Mireille Granelli (september 1959)
Categorie: Film
Vandaag 40 jaar geleden de première van de Britse dramafilm Yanks in de regie van John Schlesinger.
Voor de bevrijding zijn de Amerikaanse troepen in Groot-Brittannië gestationeerd. Daar ontstaan romances met de vrouwelijke bevolking. Drie jonge vrouwen worden verliefd op drie Amerikaanse soldaten. De drie stelletjes verkeren steeds in elkaars gezelschap. Dan haalt de oorlog hen echter uit elkaar.
Met in de hoofdrol Richard Gere, Vanessa Redgrave, William Devane, Lisa Eichhorn, Wendy Morgan en Rachel Robert (diverse bronnen en Wikipedia)
Michèle Morgan in de film La Symphonie pastorale van Jean Delannoy (1946)
55 jaar geleden, op bezoek bij de Duits acteur Horst Buchholz en zijn gezin in Graubünden in Zwitserland
Buchholz werd geboren in Berlijn als zoon van een schoenmaker.Zijn grootouders aan vaders kant waren immigranten uit New Jersey en zijn grootouders aan moeders kant kwamen uit Denemarken.Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Buchholz geëvacueerd naar Silezië.Tegen het einde van de oorlog belandde hij in een gastgezin in Tsjecho-Slowakije.Hij keerde na de oorlog zo snel mogelijk terug naar Berlijn.Buchholz maakte maar net zijn school af, voor hij begon te solliciteren naar werk als toneelacteur.Hij maakte zijn toneeldebuut in 1949.Hij verliet al snel hierna Oost-Berlijn om in West-Berlijn te gaan werken, met name in het Schiller Theater.Ook ging hij werken voor de radio.Vanaf 1952 breidde hij zijn werkgebied uit naar film, beginnend met nasynchronisaties en kleine rolletjes.Hij had zijn eerste grote filmrol in Marianne Meine Jugendliebe(1955) van regisseur Julien Duvivier.Een tweede grote rol was die van Mischa Bjelkin in Helmut Käutners Himmel ohne Sterne.Deze rol leverde hem een prijs op voor beste acteur op het filmfestival van Cannes.Zijn doorbraak bij het grote publiek kwam definitief met de film Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957).In 1958 trouwde Buchholz met Myriam Bru. Samen kregen ze twee kinderen. Hun zoon Christopher werd ook acteur.Horst Buchholz begon vanaf 1959 mee te spelen in buitenlandse films, beginnend met de Britse film Tiger Bay.Daarna volgden The Magnificent Seven (1960) en One, Two, Three (1961), geregisseerd door Billy Wilder.Hij was verder te zien in de romantische film Fanny uit 1961, samen met Maurice Chevalier en Leslie Caron.Buchholz kwam bekend te staan als een acteur die elke rol die hij tegenkwam aangreep.Zijn films beslaan dan ook veel verschillende genres zoals komedies, horrorfilms, en oorlogsdrama’s.In 1997 speelde hij mee in de met een Academy Award bekroonde film La vita è bella.In 2000 sprak hij in het Duitse tabloid die Bunte voor het eerst over biseksualiteit.
Buchholz stierf op 3 maart 2003 op 69-jarige leeftijd
A Farewell to Arms met in de hoofdrol Rock Hudson en Jennifer Jones onder regie van Charles Vidor. (1957)
Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1929 van de Amerikaanse auteur Ernest Hemingway.
De Vlaamse acteur Ludo Hellinx, ik heb nergens spijt van en voel me een gelukkig man.
Ludo Hellinx is een bekend gezicht in het Vlaamse medialandschap, mede dankzij zijn vroege rol als Felix Haantjes in het populaire ‘Postbus X’ en de spin-off ‘Interflix’.
Een van zijn memorabelste rollen was die van inspecteur Raymond Jacobs in de politieserie ‘Flikken’.
Hij vertolkte dit personage tien jaar lang, van 1999 tot 2009. Samen met Mark Tijsmans (Wilfried Pasmans) was hij de enige acteur die in alle seizoenen van de reeks te zien was.
Hij hernam deze rol ook even in de film ‘Urbain’.
Daarnaast gaf hij gestalte aan Nelson Nilis in de dramareeks ‘Matroesjka’s’.
Ook in ‘F.C. De Kampioenen’ was hij een graag geziene gast. Na een eenmalige verschijning als zakenman in 1998, keerde hij vanaf 2003 regelmatig terug in de vaste gastrol van militair Senne Stevens.
