Het verhaal van de Oostenrijkse muzikant Anton Karas die beroemd werd door zijn citermuziek voor de film The Third Man.

Anton Karas ontmoette de regisseur Carol Reed in 1948, toen Reed in Wenen was om de film te draaien naar een verhaal van Graham Greene.

Met in de hoofdrol Orson Welles, Joseph Cotten, en Alida Valli.

Reed was onder de indruk van Karas’ spel in een Heuriger, een typisch Weens wijnbar, en nodigde hem uit om in zijn hotel voor hem te spelen.

Reed besloot om Karas de muziek voor de film te laten componeren en nam hem mee naar Londen voor 12 weken.

Hij schreef muziek voor elke scène van de film, maar het beroemdste stuk, het Harry Lime Theme of The Third Man Theme, had hij al zo’n 20 jaar eerder gemaakt.

De film werd eind 1949 uitgebracht in Engeland en werd een groot succes.

Dankzij de film kreeg Karas al snel aanbiedingen van muziekuitgevers en zelfs een uitnodiging van de koninklijke familie om in Londen een concert te geven.

Het nummer The Third Man Theme werd een grote hit en maakte Karas wereldberoemd.

Het nummer bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse en Britse hitlijsten, en bleef daar wekenlang staan.

Het wordt geschat dat er meer dan 40 miljoen exemplaren van het nummer zijn verkocht, zowel op plaat als op bladmuziek.

Het thema van The Third Man wordt nog steeds beschouwd als een iconisch stukje filmgeschiedenis, en een meesterwerk van muzikale sfeer.

Anton Karas overleed op 10 januari 1985 en werd begraven op een begraafplaats in Sievering in Wenen.

Vandaag 45 jaar geleden, bereikt de single Right Back Where We Started From van de Engelse zangeres Maxine Nightingale de gouden status in Amerika.

Het nummer is geschreven door de Britse zanger J. Vincent Edwards (Die we vooral kennen van zijn grote hit Love Hit Me) en producer Pierre Tubbs.

Edwards en Nightingale hadden al eerder samengewerkt in Hair.

Nightingale wilde het alleen onder pseudoniem opnemen op basis van per uur (45 dollar per uur in de studio).

Uiteindelijk wist Edwards haar over te halen het onder haar eigen naam uit te brengen.

Zodoende ze ook een deel kreeg van de royalty’s.

De muzikanten die meewerkte aan de opnames waren Mike de Albuquerque (bassist van ELO), Wilfred Gibson (violist uit ELO voor het arrangement), Dave Rowberry (toetsinstrumenten) en Pete Kircher (studiodrummer namen het op samen met Edwards op percussie en Tubbs op gitaar.

Het was eerst de bedoeling om van het nummer een duet te maken samen met Edwards.

Maar gezien zingen niet zijn sterkste kant was van Edwards, volgens Nightingale.

Kwam het niet tot een duet.

De single bereikt in Amerika de tweede plaats in de Billboard Hot 100.

In Vlaanderen was de single goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30.

In Nederland bereikte het nummer de derde plaats in de Top 40.Het nummer staat ook op de soundtrack van een aantal films, waaronder Slap Shot (1977), Whatever Happened to Harold Smith? (1999), The Family Stone (2005) en Shrek Forever After (2010)