Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Categorie: Beroemde mensen uit Vlaanderen en Nederland
Het verschil tussen Eddy Merckx en Joop Zoetemelk die tweede eindigde bedroeg 9 minuten en 51 seconden.
Op de derde plaats eindigde Lucien Van Impe.
In totaal namen er 35 Belgen en 21 Nederlanders deel aan de Tour van 1971.
Belgische etappezeges:
Eric Leman won de 1e etappe deel A van Mulhouse naar Bazel, 6e etappe deel A van Roubaix (Robaais) naar Amiens en de 7e etappe van Rungis naar Nevers.
Albert Van Vlierberghe won de 1e etappe deel C van Freiburg im Breisgau naar Mulhouse.
Eddy Merckx won de 2e etappe van Mulhouse naar Straatsburg, de 13e etappe van Albi naar Albi, de 17e etappe van Mont-de-Marsan naar Bordeaux en de 20e etappe van Versailles naar Parijs.
Walter Godefroot won de 9e etappe van Clermont-Ferrand naar Saint-Étienne.
Herman Van Springel won de 16e etappe deel B van Gourette/Les Eaux Bonnes naar Pau.
Nederlandse etappezeges:
Gerben Karstens won de 1e etappe deel B van Bazel naar Freiburg im Breisgau.
Rini Wagtmans won de 3e etappe van Straatsburg naar Nancy.
Jan Krekels won de 19e etappe van Blois naar Versailles.
Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)Vandaag 50 jaar geleden, Eddy Merckx voor de derde keer winnaar van de Ronde van Frankrijk (De Post 25 juli 1971)
Carl Huybrechts in de Joepie van 5 juli 1981Carl Huybrechts (Februari 1989)Ingrid Berghmans, Goedele Liekens en Carl Huybrechts in de Humo van 22 december 1988 (foto H.Selleslags)Carl Huybrechts (1988)
Franciscus Florentinus Peeters werd geboren op 4 juli 1903 in Tielen, als jongste in een gezin van elf.
De componist groeide op in een muzikale omgeving en werd al snel geboeid door het artistieke milieu. Gedurende zijn middelbareschooltijd in Herentals en Turnhout studeerde hij piano, orgel (bij H. Quinen en Jozef Brandt) en viool.
Op zestienjarige leeftijd begon Peeters aan zijn studie aan het Lemmensinstituut in Mechelen, waar hij les kreeg van Lodewijk Mortelmans (compositie), Jules van Nuffel (gregoriaanse muziek en analyse) en Oscar Depuydt (orgel en liturgische improvisatie).Peeters ontving zijn einddiploma in 1923 en werd in dat jaar tweede organist aan de St-Romboutskathedraal te Mechelen.
Hij behaalde de hoogste onderscheiding, namelijk de Prijs Lemmens-Tinel, in 1923.
Hij was de jongste laureaat van deze prijs in de geschiedenis van de school.
In 1923 werd hij meteen tweede organist aan de kathedraal en hulpleraar aan het Lemmensinstituut, beide opdrachten als hulp voor zijn orgelleraar Oscar Depuydt, die met Lodewijk Mortelmans tot zijn belangrijkste leraren kan worden gerekend.
Bij het overlijden van Depuydt in 1925, werd Flor Peeters hoofdorganist aan de kathedraal en hoofdleraar orgel aan het Lemmensinstituut te Mechelen.
Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Vlaamse organist, componist en muziekpedagoog Flor Peeters is overleden.
In 1931 werd hij orgelleraar aan het Kon. Conservatorium te Gent en in 1935 leraar orgel en improvisatie aan de Rooms – Katholieke Leergangen te Tilburg.
Aan het Lemmensinstituut gaf hij les van 1923 tot 1952; aan het conservatorium te Gent van 1935 tot 1948. In 1948 werd hij orgelleraar aan het Kon. Vlaams Conservatorium te Antwerpen; van 1952 tot 1968 was hij tevens directeur van deze instelling.
In 1968 op pensioen gesteld, kreeg hij een opdracht van het ministerie van Nederlandse Cultuur om elk jaar te Mechelen, in de kathedraal, een Internationale Meesterklas te doceren.
Hij zou dat doen tot en met 1985.
Flor Peeters was lid van de Kon. Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België en erelid van de Royal Academy of Music te Londen.
Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Vlaamse organist, componist en muziekpedagoog Flor Peeters is overleden.
In 1964 werd hij, met Olivier Messiaen, aangesteld tot consultor bij het Vaticaans Concilie II, maar beiden werden nooit geraadpleegd.
Flor Peeters was eredoctor in de muziek van de Catholic University of Washington (1962) en van de Katholieke Universiteit te Leuven (1971).
In 1971 benoemde de Koning hem tot baron. Enkele maanden voor zijn dood, ontving hij de Belgische Staatsprijs voor de bekroning van een artistieke carrière.
De componist groeide op in een muzikale omgeving en werd al snel geboeid door het artistieke milieu. Gedurende zijn middelbareschooltijd in Herentals en Turnhout studeerde hij piano, orgel (bij H. Quinen en Jozef Brandt) en viool.
Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Vlaamse organist, componist en muziekpedagoog Flor Peeters is overleden.
Peeters gaf jaarlijks meesterklassen in de Verenigde Staten en sinds 1968 ook in Mechelen.
Als organist kende hij zowel binnen als buiten Europa bijzondere faam en gaf concerten over de hele wereld.
