De Post 23 november 1975

Rik Pauwels, een trainer moet vaak zijn karakter verwringen (Sport 80, 23 januari 1985)

Gisteren nog vandaag

Voetballer Jan Ceulemans en de toekomst (Sport 80, 23 januari 1985)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Frank Vercauteren, als ze me aanvallen wil ik weerwraak (Sport 80 nr 2 van 9 januari 1985).

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

50 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse voetballer Willy Wellens (De Post 20 oktober 2024).

Willy Wellensheeft een indrukwekkende carrière gehad met vele successen op zowel nationaal als internationaal niveau.

Willy Wellens werd geboren op 29 maart 1954 in Diest, België. Hij groeide op in Averbode en speelde bij VC Westerlo.

Wellens begon zijn professionele carrière bij K. Lierse SK in 1971.

Hij speelde als aanvaller en aanvallende middenvelder. Gedurende zijn carrière speelde hij voor verschillende clubs, waaronder:

RWDM (1974-1978)

Standard Luik (1978-1981)

Club Brugge (1981-1986)

Beerschot VAV (1986-1989)

KV Kortrijk (1989-1990)

Cercle Brugge (1991-1993)

Racing Mechelen (1993-1994)

Hij speelde ook 7 interlands voor het Belgisch voetbalelftal.

Na zijn spelerscarrière werd Wellens trainer. Hij begon als assistent-trainer bij KSK Beveren en had daarna verschillende posities, waaronder:

KSV Roeselare (1996-1997)

Club Brugge (beloften en assistent) (1997-2000)

Germinal Beerschot (assistent) (2000-2004)

SW Harelbeke (2004-2006)

KV Oostende (2006-2007)

SV Oudenaarde (2007)13.

Willy Wellens is vader van Dimitri Wellens, die ook een carrière in het voetbal had.

Wellens geniet al jaren van zijn pensioen en geniet van zijn vrije tijd (De Post 20 oktober 2024, diverse bronnen en Wikipedia).

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, te gast bij de legendarische voetballer Victor Mees die zijn carrière begon en eindigde bij Antwerp FC.

Mees was een geboren voetballer, die al op jonge leeftijd zijn talent toonde op de speelplaats van het Sint-Edwarduscollege in Merksem.

Antwerp FC haalde hem binnen met een paar voetbalschoenen als lokmiddel en liet hem debuteren in het eerste elftal toen hij nog maar 17 jaar was.

Hij zou 649 keer het rood-witte shirt dragen en vele successen behalen met de club.

Mees was ook een vaste waarde bij de nationale ploeg, waarvoor hij 68 keer uitkwam tussen 1949 en 1960.

Hij scoorde drie keer als Rode Duivel en droeg vaak de aanvoerdersband.

Hij maakte zijn eerste interland mee tegen Spanje, nadat hij zijn huwelijksplannen met zijn Engelse verloofde Ida France had moeten uitstellen.

Zijn laatste interland speelde hij tegen Nederland, onze eeuwige rivaal.

Mees was een sierlijke en elegante speler, die bewondering oogstte bij vriend en vijand.

Zo kreeg hij ooit een compliment van John Carrey, de ster van Manchester United, die hem de beste speler noemde die hij ooit had gezien.

Mees was een gentleman op en naast het veld, die zijn passie voor het spel altijd combineerde met respect voor de tegenstander.

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, zanger Ludo van The Kids en zijn broer Frank.

Hij is de broer van Ludo Mariman, de frontman van de legendarische Antwerpse punkband The Kids.

Frank begon al op jonge leeftijd te voetballen bij R Antwerp FC, waar hij alle jeugdreeksen doorliep en uiteindelijk een vaste waarde werd in het eerste elftal.

Hij speelde als linksachter en stond bekend om zijn snelheid, techniek en inzet.

In 1981 kreeg hij zijn enige selectie voor de nationale ploeg, toen hij in een oefenwedstrijd tegen Spanje Eric Gerets verving.

Helaas werd zijn carrière getekend door zware blessures, die hem lang aan de kant hielden en zijn niveau deden dalen.

In 1984 werd hij uitgeleend aan KV Kortrijk, maar na zijn terugkeer bij Antwerp kon hij niet meer zijn oude vorm terugvinden.

In 1989 moest hij noodgedwongen stoppen met voetballen na een nieuwe blessure. Frank Mariman verdedigde 317 keer het shirt van R Antwerp FC en heeft een mooi internationaal palmares: uefa- en beloftenint., A-int. (1 sel – 0 goals)(16.12.1981 – Spanje 2-België 0).

