De Vlaamse groep Madou, geen volksmuziek, maar muziek van nu voor het volk van nu

45 jaar geleden, de Vlaamse groep Madou staat voor een opvallende breuk met de traditionele volksmuziek.

Hoewel de kernleden hun sporen verdienden in de formatie Rum, kiezen zij voor een geluid dat volledig geworteld is in de moderne tijd.

De band presenteert zich toen als een collectief dat muziek maakt voor de mensen van nu, wars van de brave en voorspelbare paden die de folkwereld vaak kenmerken.

De muziek van Madou vormde begin jaren tachtig een unieke combinatie in het Nederlandstalige muzieklandschap.

In de melodieën waren de folkinvloeden nog sterk te horen, maar de teksten behandelden het, vaak bittere, leven van nu.

Gebroken relaties en de harde dagelijkse werkelijkheid vormden de thematiek, waaraan de stem van Vera Coomans nog een extra tragische toets toevoegde.

Een derde element was het eerder moderne instrumentarium waarmee de nummers waren gearrangeerd, waardoor de associatie met traditionele folk moeilijk te maken viel.

Wegens het uitblijven van commercieel succes bleef het destijds bij die ene plaat.

Het duurde tot de hernieuwde populariteit van de folk vanaf omstreeks 2000, voordat de muziek van Madou een echte cultstatus kreeg.

In 2005 bracht Vera Coomans met de muzikanten van Jaune Toujours het oude repertoire al eens opnieuw onder de naam Madouce.

Veertig jaar na het ontstaan van de groep kreeg de band echter een definitieve doorstart onder impuls van Thomas Devos en Louis Van de Leest.

In februari 2021 verscheen de nieuwe single Ronquières, in september van dat jaar gevolgd door hun tweede album ‘Is Er Iets?’.

Na een Rewind-concert in de Ancienne Belgique en de single Mooie Dag verscheen op 22 november 2024 hun derde album ‘Engel’.

Tijdens de daaropvolgende tournee door Vlaanderen was vrijwel de volledige bezetting uit 1981 weer van de partij.

Jan Devos zorgde voor heropgevist en nieuw tekstmateriaal, terwijl Wiet Van de Leest de toetsen, viool en strijkersarrangementen voor zijn rekening nam.

Vera Coomans schitterde met een stem die doorheen de jaren alleen maar aan patina heeft gewonnen.

Ook Thomas Devos, zoon van Jan en Vera en bekend van projecten als Rumplestitchkin en Tommigun, sloot zich aan.

Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor de oude songs.

De herwaardering voor de groep bereikte een hoogtepunt in februari 2026, toen Vera Coomans de Lifetime Achievement Award in ontvangst mocht nemen.

In diezelfde maand behaalde hun nummer ‘Niets is voor Altijd’ de vierendertigste plaats in de Belpop 100.

Het succes zet zich voort in 2027 met drie grote concerten: op 27 januari in De Roma in Antwerpen, op 29 januari in de Handelsbeurs in Gent en op 31 januari in Le Botanique in Brussel.

De ticketverkoop voor de concerten in Antwerpen en Brussel is inmiddels van start gegaan (Joepie 1 maart 1981)

Vandaag 80 jaar geleden, de geboorte van Kate McGarrigle.

De zussen McGarrigle groeiden op in een gezin waar zowel de Angelsaksische als de Frans-Canadese cultuur een belangrijke rol speelde.

Die tweetaligheid vormde de rode draad in hun muziek.

Eind jaren zestig vormden de toen begin twintigjarige Anna en haar bijna twee jaar jongere zus Kate een duo.

In 1976 braken ze wereldwijd door met de klassieker Complainte pour Sainte-Catherine.

Dit eigenzinnige nummer, over de metro van Montreal en de mensen die daar de ijzige kou ontvluchten, haalde in Vlaanderen de hitlijsten niet.

In Nederland werd het echter een succes met een zeventiende plaats in de Top 40.

Gedurende hun carrière namen de zussen tien albums op, variërend van Engelstalig werk tot Franse chansons.

Met het album French Record (Entre Lajeunesse et la Sagesse) maakten ze in 1980 een prachtig gebaar naar de Franstalige bevolking van Quebec.

Hun talent bleef niet onopgemerkt bij collega-artiesten; iconen als Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Marianne Faithfull namen covers op van hun nummers, waaronder The Work Song en Heart Like a Wheel.

Hoewel het succes groot was, kozen de zussen er bewust voor om hun gezin voorrang te geven boven een nog grotere internationale carrière.

De muzikale genen werden echter succesvol doorgegeven.

