40 jaar geleden, reclame voor de verkiezing van 13 oktober 1985 voor de CVP.

Na de verkiezingen werd de regering-Martens VI gevormd, bestaande uit dezelfde partijen. als de vorige regering.

Een opmerkelijke figuur uit die tijd was Guy Verhofstadt, die sinds 1982 voorzitter van de PVV was.

Hij werd toen voor het eerst verkozen tot volksvertegenwoordiger.

Ondanks dat de PVV de enige regeringspartij was die achteruitging, kon Verhofstadt toch zijn stempel drukken op het regeerakkoord en werd hij vicepremier in de regering-Martens VI.

De regering-Martens VI viel na twee jaar, officieel over de kwestie Voeren, hoewel het wantrouwen van de vakbonden tegenover Verhofstadt ook een belangrijke rol speelde.

Vandaag is het 90 jaar geleden dat de Vlaamse priester Blancke Karel is overleden (18 januari 1934)

Blancke Karel was een Vlaamse priester en schrijver die zich inzette voor de Vlaamse beweging.

Hij studeerde aan het Klein Seminarie van Roeselare, waar hij Hugo Verriest als leraar had en Zeger Maelfait als medeleerling.

Hij was actief in de letterkundige kring en als voorzitter moedigde hij de leerlingen aan om deel te nemen aan de Vlaamse strijd.

Hij ging verder studeren aan het Grootseminarie in Brugge, waar hij bevriend raakte met Amaat Vyncke.

Hij werd kapelaan en werkte mee aan verschillende Vlaamse tijdschriften, zoals De Almanak voor de leerende jeugd van Vlaanderen, De Vlaamsche Vlagge en Rond den Heerd.

Hij was ook een van de stichters van de volksalmanak ’t Manneke uit de Mane.

In De Vlaamsche Vlagge schreef hij vooral over godsdienstige en zedelijke onderwerpen, maar ook over de Vlaamse strijd.

Hij riep de lezers op om de Vlaamse taal te beminnen, het ‘vreemde juk’ af te schudden en zich in te spannen om een sterk en katholiek Vlaanderen op te bouwen.

In 1925 verbrak hij echter zijn banden met De Vlaamsche Vlagge, nadat de bisschoppen het Vlaams-nationalisme hadden veroordeeld.

Hij vond dat het blad moest stoppen of zijn propaganda moest staken.

De meeste redacteurs waren het niet met hem eens en hij verliet de redactie om problemen met zijn bisschop te vermijden.

Als pastoor in verschillende gemeenten, waaronder Kortemark vanaf 1908, was hij betrokken bij het sociaal-culturele leven en ijverde hij voor de vervlaamsing van het openbaar leven.

Hij was ook een van de leiders van de katholieke partij in Kortemark.

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, te gast bij advocaat, redacteur, politicus voor CVP en medeoprichter van Amnesty International Louis Kiebooms.

30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck.

De Clerck studeerde Germaanse filologie. Hij begon zijn loopbaan op de Brusselsese redactie van de Gazet van Antwerpen als stagiair-journalist.

Als journalist hield hij zich vooral bezig met de EEG en de NAVO.

In 1973 ging hij aan de slag als hoofdredacteur binnendienst bij de Vlaamse Elsevier.

Vervolgens koos De Clerck voor de politiek.

Hij was achtereenvolgens perschef van minister van verkeer Jos Chabert (1975 – ’77), CVP-woordvoerder en hoofdredacteur van het partijblad Zeg (1978-’79), woordvoerder van premier Wilfried Martens (1979 – ’83) en woordvoerder van de Regering-Martens V (vanaf 1982).

Hierop volgend werd hij in 1983 aangesteld als directeur-generaal van het Belgisch Instituut voor Voorlichting en Documentatie (Inbel).

Vervolgens was hij van 1985 tot 1991 hoofdredacteur van de Gazet van Antwerpen. Van 1991 tot 1994 was hij algemeen-hoofdredacteur van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij, uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad.