Vanaf november 2012 kreeg hij ook een dagelijkse rol in ‘Familie’.
Zijn veelzijdigheid bleek verder uit talrijke gastrollen in series als ‘Recht op Recht’, ‘Hallo België!’, ‘Alexander’, ‘Windkracht 10’, ‘LouisLouise’ (waarin hij de vader van Kaat speelde) en ‘De Rodenburgs’.
Hij dook zelfs op in een sketch van ‘Chris en co’.
Naast zijn televisiewerk was Hellinx ook actief op de planken. In 2007 kroop hij in de huid van Marcel Kiekeboe voor de theatervoorstelling ‘Baas boven baas’ en in 2009 was hij circusdirecteur in de Studio 100-productie ‘Dobus’.
Recent kende Hellinx ook persoonlijk verdriet. Hij verloor zijn 94-jarige vader, die zachtjes in zijn slaap overleed. Dit verlies volgde op het overlijden van zijn moeder een jaar eerder, in februari, die eveneens 94 jaar werd.
In een interview in mei 2025 blikte hij terug op zijn lange carrière.
Hij haalde een herinnering op aan zijn afstuderen aan Studio Herman Teirlinck, waarbij Frank Aendenboom hem vertelde dat hij nooit een ‘jeune premier’ (mannelijke hoofdrol) zou worden.
Hellinx merkte daarover op: “Maar kijk, ik ben toch maar mooi al 46 jaar bezig en heb altijd werk gehad.”
De Vlaamse actrice en model Sophie Winters (maart 2000)
We kennen haar vooral, dankzij de Vlaamse film She good Figther
Het droevige verhaal van Hervé Villechaize, die vandaag 26 jaar geleden eindigde….
Hervé Villechaize was een dwerg met als oorzaak een slecht endocrien systeem.
Hij was geadopteerd door chirurg André Villechaize en ondanks diens contacten met vele klinieken was er niets aan zijn ziekte te doen.
Zijn biologische vader kwam van de Filipijnen.
Op school werd hij altijd gepest en hij stortte zich op het kunstschilderen op het Beaux-Arts college.
In 1964 vertrekt hij naar New York en via het schilderen, fotograferen leert hij ook toneelspelen.
Hij gaat naar Off-Broadway producties en gaat foto’s maken voor het magazine “National Lampoon”.
In 1966 maakt hij zijn debuut in de film Chappaqua.
Zijn tweede film is Item 72-D: The Adventures of Spa and Fon.
En zo kreeg hij nog meer rollen in films.
Zoals onder meer Crazy Joe (1974), Seizure, Forbidden Zone, Two Moon Junction en The Gang That Couldn’t Shoot Straight.
Zijn grote doorbraak was in de James Bond-film The Man with the Golden Gun in 1974 met Christopher Lee.
Dat was mooi op tijd, want op dat moment was hij bankroet en woonde in een auto en had werk als een rattenvanger.
Hij profileerde zich daarna als voorvechter tegen kindermishandeling en was daar zo actief in dat hij vaak slachtoffers bezocht, motiveerde en ze uit het criminele circuit hield.
In de jaren zeventig was hij af en toe “te zien” als Oscar Mopperkont in de Amerikaanse Sesamstraat.
Daarna speelde hij Tattoo in de televisieserie Fantasy Island.
Na een paar jaar had hij vaak ruzie met de producers over zijn teksten, beledigde vrouwen en wilde een veel hoger salaris.
Tattoo was zo populair geworden dat hij meer zeggenschap wilde.
Hij werd ontslagen, zijn vriendin verliet hem, de serie draaide nog een jaar door maar wel met veel lagere kijkercijfers.
Het gemis van Tattoo was de doodsteek van Fantasy Island.
Daarna speelde hij nog een keer Tattoo in de persiflagefilm Airplane II: The Sequel.
Hij speelde een gastrol in Diff’rent Strokes en Taxi en werd populair in Spanje vanwege zijn imitaties van voormalig premier Felipe González in de TV-show “Viaje con nosotros” (“reizen met ons”), met showman Javier Gurruchaga.
Zijn hele leven heeft hij medische problemen door zijn slechte endocriene systeem.
Hij leed ook aan maagzweren en een spasme.
In 1992 sterft hij bijna door een longontsteking.
Op 4 september 1993 pleegt hij zelfmoord.
Hij schiet zichzelf neer in zijn huis. Villechaize sterft in het ziekenhuis in North Hollywood in de armen van zijn vriendin Kathy Self.
In een briefje laat hij weten dat hij zijn medische problemen niet langer kon verdragen.
