Vandaag, 65 jaar geleden, waren koning Boudewijn en koningin Fabiola te gast op de Belgische ambassade in Rome.

Op deze receptie was toen ook kanunnik Lucien De Bruyne aanwezig. (foto 1)

Lucien De Bruyne was een vooraanstaand Belgisch geestelijke en een internationaal gerespecteerd deskundige op het gebied van vroegchristelijke archeologie.

Zijn kerkelijke loopbaan begon in 1928, het jaar waarin hij tot priester werd gewijd.

Al snel trok hij naar Rome, het historische hart van het christendom, waar hij in 1931 aan het Pauselijk Instituut voor Christelijke Archeologie met de hoogste onderscheiding, summa cum laude, zijn doctoraat behaalde.

In de jaren die volgden, specialiseerde hij zich verder en schreef hij diverse academische bijdragen over vroegchristelijke kunst, oude Romeinse sarcofagen en de catacomben.

Na de Tweede Wereldoorlog kreeg zijn carrière binnen het Vaticaan verder gestalte.

In 1946 werd hij benoemd tot directeur van de Pauselijke Commissie voor Gewijde Archeologie, een uiterst prestigieuze functie waarbij hij de verantwoordelijkheid kreeg over het beheer, het behoud en de studie van de eeuwenoude catacomben in en rond Rome.

Daarnaast was hij als censor verbonden aan de Pauselijke Academie voor Oudheidkunde, wat getuigt van zijn grote wetenschappelijke autoriteit.

Naast zijn academische werk speelde hij een centrale rol voor de Belgische gemeenschap in Rome.

Hij werd benoemd tot rector van de Koninklijke Belgische Kerk en Stichting Sint-Juliaan-der-Vlamingen, een plek die fungeerde als een spiritueel en cultureel ankerpunt voor landgenoten in de Eeuwige Stad.

Als erkenning voor zijn uitzonderlijke verdiensten voor de kerk en de wetenschap werd hij in 1965 door de paus verheven tot apostolisch protonotaris, een hoge eretitel waardoor hij als monseigneur mocht worden aangesproken.

Ondanks zijn indrukwekkende loopbaan in Italië behield hij een sterke band met zijn thuisland.

Zo was hij verbonden aan het bisdom Gent als lid van het prestigieuze Sint-Baafskapittel.

Na een leven dat volledig in het teken stond van de kerkgeschiedenis en de archeologische wetenschap, bracht hij zijn laatste jaren door in België.

Hij overleed op 12 mei 1978 in de Oost-Vlaamse gemeente Waarschoot.

Vandaag 60 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola te gast bij prinses Colonna en haar man in hun Palazzo Colonna (De Post 18 juni 1961)

Volgens de overlevering is de familie Colonna een tak van de graven van Tusculum, met als eerste Pieter de Columna (1099-1151), zoon van Gregorius III, graaf van Tusculum.

Pieter was eigenaar van het kasteel Columna in Colonna, in de Albaanse Heuvels.

Verder terug gaat hun afstamming langs de graven van Tusculum via Lombarden en Italo-Romeinse edelen, kooplieden en geestelijken door tot in de vroege middeleeuwen.

Uiteindelijk beweerden ze af te stammen van de Julio-Claudiaanse dynastie, dit wil zeggen van Julius Caesar en van de keizers Augustus, Claudius, Caligula, Nero enz.

Zoals de graven van Tusculum, speelden de Colonna’s een grote rol binnen de Romeinse katholieke kerk, sommigen als trouwe verdedigers van de paus, anderen als tegenstanders.

Ze leverden aan de kerk de zalige Margaritha Colonna, een paus, Martinus V en drieëntwintig kardinalen.

De eerste kardinaal binnen de familie was, in 1206, Giovanni Colonna di Carbognano, benoemd tot kardinaal-deken.

De familie Colonna is sinds 1710 prins-assistent van de pauselijke troon, hoewel hun pauselijke prinselijke titel pas van 1854 dateert.

Het Palazzo Colonna werd gebouwd in de 15de eeuw door paus Martinus V, lid van de adellijke familie Colonna.

In 1527 werd het gebouw tijdens plunderingen gespaard, omdat marchesa Isabella d’Este er te gast was en zij de moeder was van de commandant van de plunderaars.

Gedurende de 17de eeuw begon kardinaal Girolamo Colonna aan een grondige restauratie.

Hij liet tevens een galerie bijbouwen voor hun collectie kunstwerken die door zijn vader Filippo begonnen was. Later werd er nog door Lorenzo Onofrio Colonna en Fabrizio Colonna bijgebouwd.

Er hangen kunstwerken van Titiaan, Guercino, Reni, Bronzino (Venus, Cupido), Tintoretto (Narcissus bij de vijver) en Annibale Carracci (De boneneter).

Daarnaast zijn er ook kunstwerken te zien van Paul Bril, Jan Brueghel, Joos de Momper, Jan Frans van Bloemen, Antoon van Dyck en Jean Boulogne.

De residentie van de familie in Rome, het Palazzo Colonna, is elke zaterdagochtend voor het publiek geopend.

Vandaag 60 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola te gast op de Belgische ambassade in Rome. (De Post 18 juni 1961)

Lucien De Bruyne werd hij in 1928 priester gewijd. Hij behaalde te Rome, aan het Pauselijk Instituut voor Christelijke Archeologie zijn doctoraat in de archeologie (summa cum laude) in 1931. Na de oorlog werd hij in 1946 directeur van het Pauselijke Commissie voor Gewijde Archeologie, en later censor bij de Pauselijke Academie voor Oudheidkunde. Tevens werd hij benoemd tot rector van de Sint-Juliaan-der-Vlamingen. Hij werd verheven tot protonotaris in 1965, en was lid van het Sint-Baafskapittel. Hij kwam te overlijden op 12 mei 1978 in Waarschoot.

