Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De film gaat over Odette Sansom die tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte voor het Engelse Special Operations Executive (SOE)
Deze moedige vrouw en moeder van drie kinderen verliet haar gezin en England om in 1942 te gaan spioneren in Frankrijk.
In de nacht van 14 en 15 april 1943 werd ze gevangen genomen door de Gestapo.
Ondanks de martelingen tijdens de veertien verhoren, waar men al haar nagels hadden uitgetrokken en met een gloeiende hete pook haar rug verbrande.
Weigerde ze de namen te geven van haar vrienden.
Daarna stuurde men haar naar het Concentratiekamp van Ravensbrück.
In Ravensbruck werd Sansom vastgehouden in een strafcel, op een hongerdieet.
Tijdens haar gevangenschap was ze getuige van een geval van kannibalisme van een dode gevangene door uitgehongerde gevangenen.
Na haar bevrijding, zei ze in een interview dat ze niet dapper, niet moedig was, maar gewoon een besluit nam over bepaalde zaken.
Sansom was de eerste vrouw die het George Cross ontving door het Verenigd Koninkrijk en is bekroond met de Légion d’honneur door Frankrijk.
Op 23 februari 2012 bracht de Royal Mail een postzegel uit ter ere van Hallowes.
Op 6 maart 2020 vernoemde Great Western Railway een trein naar haar, de ceremonie ter ere van Odette werd gehouden op Paddington Station in Londen en werd bijgewoond door prinses Anne. (foto van Odette Sansom met de actrice Anna Neagle)
70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard.
70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard. (De Post 20 augustus 1950)
Joe Dassin werd geboren in New York als zoon van Jules Dassin, een joodse filmregisseur, en Béatrice Launer, een succesvolle violiste.
Hij groeide op in New York en Los Angeles.
Jules Dassin werd vanwege zijn banden met de communistische partij op een zwarte lijst geplaatst. Hierdoor werd hem het werken in de Verenigde Staten onmogelijk gemaakt.
Dit was voor Jules Dassin de reden om in 1950 met zijn gezin naar Europa (Engeland, Frankrijk en Zwitserland) te verhuizen.
Na het afsluiten van zijn studie aan het Institut Le Rosey in Zwitserland keerde Joe Dassin in 1957 terug naar de Verenigde Staten om aan de University of Michigan culturele antropologie te studeren. Joe was niet alleen heel intelligent en veelzijdig, maar net als zijn moeder, ook heel muzikaal.
Hij speelde diverse instrumenten, zoals piano, gitaar en banjo, en was een groot bewonderaar van Georges Brassens. Om tijdens zijn studie wat extra geld te verdienen zong hij op zaterdagavonden in cafés met een Franse studievriend, Alain Giraud, de latere wetenschapper en schrijver.
Tijdens zijn studie schreef Joe Dassin ook korte verhalen. Vier van deze korte verhalen werden in 2013 uitgegeven in het Frans (Cadeau pour Dorothy). De vertaling vanuit het Engels werd gemaakt door Richelle Dassin en Alain Giraud.
Na het behalen van zijn masterdiploma in juni 1963 verhuisde Dassin weer terug naar Frankrijk om als technicus voor zijn ondertussen beroemde en succesvolle vader te gaan werken.
Ook speelde hij als acteur in diverse films. In december 1963 leerde hij Maryse Massiéra kennen tijdens een feest dat georganiseerd werd door Eddie Barclay. Een week later nodigde Joe haar uit om een weekend samen door te brengen en vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk.
Ze trouwden op 18 januari 1966. In 1973 leek het erop dat de kinderwens van Joe en Maryse vervuld zou worden, maar na een moeilijke zwangerschap werd op 12 september 1973, twee en een halve maand te vroeg, hun zoontje Joshua geboren met een gewicht van slechts 900 gram.
Hij overleed vijf dagen later.
Maryse schreef in haar mooie biografie over Joe: “Joe had zoveel plannen voor zijn zoon. Hij had een enorm verdriet dat leidde tot een depressie.
Ondanks al hun inspanningen en diverse nieuwe projecten, zoals het bouwen van hun huis in Feucherolles, eindigde hun huwelijk in een echtscheiding die op 5 mei 1977 werd uitgesproken.
Op 14 januari 1978 trouwde Joe in Cotignac met de zeven jaar jongere Christine Delvaux (1945-1995), die hij enige tijd eerder had leren kennen.
Zij kregen twee zoons, Jonathan (14 september 1978), en Julien (22 maart 1980). Hun relatie was echter zo slecht geworden dat Joe kort na de geboorte van Julien een echtscheidingsprocedure aanvoeg.
