May Britt was getrouwd ( van 1960 tot 1968 ) met Sammy Davis Jr.

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
May Britt was getrouwd ( van 1960 tot 1968 ) met Sammy Davis Jr.

Brigitte Bardot mag zich terecht een van de grootste en invloedrijkste artiesten uit de vorige eeuw noemen. Alleen al de initialen BB roepen de nodige associaties op. Het bikini-icoon werd vooral in de jaren ’50 en ’60 verafgood voor haar legendarische schoonheid, ze belichaamde het seksueel bevrijde Frankrijk, ze inspireerde vrouwen tot emancipatie en ze zette de conservatieve goegemeente op zijn kop met haar wulpse jeugdigheid en provocerende houding. De enige die nooit goed overweg heeft gekund met die mythewording is Brigitte zelf. Brigitte Anne-Marie Bardot wordt in Parijs geboren op 28 september 1934. Zij en haar zusje Marie-Jeanne moeten van hun vader, een burgerlijk ingenieur, een klassieke opleiding volgen.Maar op vijftienjarige leeftijd komt al een einde aan het burgerlijke leven. De woeste blonde lokken, het pruillipje, de wespentaille en de grote borsten vallen al snel op. Op vijftienjarige leeftijd doet ze een fotosessie voor Elle. Ze is nog maar achttien als ze haar filmdebuut maakt met Le trou Normand . Op dat moment ontmoet ze ook de regisseur Roger Vadim met wie ze enkele maanden later trouwt. Het huwelijk is omstreden, omdat BB volgens de wet nog minderjarig is. Daarna komt Bardots carrière in een stroomversnelling. Zo draait ze in de Verenigde Staten samen met Kirk Douglas Act of love . Haar schoonheid en provocerende jeugdigheid laten niemand onberoerd. Al snel gaat ze eerder shockeren dan fascineren. In 1956 komt Et dieu créa la femme in de Franse bioscopen, een film die als een van de grootste schandalen uit de filmgeschiedenis wordt beschouwd. Bardot speelt Juliette die op – een volgens de publieke opinie – onzedige manier op drie mannen belust is. Brigitte verschijnt er naakt in een scène die intussen mythisch is geworden. Een jaar later scheidt ze van Vadim. Hun huwelijk heeft vijf jaar geduurd. Bardot is een echte ster geworden, maar de jonge vrouw (ze is dan 23 jaar) is erg gevoelig voor de kritieken en heeft last van haar bekendheid. Conservatief Frankrijk verkettert haar, jonge vrouwen imiteren haar, mannen geilen op haar en regisseurs vechten om haar. Voor perslui is het feit dat Bardot een sjaal draagt al een reden om te speculeren dat ze plastische chirurgie heeft ondergaan. Niets kan nog verhinderen dat BB dan al een levende legende wordt. Bardot voelt zich opgejaagd en zal zeker drie zelfmoordpogingen ondernemen. Tijdens de volgende jaren rijgt BB de films en de amoureuze veroveringen aaneen. Een van die veroveringen is Jacques Charrier, een jonge komiek met wie ze in 1959 huwt. Een jaar later wordt haar eerste kindje geboren: Nicolas-Jacques Charrier. Nog eens een jaar later scheidt ze alweer. Haar ex-man neemt hun zoontje onder zijn hoede. In 1961 brengt Bardot haar eerste plaat uit: C’est Rigolo . En daarnaast zit ze niet stil: ze speelt in films naast de groten der aarde en ze huwt voor de derde maal. Dit keer is het de beurt aan de Duitse industrieel Gunther Sachs. Zes jaar later komt haar muzikale carrière echt van de grond als ze Serge Gainsbourg tegen het lijf loopt. Ze worden minnaars. Begin de jaren zeventig neemt haar leven een wending. Bardot is het publieke leven beu en houdt op met zingen en acteren. Ze heeft dan 48 films gemaakt. Het zijn de dieren die vanaf nu al haar aandacht krijgen. Ze stelt zich op als een ware militante en kan af en toe haar stempel drukken op het Franse beleid, bijvoorbeeld als het gaat over de jacht op babyzeehondjes.Ze sticht het Brigitte Bardot Fonds en ze verkoopt haar landgoed en een pak persoonlijke voorwerpen om de kas van haar fonds te spijzen. Tot de dag van vandaag staat haar leven in het teken van de dieren. Zo steunt de Française Gaia en onze dierminnende prins Laurent. Maar niet iedereen is zo opgetogen met BB’s dierenliefde, vooral omdat ze al dikwijls verklaart dat ze dieren belangrijker vindt dan mensen. Haar (intussen vierde) huwelijk met Bernard d’Ormale, een man die vaak vertoeft in de buurt van de extreem-rechtse Jean-Marie Le Pen, maakt haar in 1992 nog meer omstreden. En het houdt daar niet op. Ze zet Frankrijk in rep en roer met haar boek Un Cri dans le silence . Daarin bevestigt ze wat iedereen al lang vermoedde: Bardot is een aanhanger van extreem-rechts. In haar boek pleit ze voor de herinvoering van de doodstraf, betreurt ze de Islamisering van Frankrijk (het is schandalig dat illegalen ,,onze kerken innemen om ze om te vormen tot menselijke varkensstallen”).In juni van dit jaar veroordeelt een rechtbank haar tot een boete van 5.000 euro voor het aanzetten tot rassenhaat. Bardot is een oud vrouwtje geworden dat leeft tussen haar honderd dieren. Omdat ze haar hele leven lang is opgejaagd door de buitenwereld, komt de mensenschuwe vrouw – steunend op haar wandelstok – alleen nog eens buiten om te protesteren tegen dierenleed. Ze verlangt naar het Frankrijk van vroeger, het land waarvoor zij toen symbool stond. En ze veroordeelt alle mogelijke promiscue gedrag, iets waarin zij vroeger de grote voortrekker was. Critici betreuren dat de aftakeling van Bardot niet louter fysiek is. Maar een legende zal ze altijd blijven.Volgens de geruchten zou Brigitte Bardot op dit ogenblik ernstig ziek zijn. Toch wens ik haar een mooie verjaardag toe en ben ik dankbaar voor al haar films en muziek. (Diverse bronnen en Wikipedia)



