Tag: Jean Gabin

Bernard en Sara Giraudeau, en hoe de passie voor acteren van vader op dochter werd doorgegeven.

Bernard Giraudeau werd geboren op 18 juni 1947 in La Rochelle en overleed op 17 juli 2010 in Parijs.

Voordat hij een bekende naam in de Franse film- en theaterwereld werd, koos hij voor een heel ander pad.

Al op jonge leeftijd schreef hij zich in bij de Franse marine. Hij voer twee keer de wereld rond, onder meer aan boord van het bekende schip Jeanne d’Arc.

Deze reizen en zijn diepe verbondenheid met de zee zouden de rest van zijn leven en later ook zijn literaire werk sterk beïnvloeden.

Na zijn jaren op zee ontdekte hij de acteerwereld en trok hij naar Parijs om aan het conservatorium te studeren, waar hij in 1974 de eerste prijs voor klassieke en moderne komedie behaalde.

Zijn filmcarrière begon indrukwekkend naast grootheden als Jean Gabin en Alain Delon in Deux hommes dans la ville.

In de decennia die volgden, groeide hij uit tot een van de meest veelzijdige Franse acteurs, met geprezen rollen in films als Le Fils préféré, Ridicule en Une affaire de goût.

Naast acteren ging hij ook zelf achter de camera staan en regisseerde hij onder andere L’Autre en Les Caprices d’un fleuve.

Wat veel mensen buiten Frankrijk misschien niet weten, is dat zijn warme stem voor een hele generatie Franse jongeren onlosmakelijk verbonden is met magie.

Giraudeau was namelijk de verteller van de eerste vier Franstalige audioboeken van Harry Potter.

Daarnaast sprak hij ook met veel succes de klassieker Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupéry in.

In zijn persoonlijke leven vormde hij vijftien jaar lang een beroemd koppel met de actrice Anny Duperey.

Anny Duperey werd geboren als Annie Legras in 1947 in Rouen.

Op jonge leeftijd werd ze wees nadat haar beide ouders tragisch omkwamen door koolmonoxidevergiftiging, een zwaar trauma dat ze vele jaren later op indrukwekkende wijze beschreef in haar autobiografische bestseller Le Voile noir.

Bij het grote publiek brak ze in de jaren zeventig door met haar rol in de Franse komedie Un éléphant ça trompe énormément, en ze speelde ook internationaal aan de zijde van Al Pacino in de film Bobby Deerfield.

Toch kennen miljoenen Fransen haar vandaag de dag vooral als Catherine Beaumont, de warme moeder in de populaire en enorm langlopende televisieserie Une famille formidable, een rol die ze meer dan vijfentwintig jaar lang vertolkte.

Samen kregen ze twee kinderen, onder wie Sara Giraudeau.

Sara Giraudeau professionele carrière nam al snel een hoge vlucht op de planken.

In 2007 brak ze door in de theaterwereld met haar rol in La Valse des pingouins, waarvoor ze de prestigieuze Prix Molière won voor beste vrouwelijke belofte.

Jaren later, in 2023, mocht ze opnieuw een Molière in ontvangst nemen, ditmaal als beste actrice in een publiek theaterstuk voor haar indrukwekkende prestatie in Le Syndrome de l’oiseau.

Ze wist zich daarmee al snel te ontdoen van het stempel van de dochter van te zijn en bouwde haar eigen veelzijdige carrière op.

Bij het grote internationale publiek verwierf ze enorme bekendheid door haar rol in de veelgeprezen Franse spionageserie Le Bureau des Légendes.

Tussen 2015 en 2020 vertolkte ze de rol van Marina Loiseau, een briljante maar fragiel ogende jonge agente die uitgroeit tot een onmisbare spionne in het Midden-Oosten en Rusland.

Ook op het witte doek boekte ze grote successen. Voor haar ontroerende bijrol als dierenarts in het landbouwersdrama Petit Paysan werd ze in 2018 bekroond met een César.

Toen Bernard Giraudeau in het jaar 2000 de diagnose kanker kreeg, veranderde zijn leven ingrijpend.

Hij moest het acteren grotendeels opgeven door de zware behandelingen, maar hij vond een nieuwe en succesvolle uitlaatklep in de literatuur.

Hij begon romans en reisverhalen te schrijven die vaak doordrenkt waren van zijn maritieme verleden en zijn passie voor verre reizen. Boeken zoals Le Marin à l’ancre, Les Dames de nage en Cher amour werden niet alleen bestsellers, maar leverden hem ook prestigieuze literaire prijzen op.

Tijdens zijn laatste levensjaren sprak hij bovendien zeer openhartig over zijn strijd tegen zijn ziekte en zette hij zich onvermoeibaar in om andere patiënten te steunen en fondsen in te zamelen voor medisch onderzoek.

De Franse actrice, zangeres en fotomodel Arletty, geboren als Léonie Marie Julie Bathiat, de stem en de ziel van de Franse cinema.

Voor velen was Arletty de stem van de Franse cinema zelf, een vrouw die door een simpele voornaam en enkele beroemde filmzinnen een onuitwisbare indruk achterliet in de filmgeschiedenis.