Tot zijn vast repertoire behoorde, naast eigen composities, werk van Bach, Widor en bovenal Franck. Bovendien genoot Peeters ook als pedagoog aanzien; hij was de initiator van de cursus muziekpedagogie aan het Belgische conservatorium.
De componist kreeg tijdens zijn leven talrijke onderscheidingen, waaronder een eredoctoraat aan de University of America (1962) en aan de Katholieke Universiteit Leuven (1971).
Hij overleed te Antwerpen op 4 juli 1986.
Vandaag is het ook al 35 jaar geleden dat de Vlaamse organist, componist en muziekpedagoog Flor Peeters is overleden.
Tussen 1969 en 1971 bouwt Panamarenko zijn meest tot de verbeelding sprekende zeppelin, The Aeromodeller.
Het luchtschip belichaamt de droom van de kunstenaar om zich te allen tijde vrij te kunnen voortbewegen door het luchtruim.
De gondel van gevlochten rotan is geconcipieerd als woonruimte.
Boven op de gondel staan twee vliegtuigmotoren voor de besturing van het imposante luchtschip, dat gedragen wordt door een sigaarvormige ballon van bijna 30 meter lang.
Op 3 juli 1971 probeert Panamarenko de luchtwaardigheid van de zeppelin te testen op de weide van kunstenaar Jef Geys in Balen met als doel de oversteek te wagen naar het kunstenevenement ‘Sonsbeek buiten de perken’ in Nederland.
De overtocht wordt echter verboden door de Nederlandse luchtvaartpolitie, die Panamarenko hiervan per telegram op de hoogte brengt.
Tot overmaat van ramp steekt boven de weide in Balen een storm op, die de poging om op te stijgen doet mislukken.
The Aeromodeller groeit uit tot het icoon van Panamarenko’s oeuvre.
In de decennia die volgen, bouwt Panamarenko tal van variante modellen en prototypes voor luchtschepen, telkens met andere vormen, kleuren en verhoudingen. (Diverse bronnen, M HKA, Wikipedia en De Post 11 juli 1971)
Vandaag 50 jaar geleden, poging om Panamarenko’s Zeppelin The Aeromodeller in de lucht te krijgen.Vandaag 50 jaar geleden, poging om Panamarenko’s Zeppelin The Aeromodeller in de lucht te krijgen.
Gustaaf De Smet werd geboren als zoon van de huisschilder-decorateur en fotograaf Jules De Smet.
Gustave had een 4 jaar jongere broer, de impressionistische Léon De Smet.
Beiden volgden de Gentse Academie.
Terwijl Gustave eerder onregelmatig volgde, was Léon een schitterend student.
De Smet trouwde in 1898 met Gusta Van Hoorebeke en bleef in Gent wonen.
Eerst in 1908 volgde hij zijn broer Léon naar Sint-Martens-Latem.
Daar ging hun aandacht eerder uit naar het impressionistische luminisme van Emile Claus, die in het nabijgelegen Astene verbleef, in zijn villa Zonneschijn.
Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, week Gustave met zijn gezin en zijn vriend Frits Van den Berghe uit naar Nederland.
Van 1914 tot 1922 verbleven zij te Amsterdam, te Hilversum, te Laren en te Blaricum.
In Nederland leerde hij zowel het Duitse als het Hollandse expressionisme kennen, waarbij de Franse schilder Henri Le Fauconnier een voortrekkersrol speelde.
Dit betekende het grote keerpunt in zijn kunst.
Zijn enig kind, Firmin De Smet, overleed in 1918 toen hij twintig was, tijdens een spoorwegongeluk in het Nederlandse Weesp.
In 1922 keerde hij naar België terug, om samen met Frits Van den Berghe bij Permeke in te trekken, te Oostende.
Toen had hij toch al de Sélection-beweging op gang gebracht, met de Brusselse kunstkenners André de Ridder en Paul-Gustave van Hecke.
Na enige maanden trok hij weer naar zijn Leiestreek en in 1923 ging hij in Bachte-Maria-Leerne wonen en daarna in Afsnee, om zich ten slotte in 1927 in Deurle te vestigen.
In 1923 verscheen in de reeks Junge Kunst, een uitgave van Klinkhardt & Biermann in Leipzig, als Band 38 de eerste monografie van Gust De Smet met een dertigtal afbeeldingen.
Desmets expressionisme, met de eigen kubistische inslag, had op dat moment een hoogtepunt bereikt, met zijn circus- en kermistaferelen, zijn accordeonspelers en zijn evocaties van dorp en huis, doordrenkt van zijn specifiek coloriet.
Op dat ogenblik stond zijn expressieve kracht mijlenver van de visie van zijn broer Léon.
De Smet overleed op 66-jarige leeftijd te Deurle aan tuberculose.
In reactie op De Smets dood zei Permeke: “Hij was nooit klein.”
De Smets woonhuis wordt bewaard als lokaal museum, het Museum Gust De Smet, dat een duidelijk beeld geeft van de leefomgeving en het atelier.
Om de tand des tijds een beetje bij te vijlen heeft de gemeente gekozen om het museum te restaureren onder leiding van architect Maarten Dobbelaere.
De restauratie heeft plaatsgevonden in 2015-2016 en het museum is opnieuw geopend op 15 oktober 2016.
Het gebouw heeft opnieuw de uitstraling van weleer.
Je stapt als het ware binnen in het leven van Gust en Gusta De Smet. (diverse bronnen, Wikipedia en Foto 4 en 5 zijn oud huis , nu een museum)
Toen gisteren nog vandaag was 