Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Categorie: Beroemde mensen uit Vlaanderen en Nederland
Luc De Vos werd geboren in Wippelgem bij Gent als jongste van een groot katholiek gezin.
Met zijn band Gorki scoorde hij veel hits die uitgroeiden tot echte klassiekers. Zijn grootste hits werden Mia, Anja en Lieve Kleine Piranha.
Hij dook ook geregeld op in praatprogramma’s en spelprogramma’s op televisie, waar hij als goedlachse man steeds charmeerde.
Behalve zanger was Luc De Vos ook columnist, onder andere voor radiozender Studio Brussel en het Gentse stadsmagazine Zone 09/.
Luc De Vos schreef meerdere boeken zoals De verworpenen, Het woord bij De daad, De rest is geschiedenis, De volksmacht en de roman De laatste mammoet. (Diverse bronnen en Wikipedia)
Sylvia Kristel in Amerika (Story 3 oktober 1979) Sylvia Kristel (APRIL 1989) Sylvia Kristel in Japan als jury lid (Augustus 1979) 30 jaar geleden, te gast bij Sylvia Kristel 1 30 jaar geleden, te gast bij Sylvia Kristel 2 30 jaar geleden, te gast bij Sylvia Kristel 30 jaar geleden, te gast bij Sylvia Kristel 2 40 jaar geleden, Sylvia Kristel en haar relatie met Ian Mc Shane Sylvia Kristel en haar rol in Airport 79 (Joepie 7 januari 1978)
Erik Van Neygen in de Joepie van 16 april 1984 Erik Van Neygen in de Joepie van 21 mei 1989 30 jaar geleden, over vastzitten in de lift met Christel Van Dijck, Luc Steeno, Margriet Hermans, Erik Van Neygen en Dani Klein van Vaya Con Dios (Joepie van 23 april 1989) 40 jaar geleden, Erik Van Neygen in de Joepie van 10 september 1978
De carrière van Sleyp startte in de jaren 60 met de cultserie “Kapitein Zeppos” waar ze roddeltante Liza vertolkte.
Echte bekendheid kreeg ze als “Oma Paula” in Sesamstraat.
Daar had ze regelmatig gesprekjes met Tommie en Ieniemienie. Gisteren vierde het programma nog zijn 50-jarige jubileum.
In de jaren 90 speelde Paula Sleyp de bazige tante Jos in de populaire VTM-reeks “Wittekerke”. Ze speelde ook gastrollen in onder meer “Thuis” en “Witse”.
In totaal werkte de vrouw 28 jaar mee aan het kinderprogramma, pas in 2010 stopte ze met acteren vanwege gezondheidsproblemen.
Paula Sleyp was gehuwd met acteur, regisseur en technisch directeur van het Koninklijk Jeugdtheater Antwerpen Bob Dillen (overleden in 2001) (Diverse bronnen, Ellen Maerevoet en Wikipedia)
Hij werd geboren in een bakkersgezin in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg, maar eens het ouderlijke woonst verlaten begon hij in 1915 een wasserij nabij de Dampoort.
Hij bleef vooral voortleven in het collectieve geheugen als de man die enkele decennialang het ondergoed ging ophalen in de rosse buurt van Gent.
Vandaar zijn bijnaam, maar ook omwille van zijn haardos, die naarmate de ouderdom even wit werd als zijn opvallende kiel en strohoed.
En onlosmakelijk verbonden met zijn wasmand aan de arm met daarin het ondergoed van de meisjes van plezier.
Tijdens zijn ronde door de stad en voor wat drinkgeld liet hij de cafégangers de inhoud van zijn wasmand zien, daarbij roepend zijn gekende uitdrukking Vive la Liberté, Die geeft ès mijne vriend.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren deze uitingen gevaarlijk. Omwille van het krankzinnig spektakel dat gepaard ging met zijn uitspraken, namen de officieren hem echter niet serieus en lieten hem zo weer vrij.
De ‘roste wasser’ wist anders altijd de aandacht te trekken.
Zo zijn er verhalen over zijn trouwe compagnon, Lies de geit. Op een dag wist hij niet beter dan die geit mee te nemen op de tram.
Destijds beschikte het vervoermiddel nog over een compartiment voor de gegoede burgers, dat tien centiemen meer kostte.
Daar trok Ernest zich niets van aan. Samen met Lies, de geit, reisde hij comfortabel langs de kant van het ‘chique volk’, Diverse bronnen, Joëlle Verstraeten en Wikipedia
Annie Heuts (die we beter kennen als Zwarte Lola) werd in Maastricht geboren en volgde als kind balletschool.