Na een bittere strijd kreeg Joe in juni 1980 de voorlopige voogdij over zijn kinderen
Tijdens een tournee in mei 1972 bezochten Joe en zijn eerste vrouw Maryse Tahiti, onderdeel van Frans-Polynesië. Joe was zo onder de indruk van de mensen en de natuur, dat hij er vaak terug wilde komen. Samen gingen ze op zoek om hun droom te verwezenlijken, maar niet op Tahiti zelf want dat vond Joe te druk. Ook moest het eiland een wit zandstrand hebben.
Binnen een week kochten ze hun paradijs van 27 ha met een wit strand en eigen kokospalmen op het kleine eiland Tahaa, tegenover Raiatea (samen vormen ze een atol), gelegen op 230 km ten westen van Tahiti.
Tijdens zijn optreden op 12 juli 1980 in het Port Canto in Cannes kreeg Joe een hartinfarct.
Hij werd naar het Amerikaanse ziekenhuis in Neuilly gebracht waar hij twaalf dagen op de intensivecareafdeling werd verpleegd.
Om te herstellen reisde hij met zijn twee zoontjes Jonathan en Julien, zijn moeder Bea en enkele vrienden op 16 augustus naar Tahiti.
Daar kreeg hij op 20 augustus 1980 tijdens een lunch met zijn familie en vrienden het laatste en fatale hartinfarct.
Joe Dassin werd begraven op het Hollywood Forever Cemetery in Hollywood.
Zijn stiefmoeder was de Griekse zangeres Melina Merkouri (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 31 augustus 1980)
Gisteren nog vandaag
Joe Dassin bracht gedurende zijn carrière meer dan 250 liedjes uit in het Frans, Engels, Duits, Spaans, Grieks en Russisch, talen die hij vloeiend sprak.
Zijn belangrijkste succes werd echter L’Été indien, de grootste zomerhit ooit, die in mei 1975 werd uitgebracht en alle verkooprecords van CBS zou overtreffen.
Het nummer is geschreven door de Italiaanse zanger Toto Cotugno.
Gisteren nog vandaag
Het is vandaag al 40 jaar geleden dat de Franse zanger Joe Dassin is gestorven.
Landuyt werd geboren op 26 december 1922 in Gent. Vanwege het werk van zijn vader moest het gezin vaak verhuizen.
Zo woonden de Landuyts in Eeklo (1929) en Kortrijk (1931).
Uit de kleiputten haalde hij materiaal om grote figuren te boetseren.
De grote metalen voorwerpen waaraan schepen zich ankeren langs het kanaal Kortrijk-Bossuit zouden later zijn typische vormen laten ontstaan voor vele werken.
Naast de wetenschappelijke humaniora doorliep hij met succes de teken- en schilderacademie van Kortrijk.
Hij kreeg een technisch-ambachtelijke vorming die in heel zijn verdere œuvre te zien is. In 1946 en 1947 behaalde hij de hogere diploma’s aan de middenjury.
In 1954 werd in België de eerste afdeling Plastische Kunsten opgericht: voor het eerst werden tekenleraars gevormd. Landuyt stond aan de wieg van deze afdeling aan de Rijksnormaalschool van Gent (nu departement Lerarenopleiding van de Hogeschool Gent) en was er de eerste leraar.
In 1965 vestigt hij zich definitief in Heusden bij Gent.In het begin zocht Landuyt inspiratie binnen droom- en waanbeelden.
Zijn onderwerpen verwijzen vaak naar dood, dreiging en verval.Zijn vroege werk sloot nauw aan bij de nationaal en internationaal sterk aanwezige magisch-realistische en surrealistische stromingen.
Later produceerde hij abstract werk (uitvergrotingen) met een voorkeur voor het tragische.
Begin de jaren 60 keerde hij terug naar de figuratie en schilderde hij enkele monumentale gezichten en dieren. Dit was het belangrijkste fragment van zijn oeuvre.
Leven en dood staan centraal.
In 1973 organiseerde het Gentse Stadsbestuur samen met het toenmalige Ministerie van Nederlandse Cultuur de “Retrospectieve tentoonstelling Octave Landuyt” in de Sint-Pietersabdij.
Vierendertig jaar later, van 11 mei tot en met 26 augustus 2007, organiseerde de Stad Gent in Kunsthal Sint-Pietersabdij opnieuw een Landuyt-tentoonstelling onder de naam Ricorso; dit was een totaaloverzicht van zijn œuvre.
Ongeveer in dezelfde periode was er ook werk te zien in het Caermersklooster te Gent en in het “Museum van Deinze en de Leiestreek”.
Bewonderaars van Landuyts kunst scharen hem onder de renaissance-kunstenaars of noemen hem een wedergeboorte van de Vlaamse Primitieven. (Diverse bronnen, De Post en Wikipedia)
Octave Landuyt40 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Octave Landuyt.40 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Octave Landuyt.40 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Octave Landuyt.40 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Octave Landuyt.40 jaar geleden, te gast bij de Gentse kunstenaar Octave Landuyt.
