
50 jaar geleden, de Franse schilder Bernard Lorjou met zijn thema tentoonstelling Sharon Tate

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek

In een artikel in februari 1958 in de krant The New York Times lezen we zijn kwaliteiten als gastheer.
De krant schreef toen het volgende: Peter De Maerel etentjes zijn onvergetelijke gelegenheden.

Misschien is zijn geheim tot succes de intelligente manier waarop de heer De Maerel, hier directeur van het Belgisch Bureau voor Toerisme en ambtenaar van de Wereldtentoonstelling in Brussel, de menu’s van zijn geboorteland België aanpast aan de smaken en eetlust van New York City.
Buiten gastheer was hij vooral een kunstkenner en kunstverzamelaar.
Zoals zijn vrienden was hij goed bevriend met René en Georgette Magritte.
Ze brachten op 8 december 1965 een bezoek in New York.

In 1963 beweerde hij dat hij nooit afscheid zou kunnen nemen van zijn kunstverzameling.
Toch verkocht hij zijn schilderij Le prêtre marié (1961) van Magritte in 1975.
Ook het werk The Art of Conversation van Magritte dat hij aankocht bij zijn vriend Harry Torczyner.
Zou hij of zijn famile verkopen in 1993.
Het werk werd in 2021 verkocht aan de prijs van 13 miljoen dollar.

Zijn vader was advocaat in Brussel en de jonge Paul was voorbestemd voor de architectuur.
Hij volgde daartoe de Brusselse Academie, maar kreeg tezelfdertijd een opleiding in het schildersatelier van Constant Montald, net als zijn tijdgenoot René Magritte.
Begin van de jaren dertig laat de kunstschilder zich onder andere inspireren door de Zuidfoor in Brussel en het Spitznermuseum.
Het surrealisme ontdekt hij in 1934 door het werk van de kunstschilder Giorgio De Chirico, The Melancholy and mystery of a street .
Hij schildert vervolgens de serie Femmes en dentelle en stelt zijn werken in 1938 tentoon op de Internationale Expositie van het Surrealisme in Parijs.
Delvaux schildert de vrouw, het mysterie, droombeelden en -werelden, de bezinning en de eenzaamheid

Hij waagt zich ook aan grote muurschilderingen, zoals in het Congrespaleis in Brussel of het Zoölogisch Instituut in Luik.
In 1954 nam hij deel aan de XXVIIste Biënnale van Venetië. De Italiaanse Reggio Emilia-prijs viel hem te beurt in 1955. In 1956 reisde hij naar Griekenland, het land van zijn zo vaak geschilderde tempelgalerijen.
Op 5 juli werd hij opgenomen in de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België.

Tien jaar later ontving hij de Belgische Staatsprijs voor zijn gezamenlijk werk en werd hij benoemd tot Voorzitter van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten.
Vanaf 1966 woonde hij al de helft van het jaar in het Park te Veurne. Henri Storck realiseerde in 1971 een nieuwe film: Paul Delvaux ou les femmes défendues, ditmaal naar een draaiboek van René Micha.
De Franse Académie beloonde hem als Officier de l’Ordre des Arts et des Lettres de France in 1972.

In 1973 ontving hij de Rembrandt-prijs van de Johann Wolfgang von Goethe-Stiftung te Bazel.
Tezelfdertijd organiseerde het Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam zijn grote overzichtstentoonstelling. Deze expositie werd hernomen, het jaar daarop, in Japan, in de Nationale Musea van Tokio en van Kioto.
In het Beurs-metrostation, te Brussel, maakte hij de monumentale wandschildering, in 1978.
Dat jaar werd hij ook ereburger van de stad Veurne.
De Brusselse Université Libre nam Paul Delvaux op als Doctor Honoris Causa in 1979.
De Amerikaanse pop-kunstenaar Andy Warhol ontmoette Delvaux te Brussel, in 1981, en maakte een reeks portretten van de schilder.