Met in de hoofdrol : OW Fischer, Michèle Morgan, Sonja Ziemann, Wolfgang Wahl, Friedrich Schoenfelder, Siegfried Schürenberg, Jean-Jacques Delbo, Sigurd Lohde
De pers was toen enorm lovend voor deze film en vooral voor Michèle Morgan waarvan men zij dat ze beter was dan Garbo uit de eerste film in 1932
De film kreeg toen van het Duitse Federale Ministerie van Binnenlandse Zaken een premie van 200.000 DM in 1962.
De film kreeg toen de vermelding waardevol te zijn.
Ook in Frankrijk was de film een succes en ging daar in première op 25 maart 1960 in Parijs. (diverse bronnen en Wikipedia)










Buchholz werd geboren in Berlijn als zoon van een schoenmaker.Zijn grootouders aan vaders kant waren immigranten uit New Jersey en zijn grootouders aan moeders kant kwamen uit Denemarken.Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Buchholz geëvacueerd naar Silezië.Tegen het einde van de oorlog belandde hij in een gastgezin in Tsjecho-Slowakije.Hij keerde na de oorlog zo snel mogelijk terug naar Berlijn.Buchholz maakte maar net zijn school af, voor hij begon te solliciteren naar werk als toneelacteur.Hij maakte zijn toneeldebuut in 1949.Hij verliet al snel hierna Oost-Berlijn om in West-Berlijn te gaan werken, met name in het Schiller Theater.Ook ging hij werken voor de radio.Vanaf 1952 breidde hij zijn werkgebied uit naar film, beginnend met nasynchronisaties en kleine rolletjes.Hij had zijn eerste grote filmrol in Marianne Meine Jugendliebe(1955) van regisseur Julien Duvivier.Een tweede grote rol was die van Mischa Bjelkin in Helmut Käutners Himmel ohne Sterne.Deze rol leverde hem een prijs op voor beste acteur op het filmfestival van Cannes.Zijn doorbraak bij het grote publiek kwam definitief met de film Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957).In 1958 trouwde Buchholz met Myriam Bru. Samen kregen ze twee kinderen. Hun zoon Christopher werd ook acteur.Horst Buchholz begon vanaf 1959 mee te spelen in buitenlandse films, beginnend met de Britse film Tiger Bay.Daarna volgden The Magnificent Seven (1960) en One, Two, Three (1961), geregisseerd door Billy Wilder.Hij was verder te zien in de romantische film Fanny uit 1961, samen met Maurice Chevalier en Leslie Caron.Buchholz kwam bekend te staan als een acteur die elke rol die hij tegenkwam aangreep.Zijn films beslaan dan ook veel verschillende genres zoals komedies, horrorfilms, en oorlogsdrama’s.In 1997 speelde hij mee in de met een Academy Award bekroonde film La vita è bella.In 2000 sprak hij in het Duitse tabloid die Bunte voor het eerst over biseksualiteit.
Buchholz stierf op 3 maart 2003 op 69-jarige leeftijd





