Vandaag zou de wereldberoemde tenor Luciano Pavarotti 90 jaar geworden zijn.

Vijfendertig jaar geleden, in oktober 1990, had deze muzikale legende een opmerkelijke link met onze regio, want hij was te gast bij de Belgische ondernemer Leon Melchior in Limburg.

De carrière van Luciano Pavarotti begon bescheiden in een kerkkoor. Hoewel zijn stem hem wereldroem zou bezorgen, had hij als jongeman een even grote passie voor voetbal.

Ook stond hij bekend als een levensgenieter en een groot liefhebber van lekker eten.

Popster Sting, een van de vele artiesten met wie hij samenwerkte, vertelde ooit hoe hij Pavarotti in zijn eentje twee volledige kippen zag verorberen.

Zijn professionele leven bracht hem naar de top van de operawereld.

Pavarotti werkte met de meest vooraanstaande dirigenten, zoals Herbert von Karajan en Claudio Abbado, en zong hoofdrollen in alle grote operahuizen ter wereld. Later zocht hij een breder publiek op met optredens in concertzalen en indrukwekkende openluchtarena’s.

De rondborstige tenor was niet bang om buiten de lijnen van de klassieke muziek te kleuren.

In 1995 nam hij samen met Bono van U2 het lied “Miss Sarajevo” op. Daarnaast organiseerde hij tien benefietconcerten onder de noemer “Pavarotti and Friends”, waarmee hij geld inzamelde voor goede doelen in onder meer Bosnië, Kosovo, Liberia, Afghanistan en Irak.

Zijn laatste publieke optreden vond plaats in 2006, tijdens de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in zijn thuisland, in Turijn.

Er werd achteraf gefluisterd dat hij die avond geplaybackt zou hebben.

Een jaar later, op 6 september 2007, overleed Luciano Pavarotti op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van pancreaskanker.

Zijn gastheer van destijds in Limburg, Leon Melchior, had een al even opmerkelijk, zij het controversieel, leven.

Hij groeide op in Maastricht als zoon van een Duitse vader en een Nederlandse moeder.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwam hij in een moeilijke positie terecht.

Als veertienjarige werd hij lid van de Hitlerjugend en op zeventienjarige leeftijd, in 1943, meldde hij zich aan bij de Waffen-SS en vocht aan het oostfront.

Later volgde hij een opleiding tot SS-officier. Na de bevrijding werd hij gearresteerd en veroordeeld tot een gevangenisstraf van dertien maanden.

Ook werd zijn Nederlandse nationaliteit hem ontnomen.

Na deze donkere periode bouwde Melchior een succesvol zakenimperium op en vestigde hij zich in Lanaken, op Domein Zangersheide, waar hij zijn wereldberoemde stoeterij Studbook Zangersheide oprichtte.

In 1974 verkreeg hij de Belgische nationaliteit.

Voor zijn verdiensten ontving hij later diverse onderscheidingen: hij werd officier in de Leopoldsorde, kreeg het Ereteken van Verdienste van de stad Maastricht, was ereburger van Lanaken en erevoorzitter van voetbalclub MVV.

Zijn passie voor de paardensport werd doorgegeven aan zijn dochter, Judy-Ann Melchior, die een professioneel ruiter werd.

Leon Melchior overleed op 11 november 2015 op 88-jarige leeftijd.

Twee markante figuren, een wereldster uit de opera en een ondernemer met een beladen verleden, wiens paden 35 jaar geleden kort kruisten in Limburg.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)

60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)
60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)
60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)
60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)
60 jaar geleden, Ford komt naar Genk (De Post (De Post 29 april 1962)

35 jaar geleden, Mario Mathy de synthesizerkoning van Vlaanderen

Midden jaren tachtig was Mario Mathy de onbetwiste synthesizerkoning.

Mathy was jong, energiek en droeg tijdens optredens altijd een roze zweetband rond zijn hoofd.

In 2010 probeerde hij terug te scoren, maar helaas voor hem was de comeback was geen succes.

Dan maar een bloemenwinkel starten die hij weer verkocht.

Daarna runde hij een broodjeszaak, maar dit was ook maar tijdelijk.

In 2019 deed hij nog eens een poging in de muziekwereld en kwam er een dubbel album uit met als titel De Grootste Synthesizer Hits van Mario Mathy.(Diverse bronnen, Letsgroef en de Story van 16 september 1986)

35 jaar geleden, Mario Mathy de synthesizerkoning van Vlaanderen

De Limburgse accordeonist Harry Holland in de Joepie van 15 december 1985.

Harry Geurts, zoals zijn echte naam luidde, maakte in de jaren tachtig en negentig zo’n dertig platen en cd’s met accordeonmuziek.

Een deel daarvan was vooral gericht op de Duitse markt.

Hij werkte daarvoor samen met de Duitse orkestleider Dieter Reith.

Voordien, in de jaren zeventig, maakte Geurts deel uit van verschillende popgroepen in en rond Maastricht zoals The Cash en Reach Out.

Ook schreef en zong hij carnavalsliedjes, waaronder Trèk ins aon deen auwe zak en Verleef.

Verder presenteerde hij programma’s op radiostations in de Belgische grensstreek.

Hij kwam te overlijden op zondag 22 januari 2017 in zijn woonplaats Zutendaal.

De Maastrichtse accordeonist Harry Holland in de Joepie van 15 december 1985

50 jaar geleden, Julien Schoenaerts te gast bij stakingsleider Gerard Slegers en de drieëntwintigduizend mijnwerkers die in Limburg het werk neerlegde.

De mijnwerkers eisten samen met de vakbonden in 1969 een loonsopslag van vijftien procent.

Een en ander was het gevolg van een loonstudie die in opdracht van wijlen gouverneur Roppe werd uitgevoerd.

Na de nodige onderhandelingen met de directie van de Kempense Steenkolenmijnen gingen de vakbonden akkoord met een opslag van 4,5 procent.

Dit was hoegenaamd niet naar de zin van Gerard Slegers, een toenmalige werkleider in de kolenmijn van Winterslag.

Slegers kreeg de mijnwerkers achter zich geschaard en sleepte na een hardnekkige staking van vijf weken een loonopslag uit de brand die schommelde tussen de 25 en de 28 procent.

Gerard Slegers was meteen een bekende Limburger die de eerstvolgende verkiezingen postvatte op de VU-lijst voor de senaat.

Hij haalde onmiddellijk 21.000 voorkeurstemmen en werd senator. Problemen binnen de partij deden Slegers na één termijn afhaken.

Hij werd opgevist door het toenmalige CCR, de dienst waarin onder meer het reddingswezen van KS was ondergebracht.

Hier werkte hij tot hij op rustpensioen ging. (Diverse bronnen, DePost 15 februari 1970 en Wikipedia)

Julien Schoenaerts en stakingsleider Gerard Slegers