Toen in 1940 de Tweede Wereldoorlog uitbrak, zette ze deze richting echter stop op aanraden van haar ouders, gezien de Duitsers haar verplichtten lid te worden van de Kultuurkamer, een nazi-organisatie.
Heuts studeerde hierna tandheelkunde, maar na de bevrijding maakte ze de overstap naar de wereld van de showbizz.
Zo stepdanste ze voor de Amerikaanse soldaten en viel zo in de smaak dat ze na een optreden mocht dineren met de Amerikaanse generaals George Patton en Dwight Eisenhower.
Begin jaren 50 verhuisde Heuts naar België, waar ze trouwde met André, ingenieur bij Ford en drie kinderen kreeg.
Ze had wat succes als lid van het zangduo De Olympiazusjes en zong onder meer duetten met Peter Van Os.
Toen Jo Leemans eens lange tijd onbeschikbaar was als zangeres voor het orkest van Francis Bay verving Heuts haar.
Ze zette haar succesrijke carrière echter stop om meer tijd vrij te maken voor één van haar kinderen die aan polio leed.
Deze ziekte zou later ook haar terugkeer naar de showbusiness betekenen.
Omdat ze geld nodig had om haar kind een goede medische verzorging te geven ging ze met producer Johnny Hoes in zee om haar carrière opnieuw te lanceren.
Hoes promootte haar in 1967 als een seksbom onder het pseudoniem “Zwarte Lola (uit de stripteasebar)”.
Er volgden een hele reeks singles en albums die haar erotische imago probeerden te promoten, waaronder “Zwarte Lola”, “Dat ene slippertje” en “Wie me betaalt, mag me bekijken”.
Zo groeide “Zwarte Lola” uit tot een fenomeen dat veel luisteraars tot de verbeelding sprak.
Haar albumverkoop steeg enorm en Eddy Wally zong zelfs een duet met haar.
Heuts werd mascotte van de piloten van Kleine Brogel en zette zich in voor de Boemerangactie ten voordele van patiënten met MS.
Heuts was zelf niet tevreden met haar seksistische typecasting en zette in 1987 haar zangcarrière stop.
Heuts was ook actief als dichter. Johan Anthierens was vol lof over haar gedicht “Herinneringen”. (diverse bronnen en Wikipedia)
Hij was muzikant, klarinetspeler, orkestleider en acteur, en trad vroeger met zijn orkest op in Gent, met Bobbejaan Schoepen (in Bobbejaanland), en in “Het Witte Paard” te Blankenberge.
Martin voegde zich na zijn opleiding klarinet aan het conservatorium van Gent bij The Blue Swingers van Jean Daskalides.
Hij speelde later ook in de big band van de Wetterse orkestleider Willy Rockin’. (Willy Rockin’ die veel grote namen heeft voort gebracht onder de Belgische muzikanten o.a. Freddy Sunder.)
Toen deze er in 1958 er de brui aan gaf kon Martin het orkest overnemen. Tijdens de periode van de Gentse “Ancien Belgique” (rond 1956) was Leo en François een duo die in het Gents dialect komische optredens hadden in voornoemde zaal.
Het duo had een groot succes bij de Gentenaars.
Van diverse sketches bestaan er LP-platen. Aan het duo kwam een abrupt einde door het overlijden van François (François Wiedemans).
In 1972 stopte Martin met het orkest en ging samen met Gaston in zee als “Gaston en Leo”.Leo leerde Gaston Berghmans voor het eerst kennen in 1957 in de Billiard Palace waar het orkest van Willy Rockin speelde.
Leo speelde er saxofoon en klarinet en Gaston voerde soms samen met hem enkele sketches voor twee man op.
Hun komische optredens dienden vaak als proloog voor Leo’s muzikale momenten.
Met deze optredens werd de basis gelegd voor wat later Gaston en Leo zou worden.
Tot 1972 bleven ze echter apart van elkaar optreden.
Gaston trad ’s winters in de Ancienne Belgique op en ’s zomers speelde hij in Blankenberge in de Eden met het orkest van Bobby Setter.
Leo trad toen in Blankenberge op in “Het Witte Paard” en zo bleven ze regelmatig in contact om samen de zalen te vermaken.
Toen in 1968 de baas van “Het Witte Paard” Gaston in vaste dienst nam, nam de eigenaar van de Eden prompt ontslag omdat hij vond dat hij zonder Gaston niets was.
Gaston en Leo voerden hun acts ook op in het Engels vanwege de toeristen die vanuit dat land “Het Witte Paard” aandeden.
In 1972 doekte Leo zijn orkest op en traden hij en Gaston nog uitsluitend op als komieken.
Toch bleven ze nog geruime tijd hun shows in Oostende doen, tot “Het Witte Paard” in 1974 afbrandde.