60 jaar geleden, huwelijk prins Edward, hertog van Kent met Katharine Lucy Mary Worsley.

Katharine Lucy Mary Worsley werd geboren in 1933 in Yorkshire als de enige dochter van Sir William Arthrinton Worsley en diens echtgenote, Joyce Moran.

Ze volgde les aan de Queen Margaret’s School in de buurt van York en aan de Runton Hill School in Norfolk.

Op school maakte ze kennis met de wereld van de muziek en leerde ze piano, orgel en viool spelen, wat ze nu nog steeds doet.

Ze werkte later af en toe in een kindertehuis in York en op een kleuterschool in Londen, voordat ze in Oxford muziek ging studeren.

Later zou ze muziekles gaan geven aan de Wansbeck Primary School in Hull.

Ze trouwde op 8 juni 1961 in York met prins Edward, hertog van Kent.

Hij was de oudste zoon van prins George van Kent en prinses Marina van Griekenland en Denemarken.

Na haar huwelijk kreeg ze de titel “Hare Koninklijke Hoogheid De Hertogin van Kent”.

Katharine en Edward kregen vier kinderen:

George (26 juni 1962), graaf van St. AndrewsHelen (28 april 1964)

Helen (28 april 1964)

Nicholas (25 juli 1970)

Doodgeboren kind (1977)

Na het verlies van hun vierde kind in 1977 leed Katharine enige tijd aan depressies.

Katharine bekeerde zich in 1994 tot de Katholieke Kerk.

Het was een persoonlijk besluit, dat werd goedgekeurd door de koningin. In een interview met de BBC verklaarde ze: “Ik hou van richtlijnen en de Katholieke Kerk biedt je die.

Dat heb ik altijd in mijn leven gewild.” (“I do love guidelines and the Catholic Church offers you guidelines. I have always wanted that in my life.”)

Volgens de Act of Settlement uit 1701 hebben rooms-katholieken en leden van de koninklijke familie die met rooms-katholieken trouwen geen recht op de troon.

Ondanks dit verloor Edward zijn rechten op de Britse troon niet; bij hun huwelijk was Katharine nog aangesloten bij de Anglicaanse Kerk.

Na Katharine hebben meer leden van de koninklijke familie zich bekeerd tot de Katholieke Kerk.

prinses Anne en Sandra Butter als bruidsmeisjes

Vandaag 60 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op bezoek bij paus Johannes XXIII in Rome.

De paus kreeg daar als eerste te horen dat koningin Fabiola in blijde verwachting is.

Een groep Belgische journalisten mag met koning Boudewijn en koningin Fabiola mee naar het Vaticaan.

De vorsten krijgen hun audiëntie op donderdagmiddag, vrijdagochtend zijn de journalisten aan de beurt.

Bij elke journalist die zichzelf en zijn krant voorstelt, maakt de paus een grapje. Meneer X. van La Dernière Heure: ‘Laten we hopen dat uw laatste uur nog niet geslagen is.’ Yvon Toussaint en Hugues Vehenne van Le Soir: ‘Hoe later op de avond, hoe schoner volk.’ Meneer Y. van La Laterne: ‘Laat uw licht maar schijnen.’

Of de Paus ook zulke komische opmerkingen maakte voor de Vlaamse journalisten, kon ik helaas niet terug vinden (De Post 18 juni 1961 en Béatrice Delvaux).

Vandaag 60 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op bezoek bij paus Johannes XXIII in Rome.

De Hertogin van Kent (foto oktober 1985)

Katharine Lucy Mary Worsley werd geboren in 1933 in Yorkshire als de enige dochter van Sir William Arthrinton Worsley en diens echtgenote, Joyce Moran.

Ze volgde les aan de Queen Margaret’s School in de buurt van York en aan de Runton Hill School in Norfolk. Op school maakte ze kennis met de wereld van de muziek en leerde ze piano, orgel en viool spelen, wat ze nu nog steeds doet.

Ze werkte later af en toe in een kindertehuis in York en op een kleuterschool in Londen, voordat ze in Oxford muziek ging studeren.

Later zou ze muziekles gaan geven aan de Wansbeck Primary School in Hull.

Ze trouwde op 8 juni 1961 in York met prins Edward, hertog van Kent. Hij was de oudste zoon van prins George van Kent en prinses Marina van Griekenland en Denemarken. Na haar huwelijk kreeg ze de titel “Hare Koninklijke Hoogheid De Hertogin van Kent”. Katharine en Edward kregen vier kinderen:

George (26 juni 1962), graaf van St. Andrews
Helen (28 april 1964)
Nicholas (25 juli 1970)
Doodgeboren kind (1977)

Na het verlies van hun vierde kind in 1977 leed Katharine enige tijd aan depressies.

Katharine bekeerde zich in 1994 tot de Katholieke Kerk. Het was een persoonlijk besluit, dat werd goedgekeurd door de koningin. In een interview met de BBC verklaarde ze: “Ik hou van richtlijnen en de Katholieke Kerk biedt je die. Dat heb ik altijd in mijn leven gewild.” (“I do love guidelines and the Catholic Church offers you guidelines. I have always wanted that in my life.”)

Volgens de Act of Settlement uit 1701 hebben rooms-katholieken en leden van de koninklijke familie die met rooms-katholieken trouwen geen recht op de troon. Ondanks dit verloor Edward zijn rechten op de Britse troon niet; bij hun huwelijk was Katharine nog aangesloten bij de Anglicaanse Kerk.

Na Katharine hebben meer leden van de koninklijke familie zich bekeerd tot de Katholieke Kerk.