Als zoon van een vader die violist was, werd hij door zijn ouders vroeg aangemoedigd om een muziekinstrument aan te leren.

Het werd de piano, hoewel hij ook viool leerde spelen.

Toen hij acht was werd hij voor het eerst dirigent, door een concert van de Nationale Academie Sinte Cecilia te dirigeren in de Opera van Rome.

Voor zijn ouders was dit een ontdekking en ze steunden hem in het verder ontwikkelen van een activiteit waarin hij als wonderkind doorging.

Hij werd weldra uitgenodigd om bekende orkesten te dirigeren.

Hij maakte kennis met de impresario uit Brugge Gaston-Frank De Craeke, die hem onder zijn vleugels nam.

Gaston-Frank volgde lessen aan de Academie voor Schone Kunsten Brugge en vervolgens in Gent.

Hij ging zich verder vervolmaken in München en Parijs.

In 1925 stichtte hij een kunstgroep onder de naam Lumière, met onder meer Leo Lanckneus, Achiel Van Sassenbrouck en Leo Paret.

Hij behoorde ook tot de informele artistieke groep De Maffia.

In 1927 trouwde hij met Simonne Lapierre (1902-1979).

Het huwelijk bleef kinderloos.

Naast zijn schildersactiviteiten, werd De Craeke impresario.

Onder de naam Prisma bracht hij talrijke muziek-, toneel- en balletvoorstellingen naar Brugge.

Hiervoor schreef hij zich in een internationaal circuit in, en kon hij heel wat grote vedetten of groepen naar Brugge brengen die anders nooit in deze stad zijn opgetreden.

De relaties die hij opdeed, maakten dat hij zelf als impresario ging optreden voor sommige artiesten en hun carrière hielp ontwikkelen.

Dit was onder meer het geval voor het kind-orkestdirigent Piero Gamba (°1936) die hij ‘ontdekte’ en bijstond in het ontwikkelen van zijn loopbaan.

Hij trok met hem op wereldtour van 1949 tot 1951.

Terwijl Pierino Gamba zijn middelbare studies afwerkte, bleef Gamba verder orkesten dirigeren en toen hij de volwassen leeftijd bereikte, werd het zijn beroep.

Hij bleef ook de piano beoefenen en dirigeerde vaak, terwijl hij als solist de piano bespeelde.

Hij werd vaste dirigent van verschillende orkesten, onder meer in Latijns-Amerika, Canada en Australië.

Hij werd ere dirigent voor het leven benoemd door de volgende orkesten:

de Philharmonie van Antwerpen,

het Symfonisch Orkest van Madrid,

het Philharmonisch Orkest van Barcelona,

het Kamerorkest van Barcelona,

het orkest A.P.O. van Buenos Aires,

het orkest A.U.D.E.M. van Montevideo,

het Nationaal Symfonisch Orkest van Uruguay.

Van 1970 tot 1981 was hij dirigent van het Symfonisch orkest van Winnipeg.

Van 1982 tot 1987 was hij hoofddirigent van de Australian Broadcasting Corporation en dirigeerde onder meer het symfonisch orkest van Adelaide

In 1994-1995 en van 2001 tot 2004 was hij dirigent en muzikaal directeur van het nationaal symfonisch orkest van Uruguay.

Op 15 juli 2016 dirigeerde hij het A.U.D.E.M. Symfonisch Orkest van Montevideo voor een historisch concert: de wereldpremière van de correcte versie van de Zevende Symfonie van Beethoven.

De stad Montevideo benoemde hem tot ereburger en het A.U.D.E.M. Orkest benoemde hem tot Eredirigent voor het leven.

Hij werkte vooral ook als gastdirigent met talrijke orkesten.

Tijdens zijn carrière dirigeerde hij meer dan 120 orkesten.

Hij heeft ook veel als docent voor orkestdirectie gewerkt aan de universiteiten van Adelaide, Melbourne, Manila, Winnipeg en Ann Arbor.

In 1999 nodigde hij enkele musici – allen concertmeesters of leidende orkestleden – om de Negende van Beethoven uit te voeren in het New Yorkse Lincoln Center.

Dit ‘Millennium Gala Concert of the Nations’ werd een bijzondere gebeurtenis.

Piero Gamba leeft en werkt voornamelijk in New York.

In 1962 werd hem de Arnold Bax Memorial Medal (Groot-Brittannië) toegekend.(Diverse bronnen, foto’s De Post 23 april 1950 en Wikipedia)