De Tweede Wereldoorlog geeft het leven van de jonge Schiltz een beslissende wending.

Als diepgelovige tiener is hij lid van de Nationaalsocialistische Jeugd Vlaanderen.
Na de bevrijding wordt hij hiervoor enige tijd opgesloten.

In 1955 trouwde hij met zijn achternicht Garda Schiltz.
In 1959 verkozen in de gemeenteraad van Antwerpen als onafhankelijke op de CVP lijst.
Vanaf 1965 was hij lid van de Volksunie.

Hij was één van de vaders van de federale staat en vervulde na het Egmontpact van 1977 sleutelfuncties in veel regeringen.

In 1982 schreef hij een boek met als titel Macht en onmacht van de Vlaamse Beweging.
Hugo Schiltz was in 1989, vice eerste minister en minister van begroting.
In 1995 werd hij benoemd tot Minister van Staat, en werd alzo lid van de Kroonraad.
Hij bleef politiek actief als schepen van Financiën, Economie en Toerisme in Antwerpen tot het jaar 2000.

In 2001 bij de splitsing van de Volksunie, sloot hij zich – evenals onder andere Bert Anciaux, Lionel Vandenberghe en Nelly Maes – aan bij Spirit.

Na zijn schepen ambt werd hij opnieuw actief in de advocatuur.

Eerst bij Ernst & Young en Peeters Advocaten, daarna richtte hij Laurius-Schiltz-Verschroeven ADVC op, samen met Guido Verschroeven, voormalig hoofd van de juridische dienst van Boelwerf.

Hij was ook lid van de raden van bestuur van de Argenta Groep.
Schiltz was vanaf 2002 ook voorzitter van de Vlaamse Opera en erevoorzitter van het Flanders Fashion Instituut (FFI) in Antwerpen.

Schiltz overleed uiteindelijk op 78-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen in Edegem.

Op 22 augustus 2006 vond de begrafenis van Schiltz plaats in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen.

Testamentair had Schiltz aangegeven geen staatsbegrafenis te willen vanwege zijn Vlaams-nationalistische levenswandel, dit hoewel hij daar als Minister van Staat recht op had.

Schiltz werd in een witte kist de kathedraal binnengedragen.

Op vraag van de familie waren er geen vlaggen in de kathedraal aanwezig.

De sobere uitvaartmis werd massaal bezocht, door veel Vlamingen, politici en ook Nederlandse Groot-Nederlanders en EVA-partners, in totaal zo’n 1200 personen.
De aansluitende uitvaart vond in besloten familiekring plaats. Schiltz kreeg zijn laatste rustplaats op het Schoonselhof.

Zijn zoon, Willem-Frederik Schiltz is Vlaams parlementslid en districtsraadslid in Antwerpen namens de Open VLD.(Diverse bronnen, biografie Hugo’s heilige vuur van Paul Huybrechts, Wikipedia en Foto’s uit De Post van 15 december 1989)