Rond het jaar 1900 onderging de noordzijde van de Vrijdagmarkt een ingrijpende verandering.

Waar ooit een wirwar van smalle steegjes en arbeiderswoningen lag, kwam een brede doorgang richting de voormalige Baudelo-abdij aan de Ottogracht en de achterliggende Baudelokaai.

Het bekendste straatje dat hiervoor moest wijken, was de oude Druifsteeg, later Struivelstraat genoemd.

In 1900 werd deze steeg definitief afgebroken om plaats te maken voor de nieuwe, verbrede Baudeloostraat.

De aanleg betekende een heuse kaalslag in de volkswijk.

De socialisten stemden indertijd in met deze sanering en de uitdrijving van de arbeidersbevolking.

Toch liep de heropbouw niet meteen storm; de nieuwe straat raakte maar moeizaam volgebouwd.

De bouwgronden waren simpelweg te duur geworden voor arbeidershuisjes.

In de plaats kwamen zelfstandigen, bedienden en renteniers wonen, al werden heel wat panden ook gekocht als opbrengsteigendom om te verhuren.

Zo veranderde het straatbeeld in een wijk voor de gegoede kleine burgerij.

Pas na de Eerste Wereldoorlog raakte de straat geleidelijk aan volledig volgebouwd.

De meest bepalende bouwmeester van de straat was de Gentse architect Jacob Gustaaf Semey (1864-1935).

Hij ontwierp de hele huizenrij vanaf Vrijdagmarkt 17 tot en met Baudeloostraat 19.

Zijn ontwerpen sloten perfect aan bij de wensen van de toenmalige burgerij, die via hun woning graag pronkte met rijkdom en een intellectuele, artistieke smaak.

Semey hanteerde een gevarieerde eclectische stijl en voorzag zijn gevels van volkse spreuken en sculpturen van Gentse of Vlaamse historische figuren, net zoals hij dat deed aan de Vlaamsekaai.

Het was voor hem meteen een manier om zijn eigen liberale overtuiging en Vlaamse sympathieën te tonen.

Wie vandaag door de straat wandelt, ziet trouwens een boeiende mix aan bouwstijlen.

Naast veertien neoclassicistische gevels zijn in de verderop gelegen panden ook duidelijke invloeden te ontdekken van art nouveau, art deco en de expressieve baksteenarchitectuur van de Amsterdamse School (foto’s met dank aan Claude Faseur)