Uit het huwelijk tussen Kate McGarrigle en singer-songwriter Loudon Wainwright III kwamen twee kinderen voort, Rufus en Martha Wainwright, die inmiddels beiden zelf een indrukwekkende muzikale loopbaan hebben opgebouwd.

Het leven van Kate nam een zware wending toen er in de zomer van 2006 sarcoom bij haar werd vastgesteld, een zeldzame vorm van kanker.

Ondanks haar ziekte bleef ze tot het laatst toe verbonden met de muziek.

In december 2009 stond ze voor het laatst op het podium in de Londense Royal Albert Hall, waar ze samen met haar zoon en dochter optrad tijdens het concert A Not So Silent Night.

Op 18 januari 2010 kwam ze op 63-jarige leeftijd te overlijden.

Steef Verwée rijpt als een goede wijn; zijn creativiteit lijkt met de jaren alleen maar te groeien.

Na zijn succesvolle cd’s “Oudenaarde een Hymne” (2014) en “Oudenaarde een Idioticon” (2022), die beide rijk zijn aan unieke teksten en muzikale composities, bracht hij verleden jaar een nieuwe cd uit met liederen in de Zuid-Oost-Vlaamse streektaal.

Deze keer richt Verwée zich op het fascinerende taalgrensgebied rond de stad Ronse, “Koningin der Vlaamse Ardennen” en “Le Pays des Collines”.

Opnieuw bracht hij erfgoed, sagen, mythen, folklore en lokale verhalen tot leven in zijn muziek.

Steef Verwée (1951), van jongs af aan gepassioneerd door het Oudenaards dialect, groeide op in een familie waar “ouwenors” de voertaal was.

Zijn familiewortels gaan terug tot het midden van de 16e eeuw, met een brief uit 1730 als oudste getuigenis.

Op zijn achttiende schreef Steef zijn eerste Oudenaardse liederen, waarmee hij lokaal optrad.

Na zijn studies aan het conservatorium van Gent in 1973 begon zijn carrière in de musical- en theaterwereld bij gezelschappen als NTG, Arca en Theater Poëzien.

Om zijn eigen creaties te perfectioneren, volgde hij opleidingen in scriptschrijven en lichtontwerp in Londen en Amsterdam.

Zijn succesvolle producties, waaronder “Claus on the Rocks”, leidden tot een periode als artistiek begeleider bij het KNTV, een welkome bron van inkomsten voor de jonge vader.

In die tijd richtte hij zijn eigen uitgeverij “De Cirkel” op.

Na zijn periode bij Theater Arena startte hij “Applied Promotions Intermed nv”, een bedrijf dat cultuur promoot binnen de bedrijfswereld.

Ondertussen bleef hij eigen werk creëren, met als hoogtepunt de première van “The Erotic Opera” in de Stadsschouwburg van Amsterdam in 1985.

Zijn vriendschap met Hugo Claus had een grote invloed op zijn creatieve ontwikkeling.

In 2012, voor de retrospectieve tentoonstelling “Beatles, Bombardons en Buuneklakkers”, werd Steef gevraagd om zijn jaren 60 liedjes in het Oudenaards dialect opnieuw uit te voeren.

Deze liederen trokken de aandacht van het stadsbestuur, wat resulteerde in de cd “Oudenaarde een Hymne” (2014), een drieluik met 20 Oudenaardse liederen.

Zijn live optreden bij de cd-release in CC De Woeker werd bekroond met de titel “Ambassadeur van het Oudenaards Dialect”.

Na een ernstig ongeval in 2015 volgde een rustperiode, waarin Steef zich weer aan het componeren en schrijven zette.

Dit resulteerde in nieuwe cd’s en drie theatercreaties, waaronder “Oudenaarde een Idioticon” (2022), geïnspireerd op Isidoor Teirlincks “Zuid-Oostvlaandersch Idioticon” (1905).

Op deze cd brengt Steef oude woorden en uitdrukkingen tot leven, vaak met een knipoog naar de lokale geschiedenis.

Zijn goede vriend Marijn Devalck schitterde in de videoclip “Largootje voor mijn prinsesje”, geregisseerd door het team van de film “Adam en Eva”.

Momenteel werkt hij aan “Tour de Chant Ronse, parel van de Vlaamse Ardennen”, een nieuwe audiovisuele theatercreatie die op 3 mei 2025 in Ronse in première gaat.

Vandaag mag de Italiaanse zanger, componist en musicus Angelo Branduardi 72 kaarsjes uitblazen.

Hij verhuisde al op jonge leeftijd met zijn familie naar Genua, waar hij opgroeide.

Vanaf zijn zesde leerde hij vioolspelen.

Ook op het conservatorium studeerde hij later de viool.

