Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Verbiest Aloïs was vanaf zijn 15de jaar bakkersknecht in het Antwerpse en maakte deel uit van de Kajottersbeweging.
In maart 1940 werd Verbist als soldaat opgeroepen, krijgsgevangen genomen en in juni naar huis gestuurd.
In november 1940 ging hij in Duitsland werken en verrichte aldus vrijwillige arbeidsdienst voor de bezetter.
Hij huwde in september 1941 de dochter van de Nijlense oud-strijder Gysemans, lid van het Verbond der Vlaamse Oud-strijders (VOS), maar dit maakte van hem geen Vlaamsgezinde.
Op 20 januari 1943 legde Verbist de eed af als verzetsman in de Nationale Koninklijke Beweging (NKB).
Gegroeid uit een rexistische jeugdgroep werd deze beweging als gevolg van haar onvoorwaardelijke koningsgezindheid slechts gedeeltelijk en moeizaam erkend als verzetsgroepering.
Ondanks dit lidmaatschap en het verlenen van onderdak in zijn eigen bakkerij in Antwerpen aan ondergedoken werkweigeraars (1943), werd Verbist omwille van zijn vrijwillige arbeidsdienst voor de Duitse bezetter niet erkend als burgerlijk verzetsman.
Verbist deed nooit aan gewapend verzet, maar speelde wel een heldhaftige rol bij de bevrijding als brancardier van de in Antwerpen intredende Canadese troepen.
Voor deze daden kreeg hij verschillende medailles.
In 1946 trad Verbist toe tot de uit de NKB ontstane Leopold III-beweging, die vooral optrad bij manifestaties rondom de Koningskwestie.
In 1955 werd hij tewerkgesteld op het ministerie voor arbeidsvoorziening in Brussel.
Daar maakte de achteruitstelling van de Vlamingen hem tot een bewuste flamingant en trad hij toe tot de V.B.
In 1963 sloot hij zich aan bij de Vlaamse Volksbeweging, maar hij vond deze niet radicaal genoeg en vervoegde de Vlaamse Militanten Orde (VMO).
Op verzoek van Wim Maes droeg hij bij talloze amnestie manifestaties steevast zijn eretekens die hij verdiend had bij de bevrijdingsgevechten.
Zo hing hij bij de Bormsherdenking in 1966 als protest zijn decoraties op aan de kerkhofmuur.
In hetzelfde jaar richtte hij met een vijftal andere gewezen verzetslieden en Hubertina Aretz het Vlaams-Nationaal Verbond van Weerstanders en Politieke Gevangenen op.
Sindsdien was Aloïs Verbist een groot ijveraar voor amnestie, die zijn vaak spectaculaire acties met allerlei stunts gepaard liet gaan (hongerstaking, vastketenen met een gewezen oostfronter tot een gevangenisstraf). (Diverse bronnen, De Post van 9 juli 1972 en Patrick Duportail)
Carl van Württemberg volgde in 1975 zijn vader Philipp op.
Carl is de tweede zoon van Philipp (1893-1975) en aartshertogin Rosa van Habsburg (1906-1983).
Aangezien zijn oudste broer Ludwig in 1959 afzag van zijn rechten als hoofd van het huis Württemberg werd hij in 1960 erfopvolger van het huis.
Vanuit het familieslot Altshausen gaf hij leiding aan het huis en over het beheer van 5500 hectare bos en 2000 hectare weiden in Duitsland.
Tevens bezit de familie nog 700 stukken grond verspreid over de wereld, bossen in Spanje, Canada en Oostenrijk en aandelen in bedrijven.
Diane d’Orléans werd geboren in Brazilië als zesde kind van prins Henri van Orléans (1908-1999), graaf van Parijs, troonpretendent voor de Orléanisten, en Isabelle van Orléans (1911-2003).
Diane d’Orléans beoefent de schilder- en de beeldhouwkunst.
Zij heeft haar werk verschillende malen geëxposeerd sinds 1971.
Daarnaast organiseert de hertogin elke twee jaar in de tuinen van het slot een tentoonstelling met werk van jonge kunstenaars.
Daarnaast ondersteunt ze charitatieve stichtingen waarvan de Parijse stichting “Les Enfants de la Vie” de belangrijkste is.
Op 18 juli 1960 trouwde zij op het kasteel van Altshausen met Carl van Württemberg (1936), sinds 1975 hoofd van het huis Württemberg.
Zij hebben samen zes kinderen:
Friedrich (1961-2018), getrouwd met Marie Prinzessin zu Wied (1972).
Zij zijn de ouders van Wilhelm (1994), Amélie (1996) en Dorothée (1997); hun zoon Wilhelm is na het overlijden van zijn vader de vermoedelijke opvolger als chef van het Huis.
Het gezin bewoont het Schloß Friedrichshafen.
Mathilde (1 juli 1962), getrouwd met Erich Fürst von Waldburg zu Zeil und Trauchburg (1962).
Eberhard (20 juni 1963), deed in 2011 voor hem en al zijn afstammelingen afstand van alle rechten op opvolging als chef van het huis, van 2011 tot 2015 getrouwd met Désirée Copf (1969); zij zijn de ouders van Alexander (2010) die geen hertogstitel draagt.
Philipp (1 november 1964), getrouwd met Marie Herzogin in Bayern (1969). Zij zijn de ouders van Sophie (1994), Pauline (1997), Carl Theodor (1999) en Anna (2007).
