Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
50 jaar geleden, camera’s in beroemde handen (De Post mei 1972) 50 jaar geleden, camera’s in beroemde handen (De Post mei 1972)50 jaar geleden, camera’s in beroemde handen (De Post mei 1972)
Vandaag 60 jaar geleden, première van de Frans-Italiaanse film Cartouche met in de hoofdrol Jean-Paul Belmondo en Claudia CardinaleVandaag 60 jaar geleden, première van de Frans-Italiaanse film Cartouche met in de hoofdrol Jean-Paul Belmondo en Claudia CardinaleVandaag 60 jaar geleden, première van de Frans-Italiaanse film Cartouche met in de hoofdrol Jean-Paul Belmondo en Claudia Cardinale
Vandaag 60 jaar geleden, première van de Frans-Italiaanse film Cartouche met in de hoofdrol Jean-Paul Belmondo en Claudia Cardinale
Geboren als Laura Antonaz in het toen nog Italiaanse Pola (nu Kroatië), vluchtte haar familie op het einde van WO II uit het communistische Joegoslavië-in-wording naar Napels.
Met een diploma lichamelijke opvoedster verhuisde ze begin jaren 60 naar Rome waar ze omwille van haar natuurlijke schoonheid werd opgemerkt door uitgevers van de in die jaren erg populaire fotoromans en door de opkomende televisie.
Haar debuut halfweg de jaren 60 waren kleine rolletjes in films met pikante titels zoals ‘Il Magnifico cornuto’ (1964, Antonio Pietrangeli), ‘Le sedicenne’ (1965, Luigi Petrini)…
Het waren de jaren van de ‘commedia all’italiana’ die het gedrag, de zeden en de hypocrisie errond op de korrel nam, van het asociaal gedrag verpakt als “furbizia”/sluwheid (‘I mostri’, 1963, Dino Risi), over de invloed van de Kerk (‘Divorzio all’italiana’, 1961, Pietro Germi) tot de seksualiteit.Een combinatie ervan is ‘Scusi, lei è favorevole o contrario?’ (1966, Alberto Sordi) i.v.m. de echtscheiding waarin Laura Antonelli een van de concubines is van het hoofdpersonage.
Het zijn ook de jaren van de ’68-revolte en van de seksuele vrijheid. Een eerste hoofdrol kreeg Laura Antonelli in de Duits-Italiaanse ‘Venus im Pelz/Venere in peliccia’ (1969, Massimo Dalamano), een softe sadomaso-plot, maar genoeg om in Italië (en bij ons) pas in 1974 in geknipte versie te worden uitgebracht.
Volgden enkele tweedeplansrollen in intriges zonder pretentie zoals ‘Les amants de l’an II’ (1971, Jean-Paul Rappeneau) met Jean-Paul Belmondo, ook haar tegenspeler in ‘Docteur Popaul’,1972 van Claude Chabrol
Met Jean-Paul Belmondo had ze daarna een zeven jaar lange tumultueuze liefdesrelatie.
In 1971 wordt de actrice in Italië een sekssymbool dankzij haar naakte borsten in de Arena van Verona in ‘Il merlo maschio’ (Pasquale Festa Campanile).
Goed voor een casting in een gedurfde verleidings- en bedscène in de grimmige commedia ‘All’onorevole piacciono le donne’ (1972, Lucio Fulci) die de draak steekt met de Italiaanse politiek, de Kerk, de maffia – een kassucces ondanks de censuuringrepen om politieke redenen.
Zonder zich echt bloot te moeten geven werd Laura Antonelli ook voor filmauteurs een commerciële troef, geëngageerd voor Molière-verfilmingen van Tonino Cervi (‘Il malato immaginario’, 1979; ‘L’avaro’, 1990), door Luchino Viconti (‘L’innocente’, 1976), Ettore Scola (‘Passione d’amore’, 1981) en Mauro Bolognini (‘La Venexiana’, 1986)…
Het was haar leeftijd die Laura Antonelli in de tweede helft van de jaren 80 naar meer discrete rollen voor film en televisie dwong.
Een poging om haar opnieuw de hoofdrolspeelster te maken van ‘Malizia 2000’ (1991, S. Samperi) werd een tweevoudige ondergang; de film flopte, en de plastische chirurgie voor de rol werd haar noodlottig.
Tegelijkertijd werd ze veroordeeld voor een drugsdeal.
Daarop trok de diepgelovige actrice zich uit de openbaarheid terug. Na negen jaar kreeg ze eindelijk de vrijspraak voor de drugsaanklacht en ontving ze een schadevergoeding van ruim honderdduizend euro.
Op 22 juni 2015 werd ze dood aangetroffen in haar villa in Ladispoli waarin ze de laatste jaren teruggetrokken leefde.
Antonelli is 73 jaar geworden.(Diverse bronnen, Marcel Meeuws en Wikipedia)
Ze is de één jaar oudere zus van de actrice Catherine Deneuve.
