Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Moreau was een spilfiguur in het Franse culturele leven en had vriendschappen met grootheden als Jean Cocteau en Marguerite Duras.
Naast haar gevierde acteercarrière was Moreau een succesvolle zangeres, bekend om haar kenmerkende doorleefde stem.
Haar lied ‘Le Tourbillon de la Vie’, uit de film ‘Jules et Jim’, groeide uit tot een klassieker van het Franse chanson.
Ook nummers als ‘J’ai la mémoire qui flanche’ en haar samenwerkingen met bassist en tekstschrijver Cyrus Bassiak waren erg populair.
Ze was getrouwd met acteur Jean-Louis Richard, de vader van Jérôme, en later met regisseur William Friedkin.
Daarnaast had ze relaties met bekende persoonlijkheden zoals regisseurs Louis Malle en François Truffaut, modeontwerper Pierre Cardin en jazzmusicus Miles Davis.
Haar zoon Jérôme speelde als acteur ook een rol in de film ‘Céline et Julie vont en bateau’ uit 1974.
Hij heeft het in zijn leven niet altijd makkelijk gehad met de bekendheid van zijn moeder.
Na een ernstig auto-ongeluk en een coma, heeft hij uiteindelijk zijn weg gevonden als kunstschilder in Los Angeles.
Jeanne Moreau overleed in 2017 op 89-jarige leeftijd in haar woning in Parijs.
Jérôme Richard, de zoon van Jeanne Moreau, is overleden in januari 2019. Hij werd 70 jaar.
Bernadette Lafont, geboren op 28 oktober 1938 in Nîmes als dochter van apotheker Charles Lafont en Jeanne-Julia Monnier.
Ze studeerde aanvankelijk dans aan de 28 oktober 1938 met de droom om balletdanseres te worden.
Haar acteercarrière begon in 1957 toen ze werd ontdekt door François Truffaut, die toen getrouwd was met haar jeugdvriendin Madeleine Morgenstern, en hij gaf haar een rol in de korte film Les Mistons.
Dit betekende haar doorbraak en lanceerde haar in de wereld van de Franse New Wave cinema, waar ze al snel een muze werd voor filmmakers als Truffaut, Claude Chabrol, en Louis Malle.
Ze speelde in films als Le Beau Serge, Les Bonnes Femmes, en Une Belle Fille Comme Moi.
Haar carrière omspande meer dan 120 film- en televisierollen, waarbij ze samenwerkte met een breed scala aan regisseurs en zich continu bleef ontwikkelen als actrice, ook in het theater.
In 1986 won ze een César Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol voor haar rol in L’Effrontée en in 2003 ontving ze een ere-César voor haar indrukwekkende oeuvre. Internationaal werd ze erkend voor onder andere haar rol in de controversiële, maar invloedrijke film La Maman et la Putain.
Lafont stond bekend om haar veelzijdigheid, humor, en uitstraling, en kon zowel komische als dramatische rollen met overtuiging neerzetten.
Ze trouwde eerst met acteur Gérard Blain, met wie ze een zoon kreeg die jong overleed.
Later trouwde ze met de Hongaarse beeldhouwer Diourka Medveczky, met wie ze drie kinderen kreeg: Élisabeth, David, en Pauline, die allen ook in de acteerwereld stapten.
Haar dochter Pauline overleed tragisch in 1988 tijdens een bergwandeling, een gebeurtenis die Bernadette natuurlijk diep raakte.
Ze scheidde later van Medveczky.
Naast haar acteerwerk stond ze bekend als een icoon van de Franse cinema en een symbool van vrouwelijke vrijheid en onafhankelijkheid.
Ze had een sterke persoonlijkheid met een uitgesproken gevoel voor humor, vaak omschreven als “ondeugend” en “vrijgevochten”.
In 1997 publiceerde ze haar autobiografie, “Le Roman de ma Vie,” en ze was een fervent fan van stierenvechten.
Op 14 juli 2009 werd ze geridderd tot Officier in het Franse Legioen van Eer.
Bernadette Lafont overleed op 25 juli 2013 in Nîmes op 74-jarige leeftijd aan een hartstilstand en werd begraven in Saint-André-de-Valborgne, naast haar dochter Pauline.
