Meer dan 35 jaar geleden, dankzij de hulp van Jools Holland, scoorden de Fine Young Cannibals een hit met hun nummer Good Thing.

Het nummer verscheen in 1989 op het gigantisch succesvolle album The Raw and the Cooked, en de tijdloze energie ervan blijft na al die decennia volledig overeind.

Het nummer is geschreven door David Steele en Roland Lee Gift.

Jools Holland nam voor Good Thing de iconische boogie-woogie-pianopartij voor zijn rekening.

Het was precies deze opzwepende, ritmische en virtuoze piano-inbreng die het nummer zijn kenmerkende retro soul-vibe gaf.

In combinatie met het unieke en direct herkenbare stemgeluid van frontman Roland Gift zorgde het pianospel van Holland voor een onweerstaanbare dynamiek.

Deze samenwerking bleek een schot in de roos, want de single schoot wereldwijd naar de top van de hitlijsten en bereikte zelfs de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

Ook in de Lage Landen wist de single door te dringen tot de hitparades. In Vlaanderen bereikte het nummer de dertiende plaats in de Ultratop 50. In Nederland deed het nummer het minder en strandde het daar op de zesentwintigste plaats in de Top 40.

Good Thing versterkte de reputatie van de Fine Young Cannibals als een van de meest stijlvolle en vernieuwende groepen van die periode.

Tot op de dag van vandaag blijft de aanstekelijke melodie die Jools Holland uit zijn toetsen toverde een perfect voorbeeld van hoe de expertise van een meesterlijke gastmuzikant een sterk nummer kan transformeren tot een onbetwiste popklassieker.

De invloed van deze specifieke pianopartij reikt overigens verder dan alleen de hitlijsten.

Dankzij dit nummer verklaarden jonge pianotalenten, zoals de destijds zestienjarige Jack Carter, serieus piano te zijn gaan spelen na het horen van Good Thing.

De nu 41-jarige Jack Carter heeft van zijn jeugdpassie zijn beroep gemaakt. Hij werkt als professioneel sessiemuzikant, keyboardspeler en arrangeur in de Britse muziekscene.

In plaats van solo-optredens tourt hij al jaren op grote Europese festivalpodia en in studio’s als de vaste toetsenist en achtergrondzanger voor bekende pop- en soulartiesten, waaronder JP Cooper.

Voor Jools Holland zelf was het schrijven van deze partij een betekenisvol moment, waarbij hij geïnspireerd werd door de memorabele pianolijnen van nummers zoals Lady Madonna van The Beatles.

De Cubaanse pianist, organist en componist Pérez Prado

Dámaso Pérez Prado (1916–1989) was een Cubaanse muzikant en componist, maar de wereld kent hem vooral als de onbetwiste “Koning van de Mambo”.

Hij werd geboren als zoon van een onderwijzeres en leerde al als kind klassieke muziek spelen op de piano.

Later speelde hij orgel en piano in lokale clubs. In de jaren 40 was hij een actieve muzikant in Havana, waar hij onder meer deel uitmaakte van het Orquesta Casino de la Playa.

Nadat hij in 1946 zijn eigen band formeerde, zette hij in 1948 de beslissende stap: hij verhuisde naar Mexico-Stad.

Vanuit Mexico, waar hij het grootste deel van zijn carrière zou doorbrengen, perfectioneerde hij de mambo.

Hij creëerde een kenmerkend, explosief orkestgeluid: bombastisch, met vlijmscherpe trompetten en een onweerstaanbaar ritme, vaak aangevuurd door zijn eigen beroemde kreet: “¡Uh!”.

In de jaren 50 veroverde hij de wereld met instrumentale hits die synoniem werden met feesten.

Zijn bekendste nummers zijn “Mambo No. 5”, “Mambo No. 8” en “Patricia”. Met “Cherry Pink and Apple Blossom White” scoorde hij in 1955 zelfs een nummer 1-hit in zowel de VS als het VK.

Zijn succes leidde ook tot familieconflicten. Zijn broer, Pantaleón Perez Prado, toerde door Europa met een eigen orkest onder de naam “Perez Prado”.

Dit leidde tot een rechtszaak die Dámaso aanspande tegen zijn broer.

Pantaleón overleed in 1983 in Milaan, waar hij woonde.

Pérez Prado zelf overleed in september 1989 op 72-jarige leeftijd.

Zijn nalatenschap kreeg in 1999 een enorme boost toen Lou Bega zijn “Mambo No. 5” gebruikte als basis voor een wereldwijde hit, wat nogmaals bewees hoe tijdloos Prado’s muziek was.

35 jaar geleden, Milli Vanilli, de verschillen en overeenkomsten tussen Rob en Fab

Milli Vanilli was een popduo dat eind jaren 80 veel succes had met hits als Girl You Know It’s True en Blame It on the Rain.

Het duo bestond uit Rob Pilatus en Fabrice Morvan, twee dansers en modellen die door producer Frank Farian werden ingehuurd om de gezichten te zijn van een studioproject.

Producer Frank Farian maakt op 14 november 1990 bekent dat het niet Rob Pilatus en Fabrice Morvan zijn die te horen zijn op de platen van Milli Vanilli.

Dit nieuws veroorzaakt niet alleen een grote rel in de platenindustrie. Maar betekende ook het muzikale einde voor Rob Pilatus en Fabrice Morvan

Ze moesten hun Grammy Award, die Milli Vanilli in 1989 in Amerika heeft gekregen als beste nieuwe artiesten inleveren en werden het mikpunt van spot en kritiek.

