

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek


Op diezelfde dag en ook in aanwezigheid van Koning Boudewijn werd de wijk Heldenhulde (Eiland Malem) officieel ingehuldigd.
De wijk is helemaal omgeven tussen de 2 armen van de Leie.
Het was eeuwenlang een onbewoond gebied net ten westen van de 16de-eeuwse stadsomwallingen en Ekkergem.
Vanaf 1950 werd het gebied volgens het tuinwijkprincipe bebouwd in een merkwaardig homogeen ensemble van 345 huizen en 73 appartementen.
Het was een samenwerking met de ‘Volkshaard’ (katholiek), ‘De Goede Werkmanswoning’ (socialist), ‘De Gentse haard’ (Liberaal) en ‘De Gentse Maatschappij voor Goedkope Woningen’ (neutraal).
De straten en pleinen werden genoemd naar steden en plaatsen uit de beide Wereldoorlogen: Weerstandsplein, Oud-strijderslaan, Heldenplein, Gijzelaarsweg, Politieke Gevangenenlaan, Herdenkingsplein, Breendonkstraat…
Vlakbij het Heldenplein werd een Katholieke school gebouwd, naast de kerk van Onze Lieve Vrouw van de Vrede.
Deze kerk werd in 2015 aangekocht door de culturele vereniging Circusplaneet om als circusschool te worden ingericht.
Ook de school heeft nu een andere functie.
De wijk is sinds december 2014 opgenomen in de Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed.(Diverse bronnen, en Wikipedia)










De oorsprong van het feest gaat terug tot in de middeleeuwen.
Op 7 oktober 1349, toen er in de streek de pest heerste, organiseerden de autoriteiten een processie van de relieken van Sint-Waltrudis, de beschermheilige van de stad en van de collegiale Sint-Waltrudiskerk.
Deze werden in een schrijn gedragen tot aan het woud van Casteau en werden daar verenigd met de relieken van de heilige Vincentius van Zinnik, de echtgenoot van Sint-Waltrudis.
De pest hield op en het mirakel werd toegewijd aan de heilige Waltrudis.
Er werd besloten om elk jaar een processie te organiseren en in 1352 werd de datum definitief vastgelegd op Drievuldigheidszondag.
Vanaf 1380 neemt de broederschap van de heilige Joris deel aan de stoet. Deze werd aan het einde van de 14e eeuw opgericht door Willem III van Henegouwen en bestaat uit de adellijke inwoners, de burgemeester en de schepenen van de stad.
Zij voeren in de stoet een mysteriespel op, een wedersamenstelling van het gevecht van de heilige Joris tegen de draak.
De populariteit van Sint-Joris in de streek is te danken aan het samengaan van de geschiedenis van de heilige met een plaatselijke legende, namelijk deze van Gillis van Chin.
Er wordt beweerd dat deze laatste in de 11e eeuw een monster doodde in de moerassen van Wasmes.
Dit gevecht werd in de 19e eeuw niet meer opgevoerd in de processie wegens de minder religieuze oorsprong.
De enige keren dat de processie niet doorging, was tijdens de Franse Revolutie tot 1803 en de periode tijdens de twee wereldoorlogen.
Het is vanaf 1930, onder impuls van kanunnik Edmond Puissant, dat de processie weer aan belang won door de creatie van nieuwe folkloristische groepen en een vernieuwing van de kostuums.
Op 25 november 2005 werd de Ducasse van Bergen toegevoegd in de rubriek Stadsreuzen en drakenfiguren in processies in België en Frankrijk, aan de Lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid van de UNESCO.(Diverse bronnen, foto 1 12 juni 1960)

