De trouwring was goed voor een kostprijs van 150000 dollar.
De bruidsjapon was ontworpen door zijn vriend Ted Tinling en had een prijskaartje van 7000 dollar.
Het huwelijksfeest werd bijgewoond door tweehonderdvijftig genodigden.
Onder de gasten was ook Sylvester Stallone aanwezig op het huwelijksfeest.
Het huwelijk eindigde in 1984.
Borg is intussen voor de vierde keer getrouwd in 2010 met Patricia Östfeldt.
Hij heeft een zoon uit zijn tweede huwelijk met het fotomodel Jannike Björling (Robin, geboren 1985) en uit zijn vierde met Patricia (Leo, 2003).
Zijn derde vrouw was de Italiaanse zangeres Loredana Berté (1989-1993) (foto’s De Post 3 augustus 1980)
40 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk van Björn Borg met de Roemeense tennisster Mariana Simionescu.40 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk van Björn Borg met de Roemeense tennisster Mariana Simionescu.40 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk van Björn Borg met de Roemeense tennisster Mariana Simionescu.40 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk van Björn Borg met de Roemeense tennisster Mariana Simionescu.
Foto 1: Albert 73 jaar, woonde in een klein huisje zonder elektriciteit, foto 2: Julien 70 jaar woont in de kelder, een ruimte van drie op vier meter, foto 3: Jean-Baptiste vervoerde tijdens de tweede oorlog kolen voor de Duitse bezetter en daardoor na de oorlog gezien als een collaborateur. Hij krijgt een pensioen van de Duitse staat, foto 4 Bertha 57 jaar en Louise 44 jaar. Haar moeder had 19 kinderen, zij was de zeventiende en foto 5: café Manneke Pies.
30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)30 jaar geleden, te gast in Brusselse wijk De Marollen (foto’s Arnold Karskens)
Koning Leopold en zijn gezin leefde toen nog steeds in ballingschap in de gemeente Pregny-Chambésy in Zwitserland.
Foto 2 met prins Albert, foto 4 met kroonprins Boudewijn en prins Alexander.
70 jaar geleden, te gast bij koning Leopold en prinses van Retie (Lilian Baels) in Pregny-Chambésy70 jaar geleden, te gast bij koning Leopold en prinses van Retie (Lilian Baels) in Pregny-Chambésy70 jaar geleden, te gast bij koning Leopold en prinses van Retie (Lilian Baels) in Pregny-Chambésy70 jaar geleden, te gast bij koning Leopold en prinses van Retie (Lilian Baels) in Pregny-Chambésy
De film gaat over Odette Sansom die tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte voor het Engelse Special Operations Executive (SOE)
Deze moedige vrouw en moeder van drie kinderen verliet haar gezin en England om in 1942 te gaan spioneren in Frankrijk.
In de nacht van 14 en 15 april 1943 werd ze gevangen genomen door de Gestapo.
Ondanks de martelingen tijdens de veertien verhoren, waar men al haar nagels hadden uitgetrokken en met een gloeiende hete pook haar rug verbrande.
Weigerde ze de namen te geven van haar vrienden. Daarna stuurde men haar naar het Concentratiekamp van Ravensbrück.
In Ravensbruck werd Sansom vastgehouden in een strafcel, op een hongerdieet.
Tijdens haar gevangenschap was ze getuige van een geval van kannibalisme van een dode gevangene door uitgehongerde gevangenen.
Na haar bevrijding, zei ze in een interview dat ze niet dapper, niet moedig was, maar gewoon een besluit nam over bepaalde zaken.
Sansom was de eerste vrouw die het George Cross ontving door het Verenigd Koninkrijk en is bekroond met de Légion d’honneur door Frankrijk.
Op 23 februari 2012 bracht de Royal Mail een postzegel uit ter ere van Hallowes.
Op 6 maart 2020 vernoemde Great Western Railway een trein naar haar, de ceremonie ter ere van Odette werd gehouden op Paddington Station in Londen en werd bijgewoond door prinses Anne.
70 jaar geleden, de film Odette met in de hoofdrol Anna Neagle, Peter Ustinov en Trevor Howard
Prins Jan huwde op 9 april 1953 prinses Josephine Charlotte, dochter van koning Leopold III van België.
Zij waren via hun (over)grootmoeders (Maria Anna van Bragança, moeder van groothertogin Charlotte van Luxemburg, Maria Antonia van Bragança, moeder van prins Felix van Bourbon-Parma en Maria José van Bragança, moeder van koningin Elisabeth van België) verre familie van elkaar. Als kind al konden Joséphine-Charlotte en Jan goed met elkaar opschieten.
