In de jaren 1930 waren er in Amsterdam nog drie porders actief.

Een porder liep een woonwijk af en sloeg dan met een soort hengelstok tegen het slaapkamerraam van de arbeider.

Ook werden er wel knuppels gebruikt om op de deuren te slaan.

Dit slaan of tikken werd ‘porren’ genoemd.

De porder ‘porde’ als het ware de arbeiders wakker.

Vaak hadden porders van de adressen waar ze langs gingen de huissleutels (de huizen waren van de fabrieksbaas) en konden ze naar binnengaan als de arbeiders niet hun bed uitkwamen.

Naast mannen oefenden ook veel vrouwen het beroep van porder uit. Vooral weduwes die het niet echt breed hadden, in tijden zonder pensioenen en verzekeringen.

Naast slecht weer (vorst en regen) was dat namelijk een groot nadeel van het ‘porren’: ‘Hoe kom ik zelf op tijd uit mijn bed?’

Daarom waren er zelfs porders die zelf een andere porder inschakelden om op tijd hun bed uit te komen.

Meestal moesten de porders namelijk tussen 3 en 5 uur ‘s nachts paraat staan om aan hun werk te beginnen.

Als in steden een gebrek aan porders was, schakelden fabriekseigenaren ook weleens stadsomroepers in, die met een mechanische megafoon mensen wakker riepen.

Omstreeks de jaren 1940 werden wekkers betaalbaar, wat meteen het einde betekende voor dit vergeten beroep.

Voor fabriekseigenaar was de aanschaf van wekkers namelijk lucratiever dan het inhuren van een porder.

Al na drie weken had hij de kosten van een wekker al terugverdiend.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 26 november 1950)