In die periode had Leo ook een platenzaak aan de Dampoort in Gent.
Mathonet kreeg het idee om de legendarische revue Slisse & Cesar weer terug op te voeren.
Berghmans was van de oorspronkelijke versie vroeger al een fan en had de revue in de jaren 60 al eens gespeeld in de Koninklijke Nederlandse Schouwburg met Nand Buyl, Jan Reusens en Anton Peters.
Peters speelde toen Slisse, Reusens Cesar en Berghmans de postbode.
Peters verknoeide eens de act van Berghmans door zijn personage ongeïnteresseerd uit het raam te laten kijken terwijl Berghmans allerlei leuke spullen uit zijn posttas haalde.
Berghmans zag hoe hij afging en verliet vroeger dan gepland het podium.
De dag erop toen Peters hetzelfde deed begon hij echter te improviseren en stal de show. Peters schrok en hervatte de scène weer zoals gepland, al maakte Berghmans zijn deel nog langer.
In 1976 begonnen Berghmans, Tony Bell en zijn vrouw, Yvonne Verbeeck, Norma Hendy, Lucienne Steiner voor uitverkochte zalen de revue Slisse & Cesar op te voeren.
Mathonet besloot echter op zeker moment dat de tweede voorstelling op zondag gratis moest worden opgevoerd omdat er al zoveel kosten waren.
Na twee maanden hadden ze er genoeg van en besloten Berghmans en hij ermee te kappen omdat Martin vond dat Mathonet “geld genoeg verdiende”.
Vanaf 1972 waren Berghmans en Martin ook op televisie te zien.
Ze verdienden echter niet goed doordat de openbare televisie toen nog het monopolie had inzake televisiezenders.
In België hadden ze een beter verdienend programma Hallo met Henk met Henk van Montfoort waar ze wekelijks één sketch opvoerden.
Ze hadden ook geen impresario: iedereen belde gewoon de BRT om naar hen te vragen of stuurde brieven naar de BRT te hunner attentie.
In 1980 traden Berghmans en Martin samen met Yvonne Delcour en Romain Deconinck op in de komische politiereeks De Kolderbrigade.
Leo Martin werd in 1981 door de Snorrenclub Antwerpen tot “Snor van het Jaar” uitgeroepen.
Vanaf 1981 kwamen dan hun legendarische eindejaarsshows op de BRT. Elk oudjaar zond de zender hun shows uit die tegen de 2.680.000 kijkers scoorden en waarvan vele klassiekers zijn geworden; zoals onder meer Restaurant De Gouden Leeuw en de bekendste van allemaal: Joske Vermeulen.
Tussendoor bleven de komieken ook zaaloptredens geven in Vlaanderen en draaiden ook vijf films: “De Witte van Sichem” (1980), “De boot naar Spanje” (1982) (regie: Willy Vanduren), “Zware Jongens” (1984) (regie: Robbe De Hert), “Paniekzaaiers” (1986) (regie: Patrick Lebon) en “Gaston en Leo in Hong Kong” (1988) (regie: Paul Cammermans).
Ondanks de hoge kijkcijfers en hun weergaloze succes keek de toenmalige top van de openbare televisieomroep erg neer op Berghmans en Martin en waren hun lonen bijgevolg ook erg laag.
Bob Boon kon niet meer lachen om hun meest recente scenario’s en directeur Paul Van Dessel liet weten dat hij niet meer met “gepensioneerde komiekskes” kon blijven werken.
De zopas opgestarte commerciële omroep VTM en haar bazen Mike en Guido ontvingen hen met open armen en betaalden veel beter.
Ondanks een laatste smeekpoging van BRT-kopstuk Jan Geysen maakten Berghmans en Martin dus de overstap.
Een van hun eerste komische series die ze tot stand brachten bij VTM was De Burgemeesters Van Bos.
Tijdens hun niet dalende succes kregen de komieken allebei met gezondheidsproblemen te kampen.
Berghmans kreeg darmkanker en diende, fel vermagerd en verzwakt, met een stoma rond te lopen.
Hij herstelde, maar Martin bij wie longkanker was vastgesteld overleed op 18 maart 1993 in het UZ Gent.op 68 jarige leeftijd
Een half jaar eerder werden ze nog gevierd in de VTM-show “20 jaar Gaston en Leo” die gepresenteerd werd door Luc Appermont.
Hier speelde Martin ondanks de longkanker nog saxofoon onder leiding van dirigent Willy Claes.Voor Gaston Berghmans, die nadien zei dat Leo altijd een broer voor hem was geweest, was dit een enorm zware klap.
Gaston Berghmans overleed op zaterdagochtend 21 mei 2016 in een rusthuis in Schoten op 90-jarige leeftijd.(Diverse bronnen en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 