


Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek











Gisteren nog vandaag



In april 2016 speelden de Neus, den Bult, Liezeke, De Schele en andere poppen hun laatste stuk in de historische Sint Niklaaskapel in Antwerpen.
Tachtig jaar lang beleefden ze daar hun avonturen, tot het poppentheater op 30 april 2016 de deuren voorgoed sloot.
Gelukkig kregen de Poesjenellen een tweede leven.
Kris Dockx, beter bekend als ”den burgemeester van Lillo” heeft al enkele jaren het kruitmagazijn in Lillo waar hij zijn Antwerpse theaterstukken en andere gebeuren opvoert.
Kris en zijn vrouw Liesbeth vonden het een spijtige zaak dat “Van Campen”, er na 80 jaar mee stopte.
Ze konden tot een compromis komen en een groot deel van de Collectie poppen en decors en meer, verhuisden van de kapel naar het kruitmagazijn in Lillo.
Dus gelukkig géén begrafenis voor de poppen van Van Campen. (Diverse bronnen, De Post 2 maart 1986 en Wikipedia)
















Tijdens de Eerste Wereldoorlog trad zij in Engeland op voor soldaten.
In 1918 speelde zij met het theatergezelschap Vlaamsch Fronttoneel in het bezette gebied, daarna 40 jaar aan de Koninklijke Nederlandse Schouwburg in Antwerpen.




Paul Snoek wordt gerekend tot de Vijfenvijftigers, een groep experimentele dichters van voornamelijk Vlaamse origine gegroepeerd rond Gard Sivik, zoals Gust Gils en Hugues C. Pernath, die allen zijn gaan publiceren voor 1955.
Deze generatie dichters vormde een reactie op de voornamelijk Nederlandse Vijftigers, waaronder Lucebert, Gerrit Kouwenaar, Jan Elburg, Remco Campert, Simon Vinkenoog, Hans Andreus en Hugo Claus.
Paul Snoek weigerde trouwens ingedeeld te worden bij de Nederlandse Vijftigers.
Zijn werk is moeilijk bij één stroming in te delen of valt moeilijk onder één noemer te vatten.
Begonnen als romantisch dichter, evolueerde hij naar meer agressieve en cynische geschriften.
Op het laatste werd hij een gelaten, pessimistisch dichter, in overeenstemming met zijn manisch-depressieve buien.
Paul Snoek schilderde ook en stelde zijn werken tentoon. Het KaZ in Oostende bezit een viertal schilderijen van hem, onder andere “Little Venus” en “Angry Jupiter”.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 21 maart 1971)





Leslie Caron werd wereldberoemd door haar rol als Lili Daurier in Lili en door haar rol in de musical Gigi.
Ook was ze naast George Peppard te zien in de beatnikfilm The Subterraneans.
Ze werd tweemaal genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.
Verder speelde ze in vele Franse producties.
In 2006 kreeg ze een Emmy Award voor een gastrol in de televisieserie Law & Order: Special Victims Unit.
Op 8 december 2009 kreeg Caron een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame.
Leslie Caron groeide op in Parijs en begon kort na de Tweede Wereldoorlog een balletcarrière, en trad o.a. op in het Théâtre des Champs-Elysées, waar zij “ontdekt” werd.
Leslie Caron was driemaal getrouwd.
Haar tweede echtgenoot was van 1956 tot 1965 John Hall, met wie ze twee kinderen kreeg: de producer Christopher John Hall (1957) en de actrice Jennifer Caron Hall (1958).
Van 1993 tot 2009 dreef ze haar eigen restaurant in Villeneuve-sur-Yonne. (Wikipedia, diverse bronnen en de Post van 19 februari 1961, foto 1 en 3 met haar man en regisseur van het stuk Peter Hall en op foto 3 met haar twee kinderen John Hall (1957 en nu producer) en Jennifer Caron Hall (1958 en nu actrice)


