Willem van Iependaal, pseudoniem van Willem van der Kulk, groeide op in een Rotterdamse volksbuurt.
Zijn weerbarstige natuur bleek al op jonge leeftijd; meerdere scholen zagen zich genoodzaakt hem weg te sturen.
Na korte en afgebroken opleidingen aan de mulo en de tuinbouwschool, vertrok hij naar Engeland om als tuinder te werken.
De Eerste Wereldoorlog bracht een drastische wending in zijn leven.
In 1915 nam hij dienst in het Britse leger.
Zijn ervaringen in de Belgische loopgraven maakten hem tot een overtuigde antimilitarist.
Bovendien verloor hij door zijn dienst in een buitenlands leger het Nederlands staatsburgerschap, wat hem na de oorlog in een lastige positie bracht.
Zonder vaste grond onder de voeten raakte hij in de onderwereld verzeild.
Hij hield zich bezig met oplichting en fraude, wat hem meermaals in de gevangenis deed belanden.
Tijdens zijn detentie begon hij gedichten te schrijven.
Enkele van deze gedichten bereikten de bekende schrijver en journalist A.M. de Jong, die het talent van Van Iependaal herkende.
Buiten zijn boeken, waaronder de toen populaire reeks Merijntje Gijzens jeugd. Was De Jong ook de schrijver van ‘Bulletje en Bonestaak’, een immens populaire strip die getekend werd door George van Raemdonck, een Vlaming die in 1914 naar Nederland was gevlucht.
De strip werd een favoriet binnen socialistische kringen, mede omdat de makers geen zoetsappige, brave verhaallijnen volgden. Integendeel, het beeldverhaal werd als zedenbedervend beschouwd omdat de personages scholden, kotsten en soms in hun blote billen liepen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist De Jong, met zijn voorliefde voor het tegendraadse, het talent van de opstandige Van Iependaal herkende.
Hij nam hem onder zijn hoede en moedigde hem aan te publiceren.
Deze steun, samen met zijn huwelijk met Fien Klapwijk, bracht rust in zijn leven.
Het paar kreeg drie kinderen.
Hij begon te publiceren in pacifistische en socialistische tijdschriften en werd actief in de vrijdenkersbeweging.
In de jaren dertig groeide zijn bekendheid aanzienlijk, met name door zijn anarchistische schelmenromans ‘Polletje Piekhaar’ en ‘Lord Zeepsop’.
Zijn werk viel op door de levendige, door het Rotterdams gekleurde taal.
De Nederlands romanschrijver, dichter en muziekcriticus Simon Vestdijk noemde hem zelfs de interessantste schrijver van de ‘nieuwe revolutionaire generatie’.
Hij zorgde ook voor ophef met zijn scherpe kritiek op het gevangenissysteem en de reclassering in zijn boek ‘De commissaris kan me nog meer vertellen’.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikte Van Iependaal zijn schrijverssucces om goed te doen.
In 1943 vestigde hij zich in Laren, waar hij samen met de zoon van A.M. de