Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Op 5 december 1967 trouwde Eddy Merckx met de Franstalige Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou.
Hoewel zowel de burgerlijke als de kerkelijke huwelijksplechtigheden tweetalig verliepen, waren veel Vlamingen boos, omdat het jawoord enkel in het Frans werd uitgesproken.
Om gelijkaardige communautaire spanningen te vermijden en zijn (deels) beladen familiegeschiedenis indachtig profileert Merckx zich sindsdien graag als een tweetalige modelbelg die trots is op zijn goede relaties met de Belgische dynastie.
Omwille van zijn Franstalige opleiding in het middelbaar onderwijs, zijn Franstalige moeder en zijn introverte karakter zou zijn communicatie in het Nederlands toch eerder moeizaam verlopen.
Op 14 februari 1970 kregen ze een dochter, Sabrina Merckx, die later trouwde met de Argentijnse proftennisser Eduardo Masso.
Uit dit huwelijk werd Merckx’ kleinzoon Luca Masso geboren, een professioneel hockeyspeler.
Op 12 augustus 1972 werd Eddy Merckx’ enige zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden.
Diens Belgisch-Canadese dochter Axana behaalde op 17 mei 2019 twee gouden medailles op het open Belgisch kampioenschap zwemmen, één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s De Post van 12 april 1970)
50 jaar geleden, te gast bij Eddy Marckx en Claudine Acou en hun dochter Sabrina50 jaar geleden, te gast bij Eddy Marckx en Claudine Acou en hun dochter Sabrina50 jaar geleden, te gast bij Eddy Marckx en Claudine Acou en hun dochter Sabrina
Met op de tweede plaats de Spaanse renner Luis Ocaña met achterstand van 2’14” en op de derde plaats de Nederlander Jan Janssen met een achterstand van 2’24”
wielrenner Etienne De Wilde. De Post van 9 maart 1990 30 jaar geleden, wielrenner Etienne De Wilde in café De Vlasbloem met zijn vader Etienne De Post 9 maart 1990
Vandaag 50 jaar geleden, Patrick Sercu winnaar van Ronde van Sardinië en daardoor samen met zijn ploeg te gast bij Paus Paulus VI. Vandaag 50 jaar geleden, Patrick Sercu winnaar van Ronde van Sardinië en daardoor samen met zijn ploeg te gast bij Paus Paulus VI.
Erik De Vlaeminck zou uiteindelijk zeven keer wereldkampioen veldrijden winnen.
In 1977 won hij een bronzen medaille en daardoor kwam hij in bezit van een totaal van acht WK-medailles.
Hij werd ook vier keer Belgisch kampioen (1967, 1969, 1971, 1972) in een tijd waarin dat ongeveer een herkansing voor het wereldkampioenschap was.
Daarnaast was hij ook een verdienstelijk ronderijder. In 1969 wist hij de Ronde van België te winnen en hij won een rit in de Ronde van Frankrijk.
De Vlaeminck won zijn laatste van zeven wereldtitels toen hij nog maar 28 was.
Zelf bewaarde hij altijd het stilzwijgen over de schandalen rond doping- en drankverbruik die zijn carrière zouden hebben ingekort.
Na een donkere periode kwam hij opnieuw in de belangstelling als succesvol trainer van de nationale veldritploeg, met een vracht medailles tijdens de wereldkampioenschappen.
De Vlaeminck leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Parkinson en alzheimer, en verbleef in een rusthuis in Wilskerke.
Hij overleed daar eind 2015 op 70-jarige leeftijd.De GP Erik De Vlaeminck is een veldrit die naar hem werd vernoemd.(Diverse bronnen, De Post 1 maart 1970 en Wikipedia)
Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden
De omstandigheden werpen hem de zege echter niet in de schoot.
Het parcours in Sankt Wendel is besneeuwd en bevroren, en het is continu draaien en keren.
De tactiek van Nys: voorzichtig omspringen met zijn pk’s, valpartijen vermijden, snoeihard doorgaan op de langste helling en het verschil beperken in de afdaling.
Erwin Vervecken blijft echter tot de laatste ronde een fameuze plaaggeest.
Met Sven Vanthourenhout heeft Nys echter een ploegmaat en bondgenoot mee.