Na de overname van Het Volk eind 1994 werd zijn functie als algemeen hoofdredacteur afgeschaft en kreeg iedere krant terug zijn eigen hoofdredacteur.

Hij werd hoofdredacteur van Het Nieuwsblad.

In september 1995 werd hij uit die functie ontslagen.

In oktober 1995 werd hij als hoofdredacteur van deze krant opgevolgd door Pol Van Den Driessche.

Begin 1995 werd De Clerck samen met Paul Goossens interviewer in het discussieprogramma Het Uur van de Waarheid op de zender VT4.

Hij bleef dit slechts één seizoen.

Begin 1997 ging hij als redactioneel coördinator aan de slag bij de zender The Narrow Casting Company (TNCC).

Hij werkte mee aan het programma Medion. (Wikipedia, De Post maart 1991

en foto’s maart 1991)

30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

Het bewind onder Jan Piers werd gekenmerkt door volledige steun aan het massatoerisme en weinig begrip voor het architecturaal patrimonium van Oostende.

Onder zijn bewind werd 50% van de Belle Époque-woningen gesloopt, vandaar de Engelse bijnaam ‘The Butcher of the Belle Epoque’.

De afbraak van het stedelijk theater, na jaren van verwaarlozing, werd door velen betreurd.

In de plaats kwam een torengebouw, jarenlang verkozen tot lelijkste gebouw van de kust.

Tot het einde van zijn leven bleef Piers zijn beleid en de bouw van de ‘Appletise’-toren verdedigen: “In die villa’s van die Franstalige Brusselaars woonde er één gezin dat af en toe naar de kust kwam, nu verblijven er op dezelfde oppervlakte 20 families die geld spenderen …”

Jan Baptist Leo Piers (Oostende, 13 juni 1920 – aldaar, 9 oktober 1998), in de Oostende volksmond “De Lange Suisse” genoemd, was een Belgisch politicus voor de CVP en advocaat.

Jan Piers was de zoon van bankdirecteur Frans Piers en Eugenie Nierinck.

Hij trouwde met Marguerite Sap, dochter van minister en krantenuitgever Gustave Sap (1886-1940) en was daardoor een schoonbroer van de bekende Vlaamse ondernemers Albert De Smaele en André Vlerick (hoogleraar en CVP-minister).

De burgemeester van Zomergem Felix Lampaert jr. was eveneens zijn schoonbroer.

Deze was gehuwd met Marie-José Piers (1915-1957).

Piers deed middelbare studies in het Onze-Lieve-Vrouwcollege in Oostende en behaalde het diploma van doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven in 1945.

Van 1945 tot 1981 was hij ingeschreven als advocaat aan de Balie van Brugge.

Hij was ook nationaal bestuurslid van het NCMV Hij vervulde verschillende politieke mandaten.

In 1946 werd hij voor de CVP-provincieraadslid van West-Vlaanderen en bleef dit tot in 1949.

Hij werd in 1968 nogmaals verkozen maar verzaakte aan dit mandaat.

Vanaf 1947 was hij gemeenteraadslid van Oostende en bleef dit tot in 1980.

In 1953 werd hij schepen in een coalitie met de liberalen onder het burgemeesterschap van Adolphe Van Glabbeke.

Vanaf 1959 werd hij zelf burgemeester, aan het hoofd van een coalitie met de socialisten.

Van 1949 tot 1965 zetelde Piers voor het arrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

Daarna zetelde hij van 1965 tot 1971 in de Senaat als rechtstreeks gekozen senator.

Hij was van 1966 tot 1968 eveneens minister-staatssecretaris voor Openbaar Ambt en Toerisme in de eerste regering geleid door Paul Vanden Boeynants.

Het was vooral in het mandaat van burgemeester dat hij opging en waar hij grote populariteit mee verwierf, in- en buiten Oostende.

Hij was een volkse en charmante man, die door zijn kwinkslagen en zijn vrolijk karakter overal onmiddellijk aanvaard werd.

Hij bestuurde intussen de stad met een stevige hand en zette zich in voor de verdere wederopbouw en ontwikkeling ervan.

