De Muur – Toen gisteren nog vandaag was

Jos Vandeloo begon zijn schrijverscarrière met tientallen verhalen en reportages voor tijdschriften en kranten als De Zweep, Ons Volk en Het Belang van Limburg.

In 1953 publiceerde de auteur uit Zonhoven zijn eerste kortverhalenbundel “Mensen strijden elke dag”.

Eind jaren 50, begin jaren 60 brak hij door met de verhalenbundel “De muur” en de romans “Het gevaar” en “De vijand”.

In “Het gevaar” uit 1960 waarschuwt de schrijver voor de gevaren van nucleaire energie.

“Het gevaar” was decennialang verplichte leesstof op de leeslijsten van de middelbare scholen. “Dat ik in de lijst met meest gehate boeken sta, kan ik begrijpen. Mensen die niet graag lezen, willen graag kiezen wat ze lezen.

Als je op de lijst met verplichte literatuur staat, kan dat veel weerstand oproepen. Ik zou zelf ook liever de vrije keuze hebben”, zei Vandeloo daarover in 2004.

Jos Vandeloo schreef niet alleen romans en kortverhalen, hij was ook een gelauwerde dichter en schreef scenario’s voor de Vlaamse en de Nederlandse televisie en toneelstukken.

Walter van den Broeck heeft jarenlang samen met Vandeloo onderdak gevonden bij uitgeverij Manteau. “Ik herinner me Jos Vandeloo als een heel aimabele man die vol verhalen zat.

Hij had altijd wel iets te vertellen”, aldus Van den Broeck.”Jos Vandeloo is een van de eerste auteurs die de moderniteit en de gevaren van de moderniteit heeft toegelaten in de Vlaamse letteren.

Zijn boek “Het gevaar” is daar een mooi voorbeeld van. Dat gaat over een ongeval met kernenergie.

Zijn oeuvre gaat ook over de angst en de eenzaamheid die de moderniteit met zich meebrengt”, klinkt het.Jos Vandeloo heeft in zijn boeken een weinig optimistische levensvisie, waarin de mens het moet afleggen tegen de gevaren van de modernisering van de maatschappij.

Het werk van Vandeloo werd bekroond met verscheidene literaire prijzen en vertaald in meerdere Europese talen, onder meer in het Russisch.

In de stripreeks Nero (strip) door Marc Sleen waren in Nero’s boekenkast regelmatig boeken van Jos Vandeloo te zien. In “De Gele Gorilla” (1971) leest Nero in strook 27 een boek door Jos Vandeloo.

Marc Sleen was zelf een fan van Vandeloo.

Jos Vandeloo werd negentig jaar.(Diverse bronnen, Ludwig De Wolf, Wikipedia

In 1987 dacht slechts 9 procent van de West-Duitsers dat de hereniging van de beide Duitslanden tijdens zijn of haar leven zou plaatsvinden.

Op 7 oktober 1989 vierde Erich Honecker in het Berlijnse Palast der Republik met zijn bondgenoten het veertigjarig bestaan van de DDR.

Twee dagen later demonstreerden in Leipzig meer dan zeventigduizend mensen tegen het regime.

Twee weken later verdween Honecker uit de politiek en ruim een maand later viel de Berlijnse Muur.

Verleden jaar kregen we info hoe het Westen dacht over deze situatie.

Daaruit blijkt dat premier Thatcher zich heftig verzette tegen een samengaan van de bondsrepubliek en de DDR.

Ook Nederland die toen Ruud Lubbers als eerste minister had, was geen voorstander van één Duitsland. Frankrijk van Mitterand was ook in het begin niet echt te vinden voor één Duitsland.

In een telefoongesprek met president Bush op 3 december 1989 om half negen ’s avonds zei Kohl dat premier Lubbers op de lijn van Thatcher zat.

Maar anders dan voor de houding van de Britse premier toonde hij begrip voor de opstelling van de Nederlandse minister-president.

Volgens de bondskanselier was de houding van Den Haag terug te voeren tot de ervaringen in de Tweede Wereldoorlog.

Nederland was toen zeer slecht behandeld door de nazi’s.De Nederlanders hadden dit vooral daarom zo pijnlijk gevonden omdat ze tot 1933 zeer vriendelijk jegens Duitsland geweest waren.

De bondskanselier wijst op de asielverlening aan keizer Wilhelm II (in 1918, aan het eind van de Eerste Wereldoorlog).

Ribbentrop (de minister van buitenlandse zaken) heeft op de dag voor de inval van de Duitse troepen in Nederland nog verzekerd dat er geen invasie ophanden was. Nederland heeft dit nooit vergeten.

In ons land was de toestand in zoverre anders dat het land tot het einde van de oorlog door een militaire bevelhebber werd bestuurd.

In Nederland was echter een burgerregering ingezet, die uit de ergste Weense nazi’s bestond.

Enkele dagen na het telefoongesprek met Bush werden op de Europese top in de Franse stad Straatsburg, het tien punten-plan van Kohl besproken.

Spanje en Frankrijk hadden volgens Kohl over het algemeen positief gereageerd.

Ook België, Luxemburg, Zwitserland en Oostenrijk lieten weten geen problemen te hebben met één Duitsland. Frankrijk veranderde van kamp, omdat Kohl bereid was de sterke D-Mark op termijn op te geven voor een gemeenschappelijke munt, de euro.

Na onderhandelingen met Frankrijk, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie kreeg Duitsland door de ondertekening van het twee-plus-vier-verdrag op 12 september 1990 in Moskou zijn volledige soevereiniteit terug.(Diverse bronnen, Trouw, Duitsland Instituut, De Post van 17 november 1989 en Wikipedia)