Yvette Mimieux

Yvette Carmen Mimieux zag het levenslicht op 8 januari 1942 in het bruisende Los Angeles en verliet deze wereld op 17 januari 2022.

Ze was een Amerikaanse actrice die in de jaren zestig en zeventig grote bekendheid genoot. Ze had een vader van Franse afkomst en een Mexicaanse moeder.

Haar doorbraak op het witte doek kwam in 1960 met twee zeer verschillende rollen die haar veelzijdigheid lieten zien. In The Time Machine, de beroemde verfilming van het boek van H.G. Wells, speelde ze Weena, een wezen uit een verre toekomst.

In datzelfde jaar was ze te zien in de succesvolle film Where the Boys Are.

Voor haar rol in de film Platinum High School, eveneens uit 1960, ontving ze een Golden Globe-nominatie voor beste nieuwkomer.

Naast deze vroege successen speelde Yvette in een groot aantal films en televisieseries.

Zo kreeg ze veel lof voor haar gevoelige vertolking in ‘Light in the Piazza’ uit 1962, waarin ze een jonge vrouw met een verstandelijke beperking speelde die verliefd wordt tijdens een vakantie in Italië.

Daarnaast speelde ze ook in de Disney-sciencefictionfilm ‘The Black Hole’ uit 1979 en in de cultfilm ‘Jackson County Jail’ uit de jaren zeventig.

Op televisie had ze gastrollen in populaire series zoals ‘Dr. Kildare’ en ‘The Love Boat’.

Een interessant weetje is dat ze, voordat haar filmcarrière begon, meedeed aan een schoonheidswedstrijd waarbij Elvis Presley de jury was.

Ze was een van de vier finalisten die werden uitgenodigd op de set van Jailhouse Rock om te strijden voor een kleine figurantenrol, al werd ze uiteindelijk niet gekozen.

Wat veel mensen ook niet weten, is dat Yvette Mimieux niet alleen acteerde, maar zich later ook toelegde op het schrijven en produceren.

Ze wilde niet vastzitten aan het imago van enkel een mooie, kwetsbare vrouw.

Ze schreef en produceerde de televisiefilm ‘Obsessive Love’ uit 1984, waarin ze zelf de uitdagende hoofdrol van een stalker op zich nam.

Eerder schreef ze al het script voor de televisiefilm ‘Hit Lady’ in 1974, waarin ze een meedogenloze huurmoordenaar speelde.

Na haar rol in de miniserie ‘Lady Boss ‘in 1992 besloot ze afscheid te nemen van de acteerwereld.

Ze begon een geheel nieuw en succesvol hoofdstuk in haar leven als zakenvrouw in de vastgoedsector.

Ze had een brede interesse in de wereld om haar heen, wat leidde tot studies in de antropologie en archeologie.

Ze reisde veel, hield zich bezig met schilderen en was een toegewijd beoefenaar van yoga.

Samen met een voormalige actrice begon ze bovendien een bedrijf dat gespecialiseerd was in textiel en borduurwerk, gebaseerd op ontwerpen uit Haïti.

Op persoonlijk vlak was Yvette Mimieux drie keer getrouwd.

Haar tweede huwelijk was met de bekende filmregisseur Stanley Donen, met wie ze van 1972 tot 1985 getrouwd was.

In 1986 trouwde ze met zakenman en National Geographic-fotograaf Howard F. Ruby, met wie ze samenbleef tot aan haar overlijden.

Ze had geen kinderen en leidde na haar acteerpensioen een rijk en fascinerend leven ver buiten de schijnwerpers van Hollywood.

45 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse actrice Lauren Tewes (die we beter kennen als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat)

Lauren Tewes, geboren als Cynthia Lauren Tewes op 26 oktober 1953, groeide op in een arbeidersgezin en ontdekte al vroeg haar passie voor acteren.

Na haar verhuizing naar Californië, blonk ze uit in drama op de middelbare school en won ze driemaal de prijs voor Beste Actrice.

Haar talent en doorzettingsvermogen leidden haar naar de Pacific Conservatory Theatre, waar ze haar podiumdebuut maakte.

Tewes’ grote doorbraak kwam met haar rol als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat’, waarmee ze internationale bekendheid verwierf.

Ondanks haar succes, kende Tewes ook persoonlijke uitdagingen, waaronder een strijd tegen verslaving die haar carrière tijdelijk ontspoorde.