Piers was beheerder in verschillende vennootschappen, meer bepaald in de Standaardgroep, Sabena, Bank van Brussel en Hypothecaire Kredietbank van Oostende.

Hij was co-voorzitter van de Koninklijke Touringclub en vicevoorzitter van Touring Wegenhulp.

Nadat hij aan het burgemeesterschap had vaarwel gezegd, was de leiding van deze organisaties zijn voornaamste activiteit.

Kleine anecdote: in de jaren ’70 van de vorige eeuw ging een meisjeklas van de Hendrik Conscienceschool op schoolreis naar Brussel, waar er o.m. een bezoek aan het Parlement op het programma stond. In de Kamer der Volksvertegenwoordigers zat burgemeester Jan Piers te slapen, en de onderwijzeres maakte haar leerlingen daarop attent.

Blijkbaar werd één en ander thuis doorverteld, want de goedmenende onderwijzeres mocht het enkele dagen later op het Stadhuis komen uitleggen!

In Oostende is naar hem het Jan Piersplein genoemd. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 september 1980)

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

40 jaar geleden, Jan Piers stopt na 21 jaar als Burgemeester van Oostende

Vandaag 20 jaar geleden, overlijdt de politieker Frans Van Mechelen.

Van Mechelen was de zoon van een douanier.

Hij volgde van 1935 tot 1941 humaniora aan het Sint-Victorinstituut van Turnhout en ging vervolgens een kandidatuur burgerlijk ingenieur volgen aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Hij promoveerde er in 1945 tot doctor in de sociale wetenschappen en in 1952 tot baccalaureus in de thomistische wijsbegeerte.

Tijdens zijn middelbare studies was Van Mechelen van 1938 tot 1941 bondssecretaris van de KSA-afdeling van Turnhout.

In Leuven was hij bestuurslid van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond en schreef hij bijdragen voor De Goedendag, het overkoepelende tijdschrift van de Vlaamsgezinde studentenverenigingen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij lid van het Dietsch Studenten Keurfront, waardoor hij na de Bevrijding drie weken werd opgesloten.

Van 1950 tot 1951 werkte hij als redactiesecretaris bij het Brusselse dagblad Het Nieuws van den Dag.

Daarna werkte hij enkele jaren als ambtenaar op het ministerie van Arbeid en werd hij in 1954 docent en in 1958 hoogleraar aan de KU Leuven.

Hij doceerde er tot in 1988 demografie en methodiek van het sociaal onderzoek.

In 1947 nam hij het initiatief tot de oprichting van het solidaristische weekblad Branding en ook publiceerde hij talrijke bijdragen in tijdschriften en dagbladen zoals De Standaard, rond werkverschaffing in Vlaanderen, de vernederlandsing van het bedrijfsleven en het gebruik van het Algemeen Nederlands.

Voorts was hij vanaf 1950 stichtend lid van de Stichting Lodewijk de Raet en in 1964 medeoprichter van de Vereniging van Vlaamse Professoren.

Van 1960 tot aan zijn dood in 2000 was Frans Van Mechelen voorzitter van de Bond van de Grote en Jonge Gezinnen.

In de jaren 1960 werd hij politiek actief voor de CVP, waar hij een vertegenwoordiger was van het Algemeen Christelijk Werknemersverbond.

Van 1965 tot 1976 zetelde Van Mechelen voor het arrondissement Turnhout in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

In de periode december 1971-mei 1976 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.

Als politicus ijverde hij steeds voor nauwe banden met Nederland. Ook werd hij in de jaren 1990 voorstander van een verre federalisering, ook inzake sociale zekerheid.

Van Mechelen was van 1968 tot 1972 Minister van Nederlandse Cultuur in de Regering-G. Eyskens V.
Onder zijn impuls werden vele Vlaamse cultuurcentra uitgebouwd, onder meer in de Vlaamse Rand rond Brussel.

Niet geheel verwonderlijk was het cultureel centrum De Warande in Turnhout een van de eerste. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s 1970)