In 2018 is er een televisiefilm uitgekomen van Sacha Gervasi met Peter Dinklage over Hervé Villechaize.
Al zijn interviews en zijn laatste dagen zijn daarin verwerk. (Diverse bronnen, Wikipedia en Story van augustus 1979)
John McEnroe en Tatum O’Neal
Vandaag 30 jaar geleden, te gast in Gent en dit ter gelegenheid van 25 jaar Vlaamse film (De Post 16 november 1990)
Hilde Van Mieghem in de film Kafka van Steven Soderbergh (De Post 5 oktober 1990)
De Amerikaanse actrice Kelly LeBrock (augustus 1990)
Ze speelde onder meer in The Woman in Red, Weird Science en Hard to Kill.
Ze begon als model op 16-jarige leeftijd.In
Vlaanderen en Nederland kennen we haar ook van de reclame voor Campari.
Ze was tussen 1987 en 1996 getrouwd met de filmacteur Steven Seagal.
Ze hebben drie kinderen.
Kim Bassinger in de Hitkrant van 7 april 1990
Jodie Foster, ik had zo graag met andere kinderen kattenkwaad uitgehaald (Joepie 11 september 1988)
Gisteren nog vandaag
Hoe de Britse schansspringer Eddie Edwards als laatste eindigde op de Olympische Spelen en daarmee toch al de aandacht kreeg van de wereldpers.
Edwards kreeg een cultstatus met zijn deelname aan de Winterspelen van 1988.
Hij was eigenlijk een alpineskiër, maar nadat hij in 1984 net niet de Britse selectie haalde, besloot hij om over te stappen naar een discipline waarin hij in eigen land geen concurrentie had: schansspringen.
Zo probeerde hij z’n olympische droom waar te maken.
En mét succes. In Calgary trok hij de aandacht door z’n opvallend uiterlijk: vlassnor, en skibril over zijn eigen bril getrokken.
Hij finishte uiteindelijk met grote achterstand als laatste.
Zijn manier van springen en de manier waarop hij uiteindelijk terechtkwam werden vergeleken met de vallende duik van een adelaar, waarna hij de bijnaam Eddie the Eagle kreeg.
Hoe slechter hij presteerde, hoe populairder hij werd.
Edwards probeerde zich nog te kwalificeren voor de Olympische Winterspelen 1992 en 1994, maar slaagde hier niet in.
Vervolgens sloot hij een vijfjarig sponsorcontract met de Britse luchtvaartmaatschappij Eagle Airlines om zich volledig te kunnen richten op de kwalificatie voor de Spelen van 1998 in Nagano, maar ook dat redde hij niet.
Vanwege de prestaties van Edwards besliste het IOC dat deelnemers als Edwards in het vervolg niet meer konden deelnemen aan het schansspringen.
De eisen van deelname aan de Spelen werden drastisch aangescherpt.Dat dit niet voor alle sporten gold, bewees de Keniaanse langlaufer Philip Boit tijdens de Olympische Winterspelen 1998 in Nagano, toen hij 40 minuten deed over een afstand waar de olympisch kampioen 20 minuten over deed.
Na de Spelen werd hij dan ook een graag geziene gast in vele praatprogramma’s over de gehele wereld en mocht hij hier en daar allerlei lintjes doorknippen.
Het leverde hem een hitsingle ‘Fly Eddie Fly’ en een film ‘Eddie the Eagle’ op.
In 1992 werd hij bankroet verklaard, omdat hij zijn financiën niet helemaal op de juiste manier opgegeven had.
Intussen heeft de flamboyante Brit het niet breed.
Wonend in een rommelig krot brengt de 56-jarige Edwards z’n dagen door. “Na een tijdje merk je die rommel niet meer.
Het valt alleen maar ’s ochtends op wanneer het stof op mijn gezicht valt”, luidt het in the Daily Mail.
“Toen ik hier in 2015 voor het eerst kwam wonen, nadat ik van mijn vrouw was gescheiden, sliep ik ongeveer een jaar in een schuur.
Dat was zonder dak, maar dat vond ik niet erg. Het was zelfs leuk, maar niet als het aan het regenen was of de vossen aan het paren waren.”
“Mensen in Groot-Brittannië zien me als een mislukking of noemen me een aandachtszoeker.
Hoe dan ook: ik ben een blije vent. Ik kan tenminste zeggen dat ik ooit heb deelgenomen aan de Olympische Spelen.” (Diverse bronnen, Daily Mail en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 