Op 26 juni 1982 werd te Sint-Idesbald het Paul Delvaux Museum geopend.
In de 10 jaar voor zijn dood volgden nog exposities in Parijs, Ferrara, München, Tokio, Osaka, Yokohama en Himeji. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Kees van Dongen is geboren in 1877 in Delfshaven, in een voor zijn tijd relatief klein gezin van maar vier kinderen.
Zijn vader was eigenaar van twee mouterijen, bedrijven die mout aanleveren voor het brouwen van bier.
De jonge Van Dongen krijgt volledige vrijheid van zijn ouders om zijn roeping als kunstschilder te volgen.
In 1897 breekt hij zijn studie af om zich voor een paar maanden in Montmartre, Parijs te vestigen.
Twee jaar later besluit hij voorgoed in Parijs te blijven, waar hij al na vijf jaar bekendheid geniet binnen de avant-garde van de kunstwereld.
Van Dongen schilderde vooral graag vrouwen.
Na de Eerste Wereldoorlog krijgt Van Dongen bekendheid vanwege zijn portretten van vooraanstaande, meestal vrouwelijke personen.
In 1967 valt hem de eer te beurt, dat een retrospectieve tentoonstelling wordt gehouden in het Musée National Moderne te Parijs.
Nadat hij verschillende keren is opgenomen in het ziekenhuis, sterft Van Dongen in 1968 in zijn woning te Monaco.
In februari 2008 werd het doek Ouled Naïl voor een recordprijs van 7,5 mln. euro verkocht bij Christie’s in Londen.La Gitane (De Zigeunerin) bracht op 1 februari 2010 ruim 8 miljoen euro op tijdens een veiling bij Christie’s in Londen en Les escarpins mauves (De paarse pumps) bracht 2,3 miljoen euro op. (Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 3 Brigitte Bardot)







Over zijn aankoop van het kasteel in Voorde (Nonove) zei hij het volgende: Dit kasteel is de dwaasheid van mijn leven.
Toch zal hij er blijven wonen tot aan zijn dood in 1995.
Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Gent.
Zijn werken zijn te zien CC. De Brouwerij in Koekelare en in het Kunstmuseum aan Zee (Oostende)









Godfried Theunynck (°1944) is een van de schilderende zonen van de toen befaamde Boer Theunynck, ook bekend als Gaston Theunynck (Esen, 1900 – Roeselare, 1977).
Deze autodidact zat niet alleen in een boerenstiel, maar schilderde ook in een naïve post- expressionistische trant.
Hij heeft ook twee schilderende zonen, Walter en Godfried.
Godfried Theunynck gebruikt eveneens een expressionistische stijl met een warm palet.
Hij heeft onder meer de Kruisweg geschilderd van de Sint-Catharinakapel te Kuurne.





De schatrijke Carlos Pietro wou het werk eerst kopen, maar gezien dit niet kon, dan maar gaan voor een kopie van het schilderij Musicerende Engelen van Memlinc.
Het resultaat mocht er zijn, want het bereikte toen de wereldpers.
Het zou zijn enige kopie zijn dat hij ooit maakte, zijn eigen werk is tot op vandaag nog te koop op veilingen
Alfons Verheylen geboren in 1903, stierf in 1990.




Kees van Dongen is geboren in 1877 in Delfshaven, in een voor zijn tijd relatief klein gezin van maar vier kinderen.
Zijn vader was eigenaar van twee mouterijen, bedrijven die mout aanleveren voor het brouwen van bier.
De jonge Van Dongen krijgt volledige vrijheid van zijn ouders om zijn roeping als kunstschilder te volgen.
In 1897 breekt hij zijn studie af om zich voor een paar maanden in Montmartre, Parijs te vestigen.
Twee jaar later besluit hij voorgoed in Parijs te blijven, waar hij al na vijf jaar bekendheid geniet binnen de avant-garde van de kunstwereld.
Van Dongen schilderde vooral graag vrouwen. Na de Eerste Wereldoorlog krijgt Van Dongen bekendheid vanwege zijn portretten van vooraanstaande, meestal vrouwelijke personen.
In 1967 valt hem de eer te beurt, dat een retrospectieve tentoonstelling wordt gehouden in het Musée National Moderne te Parijs.
Nadat hij verschillende keren is opgenomen in het ziekenhuis, sterft Van Dongen in 1968 in zijn woning te Monaco.
In februari 2008 werd het doek Ouled Naïl voor een recordprijs van 7,5 mln. euro verkocht bij Christie’s in Londen.
La Gitane (De Zigeunerin) bracht op 1 februari 2010 ruim 8 miljoen euro op tijdens een veiling bij Christie’s in Londen en Les escarpins mauves (De paarse pumps) bracht 2,3 miljoen euro op. (Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 4 Brigitte Bardot)