Na enige tijd als violist te hebben gewerkt, keerde hij terug naar Milaan waar hij in 1975 trouwde met Luisa Zappa, met wie hij later twee dochters kreeg, Sarah en Maddalena.

Vele werken van Branduardi zijn gemaakt samen met Luisa, die de meeste teksten ervoor schreef.

Verder begon hij zich meer toe te leggen op andere muziekinstrumenten zoals de gitaar.

De Lombardische zanger, liedjesschrijver en filosoof Angelo Branduardi (67) kende een eerste grote creatieve periode in de jaren 70, toen hij met liedjes als La pulce d’acqua en Cogli en la prima mela perfect op het levensgevoel van toen inspeelde.

Vandaag mag de Italiaanse zanger, componist en musicus Angelo Branduardi 72 kaarsjes uitblazen.

In de jaren 80 trok hij zich terug, zoals vele van zijn folkgenoten, en legde hij zich toe op schrijven van filmmuziek.

In 1983 schreef hij de muziek voor de film State buoni se potete van Luigi Magni. In de jaren die hierop volgden, schreef hij ook de muziek van andere films, waaronder die van Momo en Secondo Ponzio Pilato

Na de eighties kwam ook Branduardi terug, drijvend op de nieuwe interesse in akoestische en wereldmuziek.

Vandaag mag de Italiaanse zanger, componist en musicus Angelo Branduardi 72 kaarsjes uitblazen.

Sindsdien volgde met regelmaat nieuwe albums, zoals Da Francesco a Franceso.

Daarop eert Branduardi St-Franciscus van Assisi om zijn menselijkheid en nederigheid.

Zijn meest recente album is Il Cammino Dell’Anima van 2019. Voor dit werk liet hij zich inspireren op het originele werk van de Duitse benedictijnse abdis Hildegard van Bingen.

Ook de teksten, natuurlijk terug geschreven door zijn vrouw Luisa Zappa zijn vertalingen en herwerkt naar het originele werk van Hildegard van Bingen.

Vandaag mag de Italiaanse zanger, componist en musicus Angelo Branduardi 72 kaarsjes uitblazen
Vandaag mag de Italiaanse zanger, componist en musicus Angelo Branduardi 72 kaarsjes uitblazen.

60 jaar geleden, te gast in het dorp Oberammergau

Deze kleine Beierse gemeenschap die met 5.300 inwoners in de Ammergause Alpen ligt, heeft zijn wereldberoemde faam te danken aan de indrukwekkende Passiespelen die sinds 1634 om de 10 jaar in de stad zijn opgevoerd.

Nadat in 1633 talrijke inwoners van Oberammergau slachtoffer werden van de pest, beloofden de overlevenden om regelmatig de Passiespelen op te voeren.

Ze hoopten dat door deze eed niemand meer van de pest zou sterven.

In 1960 kwamen er 550000 mensen kijken naar deze Passiespelen.

Ook is het bekend door houtsnijwerk van beelden, meestal religieuze afbeeldingen.

Ook dit jaar zal de activiteiten doorgaan en dit van 16 mei tot 4 oktober 2020

Anton Presinger, eigenaar van het plaatselijke hotel Alte Post zal de rol van Christus spelen
Werner Bierling zal de rol van Johannes spelen en ook zijn andere broer en vader spelen mee. Allen werken ze in het familieatelier die zich specialiseerde in het maken van houten crusifixen
De 21-jarige verkoopster kreeg de rol van Maria Magdalena
De apostelen na de repetitie, napraten in de stammtisch, het café van Benedikt Stuckl
het opfrissen van de fresco’s aan verschillende muren en huizen van het dorp

40 jaar geleden, Lp beschrijving van de Vlaamse Folk groep 1544.

In 1544 verscheen bij de Antwerpse drukker Jan Roulans “Een schoon Liedekensboek”, dat nu bekend is als het Antwerps Liedboek.

Dit liedboek is zowat de belangrijkste liedverzameling uit die tijd. Heinrich Hoffmann von Fallersleben ontdekte rond 1820 één der twee bewaard gebleven exemplaren en publiceerde het in zijn HORAE BELGICAE.

Het liedboek verwijst voor de melodieën naar in die tijd bekende liederen.

De groep 1544 bestaat uit de volgende leden: Rita Mosselmans: draailier, percussie Dree Peremans: zang, kromhoorn, percussie Piet Sercu: doedelzak, kromhoorn, dulciaan, basÍluit, zang, klarinet Mimi van Dyck: dwarsfluit, kromhoorn, zang Johan van Robays: zang, chromatisch accordeon, kromhoorn. klavecimbel Ludo Wellens: diatonische accordeons, percussie, blokfluit.(Johan Van Robays en Joepie 6 januari 1980