Vlak na de bekendmaking lanceert Frank Farian The Real Milli Vanilli.

Deze groep bestaat uit Brad Howell, John Davis, Gina Mohammed, Ray Horton en Icy Bro.

Zij brengen het album The Moment Of Truth uit.

Maar het succes van The Real Milli Vanilli was beperkt en eindigde in 1992.

Pilatus en Morvan probeerden daarna een comeback te maken als echte zangers, maar zonder veel succes.

Ze brachten een album in 1992 uit onder de naam Rob & Fab, maar dat flopte. Dit was ook het geval voor de single We Can Get It On, afkomstig van dit album.

Pilatus raakte verslaafd aan drugs en alcohol en kwam in aanraking met de politie.

Hij overleed in 1998 op 32-jarige leeftijd aan een overdosis.

Morvan ging door met muziek maken en trad af en toe op als soloartiest of met andere projecten.

In 2003 brengt hij het album Love Revolution uit, maar zonder succes.

Hij werkte ook samen met Farian aan een documentaire over Milli Vanilli, die in 2016 uitkwam.

In een interview zei Morvan dat hij geen spijt had van zijn deelname aan Milli Vanilli, maar dat hij wel meer respect wilde voor zijn eigen stem en talent.

Fab Morvan woont nu al een aantal jaren in Nederland.

Frank Farian kwam te overlijden op 23 januari 2024 (Joepie 25 september 1988, Joepie 31 december 1989 en diverse bronnen)

Vandaag, 35 jaar geleden, presenteerde de Vlaamse journaliste en televisiepresentatrice Lynn Wesenbeek voor de eerste keer de Nu of nooit Show.

Daarin ging Lynn Wesenbeek al dansend en zingend op zoek naar een “all-round performer” voor VTM.

In het programma zagen we o.a. wijlen Yasmine, Luc Caals en Dieter Troubleyn, maar van de winnaar heeft men nooit meer iets gehoord.

In Nederland heette de show trouwens “Showmasters” en presenteerde Sandra Reemer, ooit assistente van Jos Brink in Wedden Dat?

Lynn Wesenbeek (echte voornaam Linda) werd geboren op 3 november 1962 in Brasschaat.

Wesenbeek studeerde Communicatie aan de UFSIA (nu Universiteit Antwerpen).

Wesenbeek wint de Miss België verkiezing in 1987.

Ze start haar televisiecarrière bij VTM in 1989 als omroepster, waar ze meteen in het oog springt.

Ze presenteert verschillende programma’s, waaronder “Miss België”, “Royalty” en “De Exclusieve”.

Lynn Wesenbeek was getrouwd met Geert Versnick en hebben twee dochters, waaronder actrice Lauren Versnick.

Ze scheidden in 2001.

Wesenbeek verlaat in 212 de VTM na 23 jaar.

Vanaf dan werkte ze als freelance journaliste en moderator.

Vanaf 2018 presenteerde ze het programma “Z-Talk” op Kanaal Z.

Wesenbeek is ook actief als communicatieconsultant en stemcoach.

Gisteren nog vandaag

35 jaar geleden, Band Aid II met de single Do They Know It’s Christmas in de Joepie van 24 december 1989

Band Aid II: Bananarama, Big Fun, Bros, Cathy Dennis, D Mob, Jason Donovan, Kevin Godley, Glen Goldsmith, Kylie Minogue, The Pasadenas, Chris Rea, Cliff Richard, Jimmy Somerville, Sonia, Lisa Stansfield, Technotronic en Wet Wet Wet.

Terwijl, vijf jaar eerder, de originele bezetting de eerste plaats bereikte in Vlaanderen en Nederland.

Bereikte deze cover toen bij ons niet verder dan de zeventiende plaats in de Super Top 50.

Ook in Nederland kwam de single niet verder dan de twintigste plaats.

Band Aid II: Bananarama, Big Fun, Bros, Cathy Dennis, D Mob, Jason Donovan, Kevin Godley, Glen Goldsmith, Kylie Minogue, The Pasadenas, Chris Rea, Cliff Richard, Jimmy Somerville, Sonia, Lisa Stansfield, Technotronic en Wet Wet Wet.

35 jaar geleden, reclame voor de whisky Whyte and Mackay (december 1989)

Whyte & Mackay wordt opgericht in 1844, in Glasgow en begint met het blenden en verkopen van whisky.

Whyte & Mackay staat bekend om zijn “double marriage” proces.

Dit houdt in dat de whisky twee keer gerijpt wordt: eerst rijpen de single malts 8 maanden op sherryvaten, daarna worden ze gemengd met graanwhisky’s en volgt een tweede rijping.

Dit zorgt voor een volle, ronde smaak.

Begin de 20e eeuw, Whyte & Mackay Special wordt een succes in het Verenigd Koninkrijk en andere Engelssprekende landen.

Medeoprichter Charles Mackay overlijdt in 1919.

In de jaren zestig, Whyte & Mackay introduceert nieuwe blends en single malts.

Het merk wordt in 2001 gekocht door Kyndal Spirits.

United Breweries Group, een Indiaas conglomeraat onder leiding van Vijay Mallya, neemt Whyte & Mackay over in 2007.

7 jaar later, in 2014, Emperador Inc., een Filipijns bedrijf, koopt Whyte & Mackay van United Breweries Group.

Het merk was sponsor van verschillende sportteams, waaronder Leeds United, Hibernian FC en Force India Formule 1 team.

Whyte & Mackay heeft vandaag een breed scala aan whisky’s, waaronder blends, single malts (zoals Dalmore, Jura en Fettercairn) en limited editions.