In april 1961 was de maat voor de inwoners van Gent eindelijk vol.
De stad, die met haar schilderachtige reien en vesten zo geliefd was bij wandelaars, ging gebukt onder een ware rattenplaag.
De overlast was zo groot geworden dat de knagers zelfs overdag onbeschaamd over straat renden.
Wandelaars zagen hoe de dieren het brood voor de vogels wegkaapten en werklieden aan de waterkant konden hun lunch geen moment onbeheerd achterlaten zonder dat deze door de brutale veelvraten werd verorberd.
De schade aan woningen en meubilair was niet meer te overzien en de angst zat er bij de Gentenaars goed in.
Om dit probleem grondig aan te pakken, besloot het stadsbestuur af te stappen van ouderwetse methoden.
In plaats van individuele rattenvangers in te schakelen, werd er gekozen voor een wetenschappelijke benadering in samenwerking met een gespecialiseerde firma uit Mechelen.
De strategie speelde in op de natuurlijke intelligentie en nieuwsgierigheid van de ratten.
Er werd een speciaal soort lokaas ontwikkeld dat niet direct dodelijk was, maar pas na verloop van tijd werkte.
Dit voorkwam dat de dieren argwaan kregen wanneer ze een dode soortgenoot bij het voedsel zagen liggen.
De uitvoering van dit plan was vindingrijk. Men plaatste speciale houten lokaasbakken van ongeveer een halve meter lang langs de stadsvesten.
Deze bakken bevatten een vernuftig doolhofsysteem, waardoor alleen de ratten bij het vergif konden komen.
Voor mensen, honden en katten was het systeem volkomen veilig, aangezien zij fysiek onmogelijk bij de binnenste compartimenten konden komen.
Bovendien was de concentratie van de werkzame stof zo laag dat grotere zoogdieren er nauwelijks hinder van zouden ondervinden, zelfs bij onverhoopte aanraking.
De resultaten van deze grootschalige actie waren medio april 1961 al overduidelijk merkbaar.
In de eerste weken na het uitzetten van de bakken werden duizenden ratten gedood, veelal onzichtbaar in hun eigen holen onder de grond.
De bewoners langs de Ketelvest en de Muinkkaai merkten als eersten dat de overlast drastisch afnam.
Waar de stad voorheen nog machteloos leek tegen de grijze plaag, zorgde deze gecoördineerde aanpak voor een enorme opluchting.
De Gentse straten en kelders werden eindelijk weer rustig en veilig, wat door de bevolking als een groot succes werd onthaald.
Toen gisteren nog vandaag was 