Het zou niet blijven bij deze beschuldiging.

Voormalige eerste minister Wilfried Martens noemde hem in zijn memoires “berucht om zijn drankverbruik, zijn voorkeur voor volslanke dames en zijn bevreemdende sympathie voor sterke leiders van totalitaire regimes”.

Leburton was inderdaad persoonlijk bevriend met president Mobutu Sese Seko van Zaïre: via journalist Pierre Davister ontving hij twintig miljoen Belgische Franken van het bevriend staatshoofd.

De 49ste kamer van de correctionele rechtbank van Brussel heeft in het ziekenfondsproces ex-premier en ex-voorzitter van de socialistische ziekenfondsen, Edmond Leburton, schuldig bevonden aan verduistering en valsheid in geschrifte.

Wel wordt de straf voor Leburton opgeschort.

De beklaagden van de andere landsbonden van ziekenfondsen gaan vrijuit

De regering onder leiding van Theo Lefèvre, met Edmond Leburton als minister van Sociale Voorzorg, zorgt met de wet van 9 augustus 1963 voor een ingrijpende hervorming van het stelsel van ziekte- en invaliditeitsverzekering, met als meest in het oogspringende maatregel de oprichting van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv).

In de nasleep van de hervorming werd de verzekering voor geneeskundige verzorging onder meer uitgebreid tot zelfstandigen, zij het enkel voor grote risico’s (1964), ambtenaren (1965), studenten in het hoger onderwijs (1969) en leden van de geestelijkheid en kloostergemeenschappen (1969).

Vanaf 1969 wordt de hele bevolking gedekt door een verruiming tot de ‘nog niet beschermde personen’.

Dat dit niet allemaal van een leien dakje liep, bewijst de grote artsenstaking onder leiding van dr. André Wynen in april 1964.

Deze hervorming zorgde niet voor een afname van het aantal primaire kassen.

Dat bleef op ongeveer vierduizend liggen, waaronder een 20-tal uitgesproken Vlaamsgezinde kassen, zoals West-Flandria Kortrijk, Ic Dien Mechelen, Vlamat enzovoort.

Daar komt pas een einde aan met de zogenaamde Wet Busquin van 6 augustus 1990 ‘betreffende de ziekenfondsen en de landsbonden van ziekenfondsen’.

Deze wet richt onder meer de Controledienst voor de Ziekenfondsen op en bepaalt voortaan minimumaantallen.

Tot 1990 werden primaire kassen als ziekenfonds beschouwd, vanaf 1990 wordt een verbond als ziekenfonds gezien.

De facto betekende dat de afschaffing van de primaire kassen en bleven er nog zo’n honderd ziekenfondsen over.

Vandaag zijn dat er nog 45, waarvan 20 in Vlaanderen, 19 in Wallonië en zes in Brussel.

Negentien ziekenfondsen zijn aangesloten bij de Christelijke Mutualiteiten, elf bij de Socialistische, zes bij de Liberale, vijf bij de Neutrale en vier bij de Onafhankelijke Ziekenfondsen. (Diverse bronnen en Wikipedia)