen 1966-1967 van zijn verplichtingen als directeur ontheven te worden.
Hij werd opgevolgd door Albert Hanssens, die al als administrateur aan het NTG verbonden was.
Mijn loopbaan begon als verkoper van groenten en fruit, na een korte opleiding in de Wondelgemstraat.
Al snel droeg ik de verantwoordelijkheid voor de winkel aan het Van Beverensplein in Gent.
Deze eerste werkervaring werd onderbroken door mijn legerdienst in Duitsland.
Na een opleiding in Peel, werd ik als magazijnier tewerkgesteld bij de logistieke dienst in Aken.
Toen majoor de Man vroeg naar kandidaten om in het hotel Mercator te werken, was ik een van de eersten om die kans te grijpen.
Gisteren nog vandaag
Daar ontdekte ik de horeca en binnen enkele weken was ik al ‘Maître de salle’.
Ik woonde er samen met drie andere soldaten in een woning in de wijk van de beroepsmilitairen, waaronder Patrick, een tandarts die ook uit Gent kwam.
Ik werkte er veel en kreeg zelfs de kans om als burger in dienst te blijven, maar dat aanbod sloeg ik af.
Ik keerde terug naar mijn vertrouwde wereld en werd opnieuw gerant, waarbij ik met veel plezier groenten en fruit verkocht.
Een jaar later maakte ik de overstap naar de elektronicawereld als verkoper in de Tandy-winkel in Oostakker.
Nog een jaar later werd ik gerant van het filiaal in de Vlaanderenstraat in Gent, waar ik ook in een mooi appartement boven de winkel woonde.
Gisteren nog vandaag
Enkel jaren later, nam ik er een bijverdienste in de avond bij als barman in het NTG in Gent, een rol waarin mijn horeca-ervaring uit het leger goed van pas kwam.
Toen het met de Tandy-keten minder goed ging, diende zich een nieuwe kans aan.
Met veel enthousiasme werd ik foyerverantwoordelijke in het NTG.
Gisteren nog vandaag
Naast het horecagedeelte kwam ik er in contact met de fascinerende wereld van theater, met zijn acteurs, regisseurs en andere boeiende persoonlijkheden.
Ik kon van op de eerste rij meemaken hoe nieuwe producties tot stand kwamen en leerde er warme collega’s met een hart voor het theater kennen.
Ik was ook nauw betrokken bij de verbouwing van het theatergebouw, meer specifiek de foyer, keuken, eetzalen en de artiestenbar.
Gisteren nog vandaag
Een moment dat me altijd zal bijblijven, is de opening van de foyer, die ik omvormde tot een brasserie waar ik nog steeds trots op ben.
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Ook Minnemeers, de tweede zaal van het NTG, en tijdens de Gentse Feesten in de Lakenhal, met gasten als Freek Neirynck en Radio 2, blijven gekoesterde herinneringen.
Gisteren nog vandaag
Ik heb in die tijd zelfs in het theatergebouw gewoond.
Gisteren nog vandaag
Aan dit avontuur kwam echter een einde en ik begon een nieuw hoofdstuk bij Vendex.
Dit bedrijf, destijds ook eigenaar van Hema, had net de supermarktketen Battard overgenomen, die vooral in West-Vlaanderen en Wallonië actief was.
Mijn taak was om de winkels aan te passen aan de nieuwe beleidsplannen. Ik werkte voornamelijk in Wallonië en verbleef er de hele week op hotel.
Tijdens die periode wees mijn vriend Philippe Bossuyt me erop dat de Hotsy Totsy te koop stond.
Samen zijn we in dat avontuur gestapt.
Gisteren nog vandaag
We transformeerden de Hotsy Totsy, voorheen een privézaak, tot een levendig café. Met een aangepaste drankkaart, optredens en diverse activiteiten maakten we er opnieuw een succesverhaal van.
Enkele jaren later kreeg ik de kans om aan het hoofd te staan van de plaatselijke dekenij.
Samen met de andere leden en mijn vriend Thierry Bonnaffé heb ik toen de boekenmarkt op de Graslei in Gent opgericht.
Dankzij de steun van de huidige burgemeester Mathias De Clercq en toenmalig burgemeester Daniël Termont is deze zondagse markt uitgegroeid tot een groot succes.