Wat een leuk feestje moet worden is het begin van het einde van hun relatie.
Haar man verliet en zocht troost bij een andere jonge meid op het feest.
Caroline pikte dit niet en besloot dan maar te vertrekken.
Op 28 juni 1978 trouwde Caroline met de oudere Philippe Junot, een bankier uit Parijs. De kerkelijke inzegening vond op 29 juni plaats.
Dit huwelijk hield twee jaar stand; op 9 oktober 1980 werd het weer ontbonden.
Haar moeder had de scheiding al veel eerder voorspeld en had dan ook niet achter het huwelijk van haar dochter gestaan vanwege Philippes leeftijd en reputatie van playboy.
Coroline gaf dan ook als rede voor de scheiding, overspel.
Volgens Junot was het echter Caroline zelf die overspel had gepleegd, en was de combinatie van haar overspel en de constante bemoeienis van haar ouders de aanleiding voor de echtscheiding.
Pas in 1992 bevestigde de Rooms-Katholieke Kerk de scheiding.
Op 29 december 1983 hertrouwde prinses Caroline met Stefano Casiraghi, een projectontwikkelaar en autohandelaar.
Uit dit huwelijk kwamen drie kinderen voort:Andrea Albert Pierre (geboren op 8 juni 1984) Charlotte Marie Pomeline (geboren op 3 augustus 1986)Pierre Rainier Stefano (geboren op 5 september 1987)
De jongste twee kinderen zijn vernoemd naar Carolines grootouders, prinses Charlotte van Monaco en prins Pierre van Monaco.
Andrea werd vernoemd naar een jeugdvriend van zijn vader.
Op 3 oktober 1990 kwam haar man Stefano Casiraghi om het leven bij een ongeluk met een speedboot.
Aan het einde van de jaren negentig leerde Caroline Ernst August van Hannover (een kleinzoon van Ernst August van Brunswijk) kennen, met wie ze op 23 januari 1999 trouwde na zijn scheiding van Chantal Hochuli.
Het paar kreeg een dochter, die zes maanden na hun huwelijk werd geboren: Alexandra Charlotte Ulrike Maryam Virginia, prinses van Hannover (20 juli 1999).
De titels van de familie van haar echtgenoot waren afgeschaft door de Weimarrepubliek na de Eerste Wereldoorlog.
Het koninkrijk Hannover bestond al niet meer sinds de annexatie door het koninkrijk van Pruisen tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog in 1866.
Toch staat de Duitse wet Ernst August toe om Prinz von Hannover als achternaam te gebruiken, waardoor hij Ernst August Prinz von Hannover is.
Het is echter geen koninklijke titel. In Monaco echter wordt het paar wel erkend als prins en prinses van Hannover met de aanspreektitel Koninklijke Hoogheid.
Op 24 juni 2004 was prinses Caroline in het nieuws vanwege een rechtszaak, waarin het Europees Hof voor de Rechten van de Mens Duitsland veroordeelde, omdat die Carolines recht op een privéleven niet naleefde.
Duitse bladen mochten vervolgens geen foto’s meer publiceren van Caroline in haar dagelijks leven.
Carolines vader overleed in 2005, waarna haar broer Albert de troon besteeg als Albert II van Monaco.
Omdat hij tot december 2014 geen echtelijke kinderen had, zag het ernaar uit dat Caroline na zijn dood of aftreden de tweede vorstin van Monaco zou worden.
Enkel Louise Hippolyte was eerder vorstin van Monaco.
Er was enige verwarring geweest over Carolines positie in de lijn van troonopvolging, toen Albert zijn twee buitenechtelijke kinderen Jazmin Grace Grimaldi en Alexandre Coste erkende.
Volgens de wijzigingen in de grondwet van Monaco die in 2002 werden aangebracht, kunnen zij echter de troon niet bestijgen, tenzij Albert met hun moeder trouwt.
Nadat Albert trouwde met Charlene Wittstock werd de kans dat zij daadwerkelijk vorstin zou worden al een stuk kleiner.
In december 2014 beviel prinses Charlene van een tweeling.Ondanks haar positie als troonopvolgster van Monaco (tot december 2014) werd Caroline meestal Hare Koninklijke Hoogheid De Prinses van Hannover genoemd en niet Hare Doorluchtige Hoogheid De Erfprinses van Monaco, omdat een titel die gebonden is aan een koninkrijk (Koninkrijk van Hannover) hoger is dan een titel die gebonden is aan een prinsdom (Monaco).
Op 10 december 2014 kreeg haar broer Albert II een tweeling, waarna zijn zoon Jacques van Monaco de nieuwe erfprins van Monaco werd.(Diverse bronnen, De Post en Wikipedia)



Evrard de Limburg Stirum was de oudste van de zes kinderen van graaf Thierry François-Xavier de Limburg Stirum (1904-1968) en prinses Marie-Immaculée de Croÿ (1905-2007).
Thierry de Limburg Stirum was, net als zijn vader Evrard de Limburg Stirum (1868-1938) burgemeester van Huldenberg en net als zijn grootvader Thierry de Limburg Stirum belangrijk in de wereld van de heraldiek, genealogie en geschiedenis.
Evrard de Limburg Stirum volbracht zijn legerdienst bij de paracommandos.
Na zijn huwelijk in 1957 met Hélène d’Orléans, prinses van Frankrijk, dochter van Henri d’Orléans, graaf van Parijs, trok hij als planter naar Rhodesië.
De problemen in dit land verplichtten hem einde van de jaren vijftig naar België terug te keren.
Het gezin nam met de vier kinderen zijn intrek op het familiedomein van Huldenberg, de gemeente waar Evrard burgemeester van werd.
Evrard was Ridder in de Kroonorde (België), Ridder van Eer en Devotie in de Orde van Malta en Rechtsridder in de Heilige Militaire Constantijnse Orde van Sint-Joris.
Zijn oudste zoon, Graaf Thierry Henri de Limburg Stirum (°1957) is advocaat en is getrouwd met jkvr. Katia della Faille de Leverghem (°1969), politica. (diverse bronnen en Wikipedia, Foto’s De Post 1 mei 1960)






