Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Jo Voskuil was onderwijzer in Breda, als schilder was hij autodidact.
In de jaren 20 vertrok hij naar Bergen aan Zee waar hij zich volledig aan de kunst wijdde.
Hij was communist en maakte veel politieke affiches en boekomslagen, zoals die van de Nieuwe Geïllustreerde Wereldgeschiedenis (1929-1932) onder redactie van Jan Romein. Van zijn affiches werden Arbeiders leest De Tribune (uit de jaren 20) en De Olympiade onder dictatuur bekend.
Hij maakte ze voor de expositie die hij samen met de fotograaf Cas Oorthuys in 1936 organiseerde om ten tijde van de Berlijnse genazificeerde Olympiade het werkelijke Duitsland te laten zien.
Samen met Oorthuys vormde hij van 1932 tot 1935 het reclamebureau OV 20 (Oorthuys-Vos 20) en ontwierp daar ook boekbanden.
Voskuil was lid van de Amsterdamse kunstenaarsvereniging ‘De Onafhankelijken’, maar zegde zijn lidmaatschap op toen de vereniging zich eind 1941/begin 1942 aansloot bij de Nederlandsche Kultuurkamer.
Voskuil vond aansluiting bij het illegale blad De Vrije Kunstenaar rond beeldhouwer en verzetsman Gerrit van der Veen.
De clown was een van Voskuils favoriete onderwerpen, zoals zijn Clown met masker (1933, Breda’s Museum).
Hij maakte ook een portret van Wim Ibo.
Voskuil trouwde op 5 mei 1938 met de Duitse operettezangeres, toneelspeelster en cabaretière Dora Paulsen. Zij kregen geen kinderen.
Na haar overlijden in 1970 hertrouwde hij op 21 januari 1972 met de operazangeres Ruth Horna.
Jo Voskuil overleed niet lang daarna.
60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse kunstschilder Jo Voskuil60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse kunstschilder Jo Voskuil60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse kunstschilder Jo Voskuil60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse kunstschilder Jo Voskuil60 jaar geleden, te gast bij de Nederlandse kunstschilder Jo Voskuil
Haar acteertalent, haar schoonheid en haar tumultueuze liefdesleven (ze trouwde acht keer) zorgden ervoor dat het publiek geen genoeg van haar kon krijgen, noch op het scherm noch in de tabloids.
Elizabeth Rosemond Taylor (aan ‘Liz’ had ze een hekel) werd in 1932 geboren in Engeland.
Ze was een kind van Amerikaanse ouders die naar Londen waren verhuisd.
De groeiende angst voor een wereldoorlog deed haar ouders besluiten terug te keren naar de VS.
In haar nieuwe woonplaats Los Angeles vielen haar donkere schoonheid en doordringende ogen al snel op.
Taylor werd een succesvol kindsterretje met films als ‘Lassie Come Home’ (1943) en ‘National Velvet’ (1944), over een meisje dat haar paard traint voor een belangrijke wedstrijd.
Later slaagde ze erin de overgang te maken naar serieuzere rollen met films als ‘A Place in the Sun’ en ‘Giant’, met de rijzende ster James Dean.
Vanaf 1957 werd ze in vier opeenvolgende jaren genomineerd voor een Oscar, onder meer voor ‘Cat on a Hot Tin Roof’ en ‘Butterfield 8’, waarvoor ze haar eerste Academy Award kreeg.
In 1963 kon ze zo als eerste actrice ooit het astronomisch hoge bedrag van een miljoen dollar vragen voor ‘Cleopatra’.
Het kostuumdrama won vier Oscars en was de bestbezochte film van het jaar, maar werd studio 20th Century Fox bijna fataal vanwege het hoge prijskaartje van 44 miljoen dollar.
Aangepast aan de inflatie werd de film pas recentelijk ingehaald als duurste film aller tijden.
Behalve een goedgevuld bankboekje hield Taylor nog iets over aan de film: haar vijfde echtgenoot.
Hoewel ze nog getrouwd was met echtgenoot nummer vier, acteur Eddie Fisher, viel ze voor Richard Burton, die haar geliefde Marcus Antonius speelde.
Haar relatie met Burton was legendarisch.
Vóór Tom en Nicole, vóór Brad en Angelina, waren zij het ultieme showbizzpaar.
Samen speelden ze in tien films, waarvan ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf’ de beste was. Taylor kreeg een tweede Oscar voor haar feilloze portret van de verlopen, verwoestende en toch kwetsbare Martha.
Langzaam kwam haar huwelijk echter onder druk te staan, tot het paar uiteindelijk scheidde in 1974.
Hoewel ze het een jaar later nog eens probeerden, werd ook dat huwelijk na tien maanden ontbonden.
Taylor trouwde nog twee keer, onder andere met senator John Warner, maar geen van die huwelijken hield zo lang stand als dat met Burton.
Taylors carrière duurde nog drie decennia, maar ze evenaarde de hoogtepunten van de jaren zestig niet meer.
Haar laatste rol in een bioscoopfilm was die van de schoonmoeder van Fred Flintstone in 1994.
Maar ook zonder kaskrakers bleef Taylor in de spotlights. Ze zette zich in voor de strijd tegen aids, nadat haar tegenspeler Rock Hudson aan de ziekte was overleden.
Ook verdedigde ze vol overtuiging haar vriend Michael Jackson toen die werd beschuldigd van kindermisbruik.
Door haar slechte gezondheid (door hartfalen en een slechte rug had ze een rolstoel nodig) verscheen ze de laatste tien jaar steeds minder vaak in het openbaar.
Toch waren er in 2010 nog geruchten dat ze zich op huwelijk nummer negen aan het voorbereiden was. “Niet waar”, bezwoer ze. “Dat schrijven ze maar om tijdschriften te verkopen.”
De roddelpers kon maar geen genoeg van haar krijgen.
Taylor had twee zonen uit haar huwelijk met Michael Wilding, een dochter uit haar huwelijk met Mike Todd, en een dochter via adoptie.
Tijdens hun huwelijk adopteerde Richard Burton haar beide dochters.
Bij haar overlijden had ze, naast haar vier kinderen, tien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.
Hoewel ze graag naast haar ouders begraven wilde worden in Westwood Village Memorial Park Cemetery, werd ze al de dag na haar overlijden begraven op het Forest Lawn Memorial Park in Glendale, in de buurt van Los Angeles.(Diverse bronnen, NOS en Wikipedia)