Vandaag 60 jaar geleden, de ontvoering van voetballer Alfredo Di Stéfano (Panorama 8 oktober 1963)

In 1963 werd Di Stéfano het slachtoffer van een ontvoering in Caracas, Venezuela, waar hij met Real Madrid een vriendschappelijke wedstrijd zou spelen.

Hij werd op (volgens sommige bronnen op 24 augustus) meegenomen door twee gewapende mannen die zich voordeden als politieagenten.

Ze eisten losgeld en politieke concessies van de Venezolaanse regering.

Di Stéfano werd twee dagen vastgehouden (sommige bronnen hebben het over 25 uur) in een afgelegen huis, maar bleef ongedeerd. Hij kreeg zelfs te eten en te drinken en mocht naar de radio luisteren.

De ontvoerders behoorden tot een linkse guerrillabeweging die zichzelf de Gewapende Revolutionaire Beweging (MRA) noemde.

Ze wilden met hun actie aandacht vragen voor de sociale ongelijkheid en de onderdrukking in Venezuela.

Ze hadden ook contact met Fidel Castro, de leider van Cuba, die hen steunde in hun strijd tegen het regime van president Rómulo Betancourt.

Castro zou zelfs hebben bemiddeld om Di Stéfano vrij te krijgen, volgens sommige bronnen.

Op 26 augustus werd Di Stéfano vrijgelaten in de buurt van de Spaanse ambassade.

Hij werd opgevangen door zijn ploeggenoten en kon al snel weer voetballen.

Hij speelde zelfs mee in de uitgestelde wedstrijd tegen São Paulo, die Real Madrid met 2-1 won.

Di Stéfano zei later dat hij geen wrok koesterde tegen zijn ontvoerders en dat hij begrip had voor hun idealen. Hij schonk ook een deel van zijn gage aan een Venezolaans weeshuis.

Alfredo Di Stéfano was een van de grootste voetballers aller tijden. Hij speelde als aanvaller en was vooral bekend om zijn successen met Real Madrid in de jaren 50 en 60.

Hij won vijf keer de Europacup I en scoorde in elke finale. Hij was ook vijf keer de topscorer van Spanje en werd twee keer verkozen tot Europees voetballer van het jaar.

Di Stéfano begon zijn carrière bij River Plate in Argentinië, waar hij in 1947 de Copa América won.

Hij speelde ook voor Huracán en Millonarios in Colombia, voordat hij in 1953 naar Real Madrid ging.

Hij nam de Spaanse nationaliteit aan en speelde 31 interlands voor Spanje, nadat hij eerder ook voor Argentinië en Colombia had gespeeld.

Di Stéfano maakte nooit zijn debuut op een WK, omdat Spanje zich niet kwalificeerde of zich terugtrok.

Na zijn voetbalcarrière werd hij trainer van onder andere Elche, Boca Juniors, Valencia, Sporting CP, Rayo Vallecano, Castellón, River Plate en Real Madrid.

Hij won als coach onder meer de Argentijnse titel met Boca Juniors en River Plate, de Spaanse titel en de Europacup II met Valencia en de Spaanse Supercup met Real Madrid.

Hij was ook een filmacteur en speelde in vier films: Con los mismos colores (1949), Saeta rubia (1956), La batalla del domingo (1963) en Once pares de botas (1968).

Di Stéfano overleed in 2014 op 88-jarige leeftijd in Madrid. Hij wordt beschouwd als een legende van het voetbal en een icoon van Real Madrid.

Vandaag 35 jaar geleden, de West-Vlaamse Françoise Bostoen is de nieuwe Miss België 1983.

Françoise Bostoen is afkomstig uit de Stationsdreef in Françoise Bostoen. Ze is de dochter van Erik en Christiane Vanbeselaere. Zij studeerde voor hostess.

In 1982 nam ze deel aan de wedstrijd ‘Mannequin 1982’ in de Roeselaarse Expohallen. Ze won die wedstrijd waarna ze zich liet inschrijven voor Miss België. Op 27 mei 1983 won ze die schoonheidswedstrijd.

De blonde Françoise Bostoen was de eerste West-Vlaamse die de titel van ‘Miss België’ mocht dragen.

Bostoen zag haar titel als een opstap naar een carrière als model.

Later dat jaar werd ze nog achtste op de verkiezing van Miss World, wat het beste resultaat tot dan toe was voor een Belgische en nadien werd ze nog vierde in Miss Europa.

Op 25 februari 1984 werd ze Miss Benelux.

Tijdens haar Missjaar leerde Bostoen de Oostenrijkse voetballer

kennen.

Hij speelde dan nog bij SV Waregem.

Ze verloofden zich en huwden in september 1984 toen hij al voor Paris Saint-Germain speelde.

Ze volgde hem nadien naar Frankrijk en Oostenrijk.