

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek







De VRT-toren werd gebouwd om dienst te doen als zendmast.
Het nieuwe symbool van de Vlaamse openbare omroep kwam er na de verhuizing van de Flageygebouwen in Elsene naar de nieuwe kantoren aan de Reyerslaan in 1974.
Niet toevallig werd de communicatietoren, met allerlei zenders en ontvangers, aan de voorzijde van de nieuwe mediasite in Brussel gebouwd.
De bouw van de toren was een technisch huzarenstukje en sleepte verschillende jaren aan.
Over de centrale schacht moest immers een loodzware koepel naar boven worden opgetrokken. Dat gebeurde op maandag 19 mei 1980, met een snelheid van 1,39 meter per uur.
De schotel weegt maar liefst vier miljoen kilo. Het duurde vijf volle dagen om het gevaarte met een diameter van 34 meter op zijn plaats te krijgen, maar liefst 73 meter boven de grond.
De toren is gemaakt in gewapend beton en is in totaal 89 meter hoog. Dat komt overeen met ongeveer 23 verdiepingen of 485 trappen.
De koepel heeft een doorsnede van 34 meter. Als de architect had mogen kiezen, was de VRT-toren 300 meter hoog geweest.
Door de nabijheid van de luchthaven van Zaventem, werd dat plan van tafel geveegd.
Door de digitalisering en de goedkopere satellietverbindingen zijn de antennes op de toren grotendeels buiten gebruik.
Toch heeft de toren nog steeds een paar actieve functies.Op de toren staan vier ontvangstantennepanelen voor TNG (Terrestrial News Gathering) in de 4 windrichtingen.
Dat systeem werkt in Brussel samen met de vier ontvangst antennepanelen van op de toren van een FOD in het centrum van Brussel en zorgt voor ontvangst van de mobiele TNG wagens die gebruikt worden door de nieuwsdienst.
Daarnaast wordt de toren soms ook als een testzender voor radioreportages gebruikt. Ook de ontvangst- en zendantennes worden nog voor radioreportages ingeschakeld.
Ten slotte beschikt de toren over een draaibare parabool die via tijdelijke straalverbinding voor tv-reportages en evenementen functioneert.
Denk aan popfestivals, wielerwedstrijden, grootse evenementen als De Warmste Week, enzovoort.
De toren was oorspronkelijk eigendom van de VRT en RTBF, maar de CEO’s van beide omroepen hebben een overeenkomst ondertekend met het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
In die overeenkomst staat dat alle gronden waarop de gebouwen van beiden omroepen staan, inclusief de iconische toren, aan het Brussels Gewest worden overgedragen.
In de praktijk duurt het wel nog enkele jaren vooraleer de gronden en toren officieel een nieuwe eigenaar krijgen.
In 2013 werd beslist dat er een nieuw VRT-gebouw zou komen aan de Reyerslaan.
Daarvoor zullen de huidige gebouwen van de VRT en de RTBF tegen de vlakte gaan.
De iconische toren zal overeind blijven, al is zijn toekomstige functie voorlopig onbekend.(Diverse bronnen, Vrt en Wikipedia)





Liesbet Walckiers werd geboren in 1944 in Brussel.
Ze studeerde Romaanse filologie aan de KU Leuven en gaf vijf jaar Franse les in het middelbaar onderwijs.
In 1971 werden Liesbet Walckiers en Monique Delvaux de eerste vrouwelijke journalisten bij het BRT-televisienieuws.
Een dik jaar later, in 1972, stapte ze over naar de radionieuwsdienst, waar ze zich ontpopte tot Latijns-Amerikakenner.
In 1992 ging ze aan de slag bij Radio 3.
Op de cultuurzender van de VRT presenteerde ze vanaf 1995 Het wereldbericht.
In 1995 publiceerde ze haar boek Dansen op de vulkaan, waarin ze de toestand in Latijns-Amerika analyseerde.
In 1999 ging ze met pensioen, ze was toen 55 jaar.
Daarna doceerde ze in de journalistieke opleiding aan de Erasmus Hogeschool in Brussel.
In 2009 tot en met 2013 was ze jurylid bij het Fonds Pascal Decroos. (Diverse bronnen, De Standaart en De Post 4 mei 1990)

