Uit hun huwelijk werden vijf kinderen geboren:
Marie Astrid (1954), gehuwd met Carl Christian van Oostenrijk
Hendrik (1955), groothertog, gehuwd met María Teresa Mestre
Jan (1957), tweelingbroer van Margaretha, gehuwd met Diane de Guerre, eerder gehuwd geweest met Hélène Suzanne Vestur
Margaretha (1957), tweelingzus van Jan, gehuwd met prins Nicolaas van Liechtenstein, zoon van vorst Frans Jozef II
Willem (1963), gehuwd met Sibilla Sandra Weiller
Op 7 oktober 2000 deed prins Jan troonsafstand ten voordele van zijn oudste zoon Hendrik.
Op 10 januari 2005 overleed zijn vrouw prinses Josephine Charlotte op 77-jarige leeftijd.Prins Jan overleed op 98-jarige leeftijd na een kortstondig ziekbed ten gevolge van een longontsteking in een ziekenhuis in de stad Luxemburg.
60 jaar geleden, te gast bij prins Jan van Luxemburg en prinses Josephine Charlotte van België en hun kinderen.60 jaar geleden, te gast bij prins Jan van Luxemburg en prinses Josephine Charlotte van België en hun kinderen.60 jaar geleden, te gast bij prins Jan van Luxemburg en prinses Josephine Charlotte van België en hun kinderen.60 jaar geleden, te gast bij prins Jan van Luxemburg en prinses Josephine Charlotte van België en hun kinderen.
In 1943 kwam de jonge kunstenaar Baldaccini, geboren uit Italiaanse ouders, naar Parijs om er als smid een lange academische vorming door te maken.
Zijn eerste expositie was bij galerie Lucien Durand, te Parijs in 1955. Zijn insecten, zijn personages, zijn uit oud ijzer gelaste portretten trokken meteen de aandacht.
Zijn succes werd twee jaar later hernieuwd bij galerie Claude Bernard, ook in Parijs.
César was een meester in de metaalsculptuur. Virtuoos smeedde hij ingenieuze beelden zoals Punaise en Bas-relief à l’insecte in 1955, Aile in 1956, L’Homme de Draguignan en La Tortue in 1958.
Met zijn vrouw Rosine en zijn dochter Anna woonde César in de Rue Boulard van het Quartier du Montparnasse in het 14e arrondissement.
Al in 1960 had César opzien gebaard, toen hij voor de jaarlijkse ‘Salon de Mai’ drie blokken van geperste autowrakken had ingestuurd.
Het Franse tijdschrift Paris Match stuurde een fotograaf, de burgerij had haar schandaal. Is dit kunst? César vond van wel. In 1962 zei hij tegen Vrij Nederland: ‘Mij komt het vaderschap toe van het nieuwe materiaal. Op een dag zag ik dat blok, dat bestond uit vermorzelde auto’s. Ik zag het… ik ben ernaar toegegaan en heb het getekend met mijn naam: César. Het was van mij. Ik had het gezien.’
César heeft zijn autowrakken, zijn compressies, nooit verlaten. Net zo min als hij zijn expansions – zijn soms fallische uitstulpingen van gestold polyethuraan – zijn empreintes, lichaamsafdrukken van vooral zijn eigen duim, en zijn academische beginnersbeeldjes van naakten, mannen en dieren vaarwel kon zeggen.
Zelfs ontwierp hij in 1976 de ‘César’, de Franse Oscar, die de Franse filmindustrie jaarlijks uitreikt.
Enkele van zijn werken zijn: Zittend naakt, waarmee César verwees naar de versteende slachtoffers van de Pompeïaanse vulkaanuitbarsting; Le Centaure, een hommage aan zijn vriend Picasso; Le Pouce; Compression Motobécane; Compression de voiture; Le Sein; Françis Bacon; Grosse Ginette of de Venus de Villateneuse; Gustave Eiffel en een reeks Marionettes.
Met Gérard Blandin, een juwelier uit Nice, verwerkte hij goud en edelstenen van gedragen juwelen tot compressies die goed verkochten.
In 1988 ontmoette César op 67-jarige leeftijd zijn nieuwe partner, de jonge Stéphanie Busutti.
Hij overleed in 1998 op 77-jarige leeftijd in zijn woning te Parijs aan de gevolgen van kanker. (diverse bronnen en Wikipedia)
60 jaar geleden, te gast bij de Franse beeldhouwer César Baldaccini.60 jaar geleden, te gast bij de Franse beeldhouwer César Baldaccini.60 jaar geleden, te gast bij de Franse beeldhouwer César Baldaccini.60 jaar geleden, te gast bij de Franse beeldhouwer César Baldaccini.
Toen gisteren nog vandaag was 