Hun ouders, Maurice Dorléac en Renée Simonot, waren eveneens acteurs.
Françoise Dorléac debuteerde in 1960 op de planken én op het grote scherm.
In het theater speelde ze een eerste titelrol in Gigi, een stuk waarvoor scenariste Anita Loos inspiratie gevonden had in de gelijknamige roman van Colette.
Haar filmdebuut, het drama Les Loups dans la bergerie, liep ongeveer gelijktijdig in de zalen.
Ze was een tijdje verloofd met Jean-Pierre Cassel.
In 1962 deelde ze twee keer de affiche met hem in de komedies Arsène Lupin contre Arsène Lupin en La Gamberge.
Daarna was ze even de partner van François Truffaut.
Ze was ook mannequin voor Christian Dior.
In 1964 werd ze een echte vedette dankzij de vrouwelijke hoofdrol in de avonturenfilm L’Homme de Rio, waar ze Jean-Paul Belmondo als tegenspeler had.
De film kende ongelooflijk veel succes en andere belangrijke rollen volgden.
In de François Truffaut-film La Peau douce vertolkte ze de minnares van Jean Desailly en in de Polański-thriller Cul-de-sac werd ze samen met haar oudere echtgenoot Donald Pleasence bedreigd door twee gewonde misdadigers op de vlucht.
Ze verscheen drie keer aan de zijde van Catherine Deneuve, onder meer in de muziekfilm Les Demoiselles de Rochefort (1967), haar voorlaatste en bekendste film.
Dorléac kwam op 25-jarige leeftijd om het leven toen ze in een gehuurde Renault 10 op hoge snelheid en bij hevige regen de afslag naar de luchthaven van Nice miste.
Ze verloor de macht over het stuur en sloeg meermalen over de kop.
In Nice had ze het vliegtuig naar Londen willen nemen voor de vertoning van de Engelse versie van Les Demoiselles de Rochefort.
Ze is begraven in Seine-Port.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s april 1960)
60 jaar geleden, Parijs maakt kennis met de toen zeventienjarige Franse actrice Françoise Dorléac in het toneelstuk Gigi60 jaar geleden, Parijs maakt kennis met de toen zeventienjarige Franse actrice Françoise Dorléac in het toneelstuk Gigi60 jaar geleden, Parijs maakt kennis met de toen zeventienjarige Franse actrice Françoise Dorléac in het toneelstuk Gigi
Belmondo, zoon van een beeldend kunstenaar en een kunstschilderes, was korte tijd professioneel boxer voordat hij begon met acteren.
De acteur die later in zijn carrière vooral bekend werd door luchtige actiefilms werkte met de allerbeste Franse regisseurs, zoals Jean-Luc Godard, Louis Malle, François Truffaut, Claude Sautet, Claude Chabrol en Claude Lelouch.
Hij trouwde in 1952 met Élodie Constantin.
Het huwelijk eindigde in 1965.
Bekende vrienden van de acteur zijn Alain Delon en Jean Rochefort, die laatste volgde samen met Belmondo acteerlessen op een bekende toneelschool in Parijs.
Zijn allerbeste vriend was wellicht Charles Gérard.
Ze leerden elkaar kennen in een boksclub. “Jean-Paul was toen amper vijftien, ik was er al vijfentwintig”, zei Charles daar ooit over. “Toen de trainer ons aan elkaar voorstelde, gaf hij me geen hand maar verkocht hij me een flinke linkse tegen mijn neus.
We konden het toch goed met elkaar vinden en ontwikkelden een echt typisch mannelijke, amper nog te breken vriendschap.
”Belmondo – gespierd en heel sportief – deed al zijn stunts zelf, van vechtscènes met een tijger tot het hangen aan een vliegende helikopter op 65-jarige leeftijd.
In 1999 kreeg hij een hartaanval op de planken en in augustus 2001 kreeg hij op Corsica een beroerte, waar hij eveneens goed van herstelde.
In december 2002 huwde Belmondo met zijn Natty Tardivel en samen kregen ze op 13 augustus 2003 een dochter met de naam Stella.
Belmondo werd al drie keer vader; zijn dochter Patricia is echter omgekomen bij een brand in 1994.
Na de scheiding en door de nieuwe vriendschap met de Belgische Barbara Gandolfi.
Was er in 2009 een rechtszaak tussen Belmondo en zijn ex vrouw Natty over het bezoekrecht van zijn dochter Stella.
Ook met Playmate Barbara Gandolfi kwam het tot een pijnlijk rechtszaak.
De nu 87-jarige acteur maakte in 2008 zijn laatste film.(Diverse bronnen,Primo, Wikipedia en foto 2 met zijn vader de beeldhouder, foto 4 en 5 met zijn toenmalige vrouw Élodie Constantin)
Toen gisteren nog vandaag was 