Het verhaal gaat over een 12-jarig meisje, Violet, dat opgroeit in een bordeel in New Orleans in 1917.
Ze wordt gefotografeerd en bevriend door een fotograaf, Bellocq, en later verkocht als maagd aan een rijke klant.
De hoofdrollen werden gespeeld door Brooke Shields, Keith Carradine en Susan Sarandon.
De film werd geprezen om zijn goede sfeer, mooie beelden en subtiele emoties, maar ook bekritiseerd om zijn ongemakkelijke onderwerp en exploitatie van de jonge actrice.
Brigitte Bardot, een van de meest iconische filmsterren en sekssymbolen van de 20e eeuw, viert vandaag haar 89e verjaardag.
Haar leven is een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten, zowel op het gebied van film, muziek als privé.
In dit artikel blikken we terug op haar carrière en haar persoonlijke worstelingen.
Bardot begon haar loopbaan als model op 15-jarige leeftijd, toen ze werd ontdekt door een modefotograaf.
Al snel maakte ze de overstap naar de filmwereld, waar ze haar debuut maakte in 1952 met de komedie Le Trou Normand.
Haar grote doorbraak kwam in 1956 met de film Et Dieu… créa la femme, waarin ze een sensuele en rebelse tiener speelde die de hoofden van drie mannen op hol brengt.
De film veroorzaakte een schandaal vanwege de expliciete erotiek, maar maakte Bardot ook wereldberoemd.
Ze werd het boegbeeld van de Franse nouvelle vague, een stroming van vernieuwende en experimentele films.
Bardot werkte samen met enkele van de grootste regisseurs uit die tijd, zoals Jean-Luc Godard, Louis Malle en Roger Vadim, met wie ze ook getrouwd was.
Ze speelde in meer dan 45 films, waarvan sommige klassiekers zijn geworden, zoals Le Mépris, Viva Maria! en Les Femmes.
Naast acteren waagde Bardot zich ook aan zingen. Ze nam verschillende liedjes op, soms samen met andere artiesten zoals Serge Gainsbourg en Sacha Distel.
Haar bekendste nummer is waarschijnlijk Je t’aime… moi non plus, dat ze in 1967 opnam met Gainsbourg, maar dat pas in 1969 werd uitgebracht nadat Bardot haar echtgenoot had gevraagd om het niet te publiceren.
Bardot’s privéleven was echter niet zo rooskleurig als haar professionele succes.
Ze had te kampen met depressie, zelfmoordpogingen en verslavingen.
Ze trouwde vier keer: Roger Vadim, Jacques Charrier, Gunther Sachs en haar huidige man en politicus Bernard d’Ormale.
Ze had ook talloze affaires, onder andere met zangers Gilbert Bécaud, Sacha Distel, Serge Gainsbourg, acteur Warren Beatty.
In 1973 besloot Bardot om op 39-jarige leeftijd te stoppen met acteren. Ze wijdde zich sindsdien aan de dierenrechtenbeweging, waarvoor ze haar eigen stichting oprichtte.
Bardot is echter ook controversieel geworden door haar politieke standpunten en uitspraken.
Ze heeft zich herhaaldelijk uitgesproken tegen immigratie, islam en homoseksualiteit.
Ze is meerdere keren veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat en discriminatie. Ze heeft ook kritiek gekregen voor haar steun aan het extreemrechtse Front National en haar bewondering voor Marine Le Pen.
Brigitte Bardot is een vrouw die zowel bewonderd als verguisd wordt.
Ze heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de Franse cultuur en de internationale cinema.
Belmondo, zoon van een beeldend kunstenaar en een kunstschilderes, was korte tijd professioneel boxer voordat hij begon met acteren.
De acteur die later in zijn carrière vooral bekend werd door luchtige actiefilms werkte met de allerbeste Franse regisseurs, zoals Jean-Luc Godard, Louis Malle, François Truffaut, Claude Sautet, Claude Chabrol en Claude Lelouch.
Hij trouwde in 1952 met Élodie Constantin.
Het huwelijk eindigde in 1965.
Bekende vrienden van de acteur zijn Alain Delon en Jean Rochefort, die laatste volgde samen met Belmondo acteerlessen op een bekende toneelschool in Parijs.