Ze verloor haar huis, haar eerste echtgenoot en haar baan door haar cocaïneverslaving en leed het tragische verlies van haar pasgeboren baby enkele jaren later.

Tewes herpakte zich echter en vond, hernieuwde voldoening in het regionale theater, waar ze zichzelf opnieuw uitvond als acteur en regisseur.

Tegenwoordig blijft ze actief in de theatergemeenschap van Seattle.(diverse bronnen en Joepie 16 december 1979)

45 jaar geleden, Erin Moran, toen beroemd als Joanie, de Benjamin van Happy Days.

Erin Moran begon haar acteercarrière al op jonge leeftijd en speelde in verschillende films en tv-series, maar had moeite om als volwassene werk te vinden.

Ze leed aan financiële en persoonlijke problemen en overleed in 2017 aan de gevolgen van keelkanker.

Erin Marie Moran werd geboren op 18 oktober 1960 in Burbank, Californië, als de jongste dochter van Sharon en Edward Moran, die nog vijf andere kinderen hadden.

Haar moeder schreef haar in bij een talentenbureau toen ze vijf jaar oud was en haar vader was een financieel manager.

Twee van haar broers zijn ook acteurs, John Moran en Tony Moran.

Ze beschuldigde haar vader publiekelijk van fysiek en mentaal misbruik in 1992.

Morans eerste acteerklus was op vijfjarige leeftijd in een tv-reclame voor First Federal Bank.

Op zevenjarige leeftijd werd ze gecast als Jenny Jones in de tv-serie Daktari, tijdens het vierde en laatste seizoen in 1968.

Ze maakte haar filmdebuut in How Sweet It Is! (1968) met Debbie Reynolds, en maakte regelmatig verschijningen op The Don Rickles Show in 1972, en gastoptredens in The Courtship of Eddie’s Father, My Three Sons, Bearcats!, Family Affair en in The Waltons, in een aflevering getiteld “The Song”, in 1975.

Ze verscheen ook in de tv-serie Gunsmoke.

In 1974, op dertienjarige leeftijd, werd Moran gecast om haar bekendste rol te spelen als Joanie Cunningham in de sitcom Happy Days, de jongere zus van Richie Cunningham (Ron Howard).

Moran zette de rol voort in 1982 in de kortstondige spin-off serie Joanie Loves Chachi.

Moran verklaarde later dat ze slechts met tegenzin had ingestemd om in de serie te spelen, omdat ze liever bij Happy Days was gebleven.

Ze won de Young Artist Award voor Beste Jonge Actrice in een Nieuwe Televisieserie voor haar rol.

Na de annulering van Joanie Loves Chachi in 1983 keerde ze terug naar Happy Days voor het laatste seizoen.

In 1983 zei Moran in een interview dat de producenten van Happy Days haar onder druk hadden gezet om te veranderen vanaf ongeveer vijftienjarige leeftijd: “Ze wilden plotseling dat ik afviel en dit sexy ding werd”.

In de volgende jaren maakte Moran verschillende andere gastoptredens op tv-series, zoals The Love Boat, Murder, She Wrote, en Diagnosis: Murder, en speelde tegenover Edward Albert in de cult sci-fi horrorfilm Galaxy of Terror (1981).

Net als veel andere kindacteurs had Erin moeite om rollen te vinden als volwassene.

Na de annulering van Happy Days in 1984 maakte ze af en toe gastoptredens op gescripte en realityshows.

Ze verhuisde uiteindelijk weg uit Hollywood, omdat haar financiële toestand het niet meer toeliet om iets te kunnen huren.

In 2012 spande ze samen met haar Happy Days-collega’s Anson Williams, Marion Ross, Don Most en de weduwe van Tom Bosley een rechtszaak aan tegen CBS en Paramount voor 10 miljoen dollar, waarbij ze beweerden dat ze nooit de royalty’s voor merchandise hadden ontvangen waar ze volgens hun contracten recht op hadden.

De zaak werd buiten de rechtbank om geschikt.

Moran was twee keer getrouwd, eerst met Rocky Ferguson van 1987 tot 1993, en daarna met Steven Fleischmann van 1993 tot haar dood.

Op 22 april 2017 overleed ze in een caravanpark in Corydon, Indiana, waar ze toen woonde met haar man.

Ze was 56 jaar oud.