Vandaag is het precies 90 jaar geleden dat koning Albert I van België te gast was op de Belgische première van de film Les misérables, gebaseerd op de gelijknamige roman van Victor Hugo.

Niemand kon toen vermoeden dat dit de laatste officiële persfoto zou zijn van koning Albert 1.

De film werd geregisseerd door Raymond Bernard en bestond uit drie delen, die elk een week na elkaar werden uitgebracht in februari 1934.

De hoofdrol van Jean Valjean, de ex-gevangene die zijn leven probeert te beteren, werd gespeeld door Harry Baur, een Franse acteur die bekend stond om zijn veelzijdigheid en expressiviteit.

Raymond Bernard was een Franse regisseur die vooral historische en literaire verfilmingen maakte, zoals Wooden Crosses en The Chess Player.

Hij wordt beschouwd als een van de meesters van de Franse cinema uit de jaren 30.

Zijn versie van Les misérables wordt nog steeds geprezen als de beste en getrouwste adaptatie van het boek, dankzij zijn diepgaande ontwikkeling van de personages en thema’s.

De Franse actrice Isabelle Adjani.

Isabelle Adjani is geboren uit een Berbers-Algerijnse vader en een Duitse moeder.

Ze had al vroeg een passie voor acteren.

Ze deed mee aan amateurtheater toen ze twaalf jaar oud was.

Op haar veertiende maakte ze haar filmdebuut.

Na enkele bijrollen, kreeg ze in 1974 lovende recensies en veel publieke waardering voor haar rol in de film La Gifle. Dit was haar doorbraak in de Franse cinema.

Het jaar daarop gaf François Truffaut, een icoon van de nouvelle vague, haar haar eerste serieuze hoofdrol in zijn drama L’Histoire d’Adèle H. dat het tragische leven van Adèle Hugo verbeeldt.

Voor haar vertolking van de jongste dochter van Victor Hugo werd ze genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.

In 1982 won ze haar eerste César voor beste actrice voor haar rol in de angstaanjagende horrorfilm Possession.

In 1984 kreeg ze opnieuw de César voor haar rol in het zinderende liefdes- en wraakdrama L’Été meurtrier.

Een gerucht dat Isabelle Adjani ziek of dood was, verspreidde zich in januari 1987. Om het te ontkrachten, verscheen de Franse actrice op 18 januari in het journaal op de Franse Tv-zender. Ze toonde aan dat ze in goede gezondheid en vol leven was.

In 1989 speelde ze de hoofdrol in de tragische biopic Camille Claudel.

Ze kreeg hiervoor haar derde César-prijs en haar tweede nominatie voor een Oscar voor beste actrice.

De film werd ook genomineerd voor de beste film in een vreemde taal.

Door deze grote bekendheid werd ze door het tijdschrift People uitgeroepen tot een van de 50 mooiste mensen ter wereld.

Voor haar hoofdrol in het bloedige historisch drama La reine Margot (1994) ontving ze haar vierde César.

Vijftien jaar later kreeg ze haar voorlopig laatste César met het drama La Journée de la jupe (2009).

Als zangeres heeft Adjani ook een carrière opgebouwd.

Ze bracht een album (1983) uit dat werd geproduceerd door Serge Gainsbourg.

Hij schreef ook de muziek voor het album Isabelle Adjani. Het nummer Pull marine was een groot succes en werd haar meest bekende muzikale prestatie.

Adjani is moeder van twee zonen. Barnabé (1979) is de zoon van haar relatie met cameraman en regisseur Bruno Nuytten.

Gabriel-Kane Day-Lewis (1995) is de zoon van haar relatie met de Britse acteur Daniel Day-Lewis.

In 2002 begon ze een relatie met de Franse muzikant Jean-Michel Jarre.

Deze relatie trok veel aandacht in de media, maar hield geen stand en eindigde in 2005.

Gisteren nog vandaag

Vandaag 183 jaar geleden, bezoekt de Franse schrijver Victor Hugo Gent.

Hugo bezocht Gent voor het eerst in 1837.

In een brief die hij op 24 augustus 1837 vanuit Oudenaarde richtte aan zijn vrouw, schreef hij over dit bezoek : “Ik heb het Groot Kanon van Gent gezien, ik maak je hier een kleine schets…”.

Later werkte hij de bekende schets uit tot een minder correcteweergave van de werkelijkheid.

In dezelfde brief beschrijft hij Gent, gezien vanop de toren van de Sint-Baafs kathedraal.

In zijn Laus Gandae citeert Victor Fris uit deze brief.

In detail tekent Hugo een stad die vandaag grotendeels veranderd is. Zo inspireren de vier historische waters (Schelde, Leie, Lieve en Moer die in Hugo’s tijd nog van kapitaal belang schenen) de schrijver tot de bekende boutadedat “Gent een Venetië van het noorden was”

Minder bekend is Hugo’s Gentse “doortocht ” in december 1851, na de staatsgreep van de Franse prins-president Louis-Napoleon (de latere Napoleon III). Hugo – die met luide stem maar zonder succes de republiek verdedigde – vreesde, opgepakt te worden door de politie.

Vermomd in een werkmanspak en onder een valse naam (met een reispas van typograaf Jacques-Firmin Lanvin) vluchtte hij naar Brussel, via Gent.

Pas na de nederlaag van Frankrijk (en van keizer Napoleon III) in de Frans-Duitse oorlog (1870-1871) kon Hugo naar Parijs terugkeren.

Hij werd er triomfantelijk ontvangen. (Geert Vandamme en Nicole Verschoore)