Ze stond bekend om haar rollen als Garance in Les Enfants du Paradis en Madame Raymonde in Hôtel du Nord, personages die zij verrijkte met een mengeling van waardigheid, trots en een vleugje brutaliteit.

Ondanks dat ze door visuele problemen gedwongen werd de wereld van film en theater te verlaten, behield ze in haar appartement aan de Rue Rémusat de sprankelende energie van een jonge vrouw.

Ze lachte om haar eigen tegenstrijdigheden, zoals haar vermeende luiheid, terwijl ze in werkelijkheid decennialang onafgebroken op de planken en voor de camera stond.

In een interview in maart 1981 vertelde ze over haar herinneringen aan haar eerste draaidag voor La douceur d’aimer, wat naar haar eigen zeggen een complete mislukking was, ondanks de aanwezigheid van de door haar bewonderde acteur Victor Boucher.

Ze sprak destijds ook over haar honkvastheid; ze speelde twintig jaar lang uitsluitend in Parijs en weigerde lange tijd om op tournee te gaan.

Pas na het overlijden van de schrijfster Colette stemde ze in met een tournee voor het stuk Gigi, uit respect en genegenheid voor de overleden auteur.

Arletty sprak met veel bewondering over deze excentrieke schrijfster en over de schilderes Marie Laurencin, twee vrouwen die een blijvende indruk op haar hadden gemaakt.

Ook Mistinguett kon op haar respect rekenen vanwege haar enorme werklust.

Arletty herinnerde zich geamuseerd hoe Mistinguett door het publiek werd aanbeden, maar ook hoe nuchter en spontaan de ster zelf reageerde op die aandacht tijdens hun wandelingen door Parijs.

Hoewel ze aanvankelijk dacht dat haar tijd in het theater slechts een kortstondig avontuur zou zijn, raakte ze na L’école des cocottes echt aan het vak verknocht.

Ze observeerde alles en iedereen om het vak zo snel mogelijk onder de knie te krijgen.

Ze gaf aan dat ze niet echt plannen maakte voor de toekomst, omdat ze liever ruimte liet voor verrassingen. Haar jeugd in Puteaux omschreef ze als een droomtijd, ondanks de bescheiden omstandigheden.

Haar vader gaf haar belangrijke lessen mee over integriteit en de waarde van het gesproken woord.

In die periode speelde ze veel samen met grootheden als Raimu en Michel Simon.

Ze herinnerde zich hoe Raimu haar waarschuwde nooit recensies te lezen en hoe Michel Simon haar op het podium kon verrassen door onverwacht in een kast te gaan staan.

Ze ontmoette Marcel Carné voor het eerst op de set van Pension Mimosas, waar hij assistent was van Jacques Feyder, een regisseur die volgens haar de kunst verstond om acteurs echt te laten spelen.

Het was tijdens deze periode dat ze waardevol advies kreeg van Françoise Rosay over haar uiterlijk, een gebaar van vrouwelijke solidariteit dat ze enorm waardeerde.

Later werkten Carné en Arletty samen aan het legendarische Hôtel du Nord.

Ze herinnerde zich de onmiddellijke vriendschap met Louis Jouvet en de briljante dialogen van Henri Jeanson.

Over de beroemde scène met de uitspraak over atmosfeer merkte ze op dat dit een pure vondst van de dichter Jeanson was; hoewel het publiek de zin omarmde, besloot ze zelf om deze later nooit meer uit te spreken om het niet grotesk te maken.

In Le jour se lève werkte ze samen met Jean Gabin en Jules Berry.

Ze bewonderde het unieke spel van Berry, die ze omschreef als een van de meest bijzondere acteurs die ze ooit had gezien.

Over Gabin vertelde ze hoe hij gefascineerd kon kijken naar het spel van zijn collega’s.

Ondanks de verhalen over moeizame samenwerkingen tussen schrijvers als Jeanson en Prévert, herinnerde Arletty zich vooral hun wederzijdse bewondering en de kwaliteit van hun scenario’s.

Ze werkte het liefst op instinct en had weinig op met regisseurs die tientallen takes nodig hadden; voor haar was de eerste opname vaak de juiste.

Haar naasten hadden haar grote succes nooit volledig kunnen meemaken.

Haar vader overleed kort nadat ze haar eerste stappen op het toneel zette en haar moeder zag haar nooit optreden.

Arletty volgde haar eigen pad in alle vrijheid.

Haar doorbraak kwam niet zozeer door haar stem, maar door haar silhouet, dat de aandacht trok van invloedrijke figuren zoals Paul Guillaume.

Dankzij een snelle opeenvolging van rollen in verschillende revues en haar ervaring als mannequin bij Poiret, leerde ze al vroeg wat echte elegantie en chic inhielden.

Ze bewaarde ook bijzondere herinneringen aan Yvonne Printemps, die na het zien van haar eigen filmbeelden besloot dat Arletty haar moest opvolgen.

Deze afkeer van meelopers en haar liefde voor vrijheid en authenticiteit vormden de rode draad in het leven van deze vrouw die zowel koningin als arbeider was in de wereld van de kunst.

In 1963 werd Arletty gedeeltelijk blind als gevolg van een ongeluk. Acteren was daardoor niet meer mogelijk.

Ze stierf in 1992 in Parijs op 94-jarige leeftijd.