Michael (1 december 1965), getrouwd met Julia Ricarda Storz (1965); dit huwelijk werd in 2012 als ebenbürtig aangemerkt door de Chef van het huis.
Fleur (4 november 1977), getrouwd met Moritz Graf von Goëß (1966).
Mathilde trouwde dus met Erich von Waldburg naar Zeil en Trauchburg.
Erich von Waldburg-Zeil bezit diverse bedrijven en met ongeveer 10.000 hectare bos en landbouwgrond is de familie een van de grootste particuliere grondbezitters in Duitsland.
De familie bezit ook aanzienlijke bosgebieden in Argentinië.
Ze zijn ook aandeelhouder in het mediabedrijf Schwäbischer Verlag GmbH & Co. KG en daardoor controle over de particuliere omroepen Radio 7, Radio Seefunk, drie regionale televisiestations en tal van andere dochterondernemingen.
Verder runt de familie het regionale vliegveld Leutkirch-Unterzeil , de Holzhof Zeil en diverse casino’s , de Hochgratbahn en sinds 1958 een keten van revalidatieklinieken en kuurcentra ( Waldburg-Zeil Kliniken , met 17 faciliteiten met ca. 3400 bedden en meer dan 3000 medewerkers).
Het privévermogen van de familie wordt geschat op zo’n 650 miljoen euro.
Dus kunnen we gerust zeggen dat het met Mathilde goed gaat.
Carl van Württemberg kwam te overlijden verleden maand op 7 juni 2022.
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Het 17de-eeuwse Hof van Boechout ligt een beetje verstopt op een groot domein aan de rand van het centrum.
Al in de Middeleeuwen werd over dit domein gesproken. Men vermoedt dat op deze grond eerst een hoeve stond.
Het kasteel zelf was lang in het bezit van ‘De Heren van Boechout’.
Door de jaren heen werd het kasteel regelmatig verbouwd en aangepast aan de mode.
In 1879 kocht koning Leopold II het kasteel voor zijn zuster Charlotte.
Zij trouwde met Maximiliaan van Oostenrijk die in 1864 keizer van Mexico werd. Mexico was destijds bezet door Frankrijk.
Nadat de Amerikaanse Burgeroorlog was beëindigd, werd het leger van Napoleon III door de Amerikanen gedwongen Mexico te verlaten.
Dit plaatste Maximiliaan in een benarde positie, maar hij weigerde Mexico te verlaten, ondanks het aandringen van zijn echtgenote.
In 1867 werd hij door de Mexicaanse republikeinen gevangengenomen en gefusilleerd.
Sindsdien was de geestelijke conditie van Charlotte zwak en leidde zij een teruggetrokken leven op het Kasteel van Bouchout.
In 1884 kocht koning Leopold eveneens het aangrenzende kasteel van Meise en integreerde het geheel in één groot domein.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het domein regelmatig als toevluchtsoord voor de lokale bevolking gebruikt.
Keizerin Charlotte was de schoonzuster van Frans Jozef van Oostenrijk, bondgenoot van de bezetter, zodat het Bouchoutse domein door de Duitse soldaten werd gerespecteerd.
Charlotte stierf in 1927 op het domein van Bouchout, waarna een groot deel van de inboedel van het kasteel werd verplaatst naar het Koninklijk Kasteel van Laken.
De kunstschilder Edwin Ganz die goed bevriend was met de koninklijke familie en de rijpaarden ervan geschilderd had, mocht er tot aan zijn dood (1948) in een bijgebouw blijven wonen.
Afgezien van wat vrienden, leefde Ganz er als een kluizenaar en bestudeerde hij de geschiedenis van Kasteel Bouchout en zijn bewoners, waar hij ook over publiceerde.
In 1938 kocht de Belgische staat het volledige domein met het oog op de creatie van de Nationale Plantentuin van België die sinds de overdracht naar de Vlaamse overheid in 2014 de naam Plantentuin Meise kreeg.
Tijdens de mobilisatie van 1939 waren er Belgische soldaten ingekwartierd in de bijgebouwen van het kasteel.
Een aantal van hen beroofden het kasteel in de nacht van 15 november.
Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd het domein eerst bezet door Engelse en daarna door Duitse soldaten.
De Duitse bezetters bouwden een aarden wal om het kasteel en vier bunkers op het domein.
Na de bevrijding in september 1944 werd het domein een oefenterrein van Engelse tanks en een parkeerterrein voor vrachtwagens.
Deze militaire locatie lag onder vuur van de Duitsers en een eerste vliegende bom viel eind november 1944 in de westhoek van het domein waardoor de ruiten van het Kasteel Bouchout braken.
Een paar dagen later viel een tweede vliegende bom, waardoor het kasteel van Meise volledig uitbrandde.
Door het slechte onderhoud was het de eerste decennia na de oorlog treurig gesteld met Kasteel Bouchout.
Vanaf 1965 werden er plannen gemaakt voor een nieuwe bestemming en uiteindelijk werd het kasteel tussen 1987 en 1989 grondig gerestaureerd.
Sindsdien is de voormalige waterburcht het centrum van de Plantentuin Meise dat een oppervlakte heeft van 92 hectaren.
Het wordt gebruikt voor vergaderingen, lezingen en tentoonstellingen.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 21 mei 1972)
Toen gisteren nog vandaag was 