In 2000 was ik ook medeoprichter van de Poëzieroute in de Gentse binnenstad.
Als hoofd van de dekenij besloot ik met het bestuur om onze activiteiten tijdens de Gentse Feesten grondig te herzien.
Zo schaften we de maandagmarkt, bekend als ‘de dag van de lege portemonnee’, af en verwelkomden we in 2004 de organisatie van Polé Polé.
Nu is de tijd gekomen om dit alles achter me te laten en van mijn pensioen te genieten.
Ik ben dankbaar voor deze prachtige carrière en vooral voor de vele mensen die ik heb mogen leren kennen.
Gisteren nog vandaag
Het zijn er te veel om op te noemen, maar ze hebben voor altijd een plek in mijn hart.
Deze klassieker, geschreven door Cyriel Buysse, werd geregisseerd door Dirk Tanghe.
Ik herinner me nog dat ik hem tijdens de repetities regelmatig een glas witte wijn bracht en dan bleef kijken naar de gang van zaken.
Het decor, ontworpen door Steven Demets, en de verlichting van Jaak van de Velde waren subliem.
Het verhaal was ijzersterk en de bezetting was fantastisch; Jef Demets schitterde in zijn rol als vader Van Paemel.
Naast vrijwel de complete vaste groep toneelspelers van het NTG, kregen ze ook nog versterking van Els De Schepper, Koen De Sutter, Frank Dierens en Marijke Pinoy.
Dirk Tanghe wist er bijna een filmvoorstelling van te maken, mede dankzij de ruimte die hij kreeg in de Tolhuislaan.
Bijna 30.000 mensen kwamen kijken, dus we kunnen zeker spreken van een groot succes.
De film, Mijn vriend, is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het proces Jespers dat in de jaren zeventig veel ophef veroorzaakte in België.
Magda Cnudde vertolkt de rol van Ondine met veel overtuiging en nuance.
Mijn mama en mijn plus vader waren toen ook te zien als figuranten in deze film.
De film, geregisseerd door Fons Rademakers, kwam in première op 5 april 1979.
De film was geen kassucces.
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
De Gentse actrice Magda Cnudde, leerde ik kennen toen ik werkte in het Ntg waar ze deel uitmaakte van het gezelschap bij het Nederlands Toneel Gent.
Magda Cnudde is een gerenommeerde Gentse actrice die zowel op het toneel als op het scherm schitterde.
Ze werkte samen met prestigieuze gezelschappen zoals NTGent en het Raamtheater, waar ze het podium deelde met grote namen als Bob Snijers, Steven De Lelie en Anneleen Cooreman.
Ze vertolkte uiteenlopende rollen in Het oneindige verhaal, de musical Peter Pan, Chocoladetongen en Spaans stuk.
Tijdens de Gentse Feesten van 2005 kroop ze in de huid van Flavie in De Paradijsvogels.
Ze maakte ook indruk op het witte doek in films als Mijn vriend en Pauline & Paulette. Ze had een rol in Confituur, de tweede film van Lieven Debrauwer.
Daarnaast was ze te zien in de BRT-jeugdserie Tim.
Ze was ook te gast op televisie in Heterdaad (mevrouw De Roover), Café Majestic (Rosalie), Alexander (Irene), Flikken (moeder van Kevin), Hallo België (Renée), De Kotmadam (Bernadette), Verschoten & Zoon (mevrouw Moreels), Aspe (Simonne Van Der Veken), Happy Singles (Martha) en Thuis (Hilde Camps).
Ze speelde een vaste rol in de VTM-serie Spoed als baliebediende/verpleegster Bea Goossens (2004-2008) en als Trudie, de “huismoeder” in Het Huis Anubis (2006-2009).
Van 2010 tot 2011 was ze te volgen in de VTM-soap Familie.
Van 2012 tot 2015 speelde ze mee in de jeugdserie Rox.
Vandaag 60 jaar geleden, première van het toneelstuk Lieve leugenaar van Bernard Shaw met Luc Philips en Helena te zien in het Ntg in Gent (Première 22 september 1962)Vandaag 60 jaar geleden, première van het toneelstuk Lieve leugenaar van Bernard Shaw met Luc Philips en Helena te zien in het Ntg in Gent (Première 22 september 1962)Vandaag 60 jaar geleden, première van het toneelstuk Lieve leugenaar van Bernard Shaw met Luc Philips en Helena te zien in het Ntg in Gent (Première 22 september 1962)
In 1964 speelde ze de rol van Emma in de legendarische BRT-jeugdserie Kapitein Zeppos.