Met zijn drieën gaan ze de laatste ronde in. Vanthourenhout heeft dan al aangegeven niet meer te kunnen strijden voor de eindwinst, maar hij remt Vervecken in een bocht wel een secondje af, wat de Herentalsenaar lichtjes demoraliseert.
Het is voor Nys al een hele wedstrijd demarreren geweest, maar zelfs in de slotronde kan hij nog eens alles uit de benen persen, tot het melkzuur hem uit de oren spuit.
Maar hij doet het. Hij kwam, zag en overwint. Zes keer opeenvolgend had hij naast de regenboogtrui gepakt.
Nu was het eindelijk prijs.
Nys maakte zijn favorietenrol waar en won.
Acht jaar later won Sven Nys in Louisville, Amerika, op 2 februari 2013 zijn tweede en laatste Wereldkampioenschap. (Diverse bronnen, Yves Brokken en Wikipedia)
Tijdens zijn carrière behaalde Coppi in totaal 153 overwinningen en vijfvoudig winnaar van de Ronde van Italië.
In 1942 moest hij soldaat worden nadat hij veertien dagen eerder het uurrecord had gebroken.
Een jaar later, in 1943, moest hij mee naar het front in Afrika. Coppi heeft nog meegevochten in de slag van Tripoli.
Hij was er ook bij in Tunesië tegen de Engelsen.
Hij werd toen gevangen gezet door generaal Montgomery. Dat kostte hem twee jaar krijgsgevangenkamp, plus een reeks malaria-aanvallen.
Toen hij terug thuis kwam, was hij 26 jaar.
Ook daarna had hij veel pech.
Hij brak alles wat hij kon breken. Dat varieerde van twee sleutelbeenderen tot een barst in de schedel.
Uiteindelijk geraakte hij in al die jaren 435 dagen out, maar hij herstelde gelukkig altijd vlug.
Erger was het toen zijn broer Serse stierf.
Diens dood was er de oorzaak van dat Coppi in 1951 de Tour de France verloor.
Serse was de week voordien verongelukt. Gevallen in de Ronde van Piemonte. . Hij en Serse waren onafscheidelijk.
Coppi zat vlug in de put, maar zijn jongere broer kon hem er steeds weer uithalen, maar toen kon dat niet meer. Coppi is dat verlies nooit helemaal te boven gekomen.
Coppi was een mythisch figuur en dat dankte hij aan zijn enorme palmares, maar ook aan zijn aparte manier van leven.
In het oer-katholieke Italië van toen durfde Coppi het aan om zijn vrouw te verlaten en een affaire te beginnen met de eveneens getrouwde Giullia Occhini Locatelliin.
Omdat ze altijd in witte kleding heimelijk bij de finish stond opgesteld, werd ze La Dama Bianca of de Witte Dame genoemd.
Met dit gegeven was hij een gemakkelijk doelwit voor de roddelpers.
Het kwam zelfs zo ver dat de Pius XII omwille van zijn gedrag weigerde het peloton te zegenen.
Al dat geroddel haalde hem uit zijn evenwicht en zijn strijdlust verdween.
Hij koerste nog, maar dat was vooral om de miserie te vergeten en om geld te verdienen…
Een onschuldige reis naar Afrika werd Coppi fataal.
Tijdens zijn reis in Afrika besloot Fausto om in Burkina Faso te gaan jagen en dan werd hij ziek.
Hij moet geweten hebben dat het malaria was, want aan het front in Afrika had hij er vaak mee te maken gehad, maar hij heeft het niet meer kunnen vertellen tegen de dokters.
Zijn tong raakte verlamd, hij kon niet meer praten, terwijl de geneesheren cortisone toedienden want ze dachten dat hij een longontsteking had.
Daardoor had hij geen witte bloedcellen meer en is daardoor aan doodgegaan.In 2002, 42 jaar na zijn dood opende het gerecht terug een onderzoek.
Want toen beweerde Mino Caudullo, lid het Italiaans olympisch comité dat Coppi het slachtoffer zou zijn geweest van een complot tegen hem, omdat hij de dodelijk val van een Afrikaanse renner zou hebben veroorzaakt.(Diverse bronnen, Noël Truyers, Andrea Carrea, Wikipedia en Foto Giullia Occhini Locatelli (de witte dame) en het lichaam van Fausto Coppi)
Toen gisteren nog vandaag was 