We kennen haar vooral, dankzij de Vlaamse film She good Figther


Hervé Villechaize was een dwerg met als oorzaak een slecht endocrien systeem.
Hij was geadopteerd door chirurg André Villechaize en ondanks diens contacten met vele klinieken was er niets aan zijn ziekte te doen.
Zijn biologische vader kwam van de Filipijnen.
Op school werd hij altijd gepest en hij stortte zich op het kunstschilderen op het Beaux-Arts college.
In 1964 vertrekt hij naar New York en via het schilderen, fotograferen leert hij ook toneelspelen.
Hij gaat naar Off-Broadway producties en gaat foto’s maken voor het magazine “National Lampoon”.
In 1966 maakt hij zijn debuut in de film Chappaqua.
Zijn tweede film is Item 72-D: The Adventures of Spa and Fon.
En zo kreeg hij nog meer rollen in films.
Zoals onder meer Crazy Joe (1974), Seizure, Forbidden Zone, Two Moon Junction en The Gang That Couldn’t Shoot Straight.
Zijn grote doorbraak was in de James Bond-film The Man with the Golden Gun in 1974 met Christopher Lee.
Dat was mooi op tijd, want op dat moment was hij bankroet en woonde in een auto en had werk als een rattenvanger.
Hij profileerde zich daarna als voorvechter tegen kindermishandeling en was daar zo actief in dat hij vaak slachtoffers bezocht, motiveerde en ze uit het criminele circuit hield.
In de jaren zeventig was hij af en toe “te zien” als Oscar Mopperkont in de Amerikaanse Sesamstraat.
Daarna speelde hij Tattoo in de televisieserie Fantasy Island.
Na een paar jaar had hij vaak ruzie met de producers over zijn teksten, beledigde vrouwen en wilde een veel hoger salaris.
Tattoo was zo populair geworden dat hij meer zeggenschap wilde.
Hij werd ontslagen, zijn vriendin verliet hem, de serie draaide nog een jaar door maar wel met veel lagere kijkercijfers.
Het gemis van Tattoo was de doodsteek van Fantasy Island.
Daarna speelde hij nog een keer Tattoo in de persiflagefilm Airplane II: The Sequel.
Hij speelde een gastrol in Diff’rent Strokes en Taxi en werd populair in Spanje vanwege zijn imitaties van voormalig premier Felipe González in de TV-show “Viaje con nosotros” (“reizen met ons”), met showman Javier Gurruchaga.
Zijn hele leven heeft hij medische problemen door zijn slechte endocriene systeem.
Hij leed ook aan maagzweren en een spasme.
In 1992 sterft hij bijna door een longontsteking.
Op 4 september 1993 pleegt hij zelfmoord.
Hij schiet zichzelf neer in zijn huis. Villechaize sterft in het ziekenhuis in North Hollywood in de armen van zijn vriendin Kathy Self.
In een briefje laat hij weten dat hij zijn medische problemen niet langer kon verdragen.
In 2018 is er een televisiefilm uitgekomen van Sacha Gervasi met Peter Dinklage over Hervé Villechaize.
Al zijn interviews en zijn laatste dagen zijn daarin verwerk. (Diverse bronnen, Wikipedia en Story van augustus 1979)