Later volgden onder meer nog rollen in de tv-bewerking van Wij, heren van Zichem (1969), de historische reeks De vorstinnen van Brugge (1972), de komische reeks Slisse en Cesar (1977) en de series de Paradijsvogels (1980) en het Verdriet van België (1994) en acht jaar vertolkte ze in de populaire TV1-soap Thuis de rol van Florke.
Ann Petersen kon ook een aantal films op haar palmares schrijven. De bekendste daarvan zijn Mira (1971), Hector (1987), Manneken Pis (1995) en Pauline en Paulette (2002).
Voor die laatste kreeg ze vorig jaar samen met collega Dora Van der Groen nog een Fonske, een Vlaamse filmprijs.
De actrice was verder 30 jaar lang verbonden aan de Koninklijke Vlaamse Schouwburg en speelde bij diverse theatergezelschappen gastrollen.
Een van haar opvallende theaterrollen was die van Maria Caspari in de monoloog Het massagesalon (1986), later ook op televisie vertoond.
Ann Petersen was tot 1960 getrouwd, dit huwelijk eindigde in een echtscheiding.
Zelf vertelde ze dat ze van haar man wegging omdat hij graag kinderen had gehad, terwijl ze die zelf niet meer kon krijgen door een operatie met complicaties
Petersen was ondanks haar 76 jaar en haar gezondheidsproblemen -ze leed aan diabetes, artrose en had hartproblemen- nog erg actief, deels omdat ze een klein pensioen had, deels omdat ze het graag deed.
Op 11 december 2003 overleed Petersen in haar woning in Opwijk.(Diverse bronnen, Wikipedia en Story juni 1987)
Vandaag 95 jaar geleden, de geboorte van de Vlaamse actrice Ann PetersenVandaag 95 jaar geleden, de geboorte van de Vlaamse actrice Ann PetersenDe Vlaamse actrice Ann Petersen maakt reclame voor De Golden Railpass van de Belgische Spoorwegen (november 1991)
Cyriel Van Gent werd als Cyriel Verbrugghen geboren in Sint-Amandsberg, bij Gent, wat zijn artiestennaam verklaart.
Na de matineevoorstelling op zondag kwam hij altijd naar de foyer voor een babbel.
Heerlijk hoe hij kon vertellen over toneel en het leven.
Toen Disneyland Paris open ging was hij één van de eerste die het bezochten.
Toen hij er over vertelde, was hij opeens terug een kind van 10 jaar.
Voor mij was hij een grote acteur, die vooral mens was gebleven en voor iedereen respect had.
Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat de Gentse acteur Cyriel Van Gent is overleden op 73-jarige leeftijd. Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat de Gentse acteur Cyriel Van Gent is overleden op 73-jarige leeftijd.Het graf van Cyriel Van Gent op Campo Santo te Sint-Amandsberg
Hoewel velen hem kennen van televisie (Zijn bekendste rol is die van directeur Paul Tienpondt in De Collega’s), was Van Der Veken meer met theater bezig.
Toen ik in het NTG werkte, leerde ik Bob kennen als een aangename persoon.
Ik weet nog goed zijn afscheid in het NTG, omdat ik verantwoordelijk was voor dit feest.
Op het einde, kwam hij en zijn vrouw naar mij toe, om mij te bedanken en zou er nog ergens een geschenk van hem in de zaal aanwezig zijn, om hem dit op te sturen.
Toen keek hij nog eens rond en vertrok samen met zijn vrouw het gebouw in alle stilte.
Op 23 december 2006 stond hij voor de laatste keer op de planken, in het stuk The Red Star Line van theater Zeemanshuis.
Op zijn 78e en na zestig jaar theater nam hij afscheid van het podium.
Van Der Veken was sinds 1951 getrouwd met actrice Mariette Van Arkkels. Samen hebben ze twee kinderen
Vandaag is het ook al drie jaar geleden dat Vlaams acteur Bob Van Der Veken is overleden.Bob Van Der Veken (februari 1979)
Toen gisteren nog vandaag was 