Tag: Veldrijden

De Duitse wielrenner Rolf Wolfshohl mag vandaag 85 kaarsjes uitblazen.

Rolf Wolfshohl won de Ronde van Spanje in 1965 en hij was ook een specialist in het veldrijden, waar hij drie wereldtitels behaalde (1960, 1961 en 1963)

Het einde van zijn carrière was minder, zo was hij het slachtoffer van een ernstig ongeluk in 1967 en een dopingbeschuldiging in 1971.

Hij stopte met wielrennen in 1975.

Daarna had hij een fietsenwinkel.

Zijn zoon Rolf-Dieter Wolfshohl was ook wielrenner.

Op 17 juli 1984 krijg hij tijdens een wedstrijd een ongeluk, met als gevolg een gebroken halswervel.

Hij zal daardoor nooit meer kunnen lopen.

De pech stopt niet voor Rolf-Dieter Wolfshohl, want in 2011 kreeg hij te horen dat hij kanker had.

Negen maanden later sterft Rolf-Dieter Wolfshohl in het ziekenhuis van Bonn.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck terug winnaar wereldkampioen veldrijden in Apeldoorn.

Met op de tweede plaats Albert Van Damme en op de derde plaats René De Clercq.

Ook Julien Vanden Haesevelde eindigde toen op de zesde plaats.

Vandaag 55 jaar geleden, Erik De Vlaeminck de nieuwe wereldkampioen veldrijden.
Vandaag 55 jaar geleden, Erik De Vlaeminck de nieuwe wereldkampioen veldrijden.

Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar van de Wereldkampioenschappen veldrijden.

Erik De Vlaeminck zou uiteindelijk zeven keer wereldkampioen veldrijden winnen.

In 1977 won hij een bronzen medaille en daardoor kwam hij in bezit van een totaal van acht WK-medailles.

Hij werd ook vier keer Belgisch kampioen (1967, 1969, 1971, 1972) in een tijd waarin dat ongeveer een herkansing voor het wereldkampioenschap was.

Daarnaast was hij ook een verdienstelijk ronderijder. In 1969 wist hij de Ronde van België te winnen en hij won een rit in de Ronde van Frankrijk.

De Vlaeminck won zijn laatste van zeven wereldtitels toen hij nog maar 28 was.

Zelf bewaarde hij altijd het stilzwijgen over de schandalen rond doping- en drankverbruik die zijn carrière zouden hebben ingekort.

Na een donkere periode kwam hij opnieuw in de belangstelling als succesvol trainer van de nationale veldritploeg, met een vracht medailles tijdens de wereldkampioenschappen.

De Vlaeminck leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Parkinson en alzheimer, en verbleef in een rusthuis in Wilskerke.

Hij overleed daar eind 2015 op 70-jarige leeftijd.De GP Erik De Vlaeminck is een veldrit die naar hem werd vernoemd.(Diverse bronnen, De Post 1 maart 1970 en Wikipedia)

Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden
Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden
Vandaag 50 jaar geleden, Erik De Vlaeminck voor de vierde keer winnaar Wereldkampioenschappen veldrijden

15 jaar geleden, eindelijk regenboogtrui voor Sven Nys

De omstandigheden werpen hem de zege echter niet in de schoot.

Het parcours in Sankt Wendel is besneeuwd en bevroren, en het is continu draaien en keren.

De tactiek van Nys: voorzichtig omspringen met zijn pk’s, valpartijen vermijden, snoeihard doorgaan op de langste helling en het verschil beperken in de afdaling.

Erwin Vervecken blijft echter tot de laatste ronde een fameuze plaaggeest.

Met Sven Vanthourenhout heeft Nys echter een ploegmaat en bondgenoot mee.

Met zijn drieën gaan ze de laatste ronde in. Vanthourenhout heeft dan al aangegeven niet meer te kunnen strijden voor de eindwinst, maar hij remt Vervecken in een bocht wel een secondje af, wat de Herentalsenaar lichtjes demoraliseert.

Het is voor Nys al een hele wedstrijd demarreren geweest, maar zelfs in de slotronde kan hij nog eens alles uit de benen persen, tot het melkzuur hem uit de oren spuit.

Maar hij doet het. Hij kwam, zag en overwint. Zes keer opeenvolgend had hij naast de regenboogtrui gepakt.

Nu was het eindelijk prijs.

Nys maakte zijn favorietenrol waar en won.

Acht jaar later won Sven Nys in Louisville, Amerika, op 2 februari 2013 zijn tweede en laatste Wereldkampioenschap. (Diverse bronnen, Yves Brokken en Wikipedia)