Zijn allerbeste vriend was wellicht Charles Gérard.
Ze leerden elkaar kennen in een boksclub. “Jean-Paul was toen amper vijftien, ik was er al vijfentwintig”, zei Charles daar ooit over. “Toen de trainer ons aan elkaar voorstelde, gaf hij me geen hand maar verkocht hij me een flinke linkse tegen mijn neus.
We konden het toch goed met elkaar vinden en ontwikkelden een echt typisch mannelijke, amper nog te breken vriendschap.
”Belmondo – gespierd en heel sportief – deed al zijn stunts zelf, van vechtscènes met een tijger tot het hangen aan een vliegende helikopter op 65-jarige leeftijd.
In 1999 kreeg hij een hartaanval op de planken en in augustus 2001 kreeg hij op Corsica een beroerte, waar hij eveneens goed van herstelde.
In december 2002 huwde Belmondo met zijn Natty Tardivel en samen kregen ze op 13 augustus 2003 een dochter met de naam Stella.
Belmondo werd al drie keer vader; zijn dochter Patricia is echter omgekomen bij een brand in 1994.
Na de scheiding en door de nieuwe vriendschap met de Belgische Barbara Gandolfi.
Was er in 2009 een rechtszaak tussen Belmondo en zijn ex vrouw Natty over het bezoekrecht van zijn dochter Stella.
Ook met Playmate Barbara Gandolfi kwam het tot een pijnlijk rechtszaak.
De nu 87-jarige acteur maakte in 2008 zijn laatste film.(Diverse bronnen,Primo, Wikipedia en foto 2 met zijn vader de beeldhouder, foto 4 en 5 met zijn toenmalige vrouw Élodie Constantin)
Louise de Vilmorin werd in 1902 geboren in Verrières-le-Buisson, telg uit een vooraanstaand geslacht van botanisten.
Ze had een ouder zusje en vier jongere broers, die ze later aanmerkte als haar beschermende klaverblad; het klavertjevier waarmee ze haar brieven ondertekende, haar handelsmerk.
Haar moeder leidde een mondain leven, had een salon, waar vorsten, diplomaten en schrijvers elkaar kruisten.
Als kind was Louise door ziekte vaak gekluisterd aan haar ‘Rossinante’, haar bed op wielen; een positie aan de zijlijn die haar observatievermogen en haar fantasie scherpte. Haar liefdesleven was tumultueus.
In 1923 verloofde ze zich met haar neef Saint-Exupéry; in 1925 trouwde ze met de Amerikaan Henry Leigh-Hunt, met wie ze drie dochters kreeg.
In 1933 had ze kort een verhouding met André Malraux.
In 1937 trouwde ze met de Hongaarse graaf Pali Pálffy; ook dat huwelijk hield geen stand.
In 1947 leerde ze Coco Chanel kennen en tien jaar later bracht ze haar biografie uit Mémoires de Coco.
Vanaf 1950 vestigt ze zich in het huis van haar familie in Verrières-le-Buisson, waar ze in haar ‘salon bleu’ kunstenaars, schrijvers en filmers ontvangt.
Enkele meesterwerken van haar zijn Sainte-Unefois, Julietta, L’Heure Maliciôse, Lettre dans un taxi en poëziebundels als Fiançailles pour rire en L’Alphabet des aveux.Louise schreef zelf het scenario voor Les Amants, van Louis Malle, uit 1958.
De film is gebaseerd op de novelle Point de lendemain van de Franse auteur Vivant Denon, met onder meer in de hoofdrol Jeanne Moreau en Alain Cuny.
Aan het eind van haar leven krijgt ze opnieuw een verhouding met André Malraux.
De media-aandacht die dat oplevert, doet haar verzuchten: ‘Ik ben niet langer Louise de Vilmorin, ik ben Marilyn Malraux.’
Ze stierf op de leeftijd van zevenenzestig jaar op 26 december 1969 en drie dagen later begraven op 29 december 1969 (diverse bronnen, Wikipedia en foto 1 André Malraux troost één van haar dochters, foto 2 de Franse acteur Paul Meurisse en foto 3 Ingrid Bergman en haar man)
Toen gisteren nog vandaag was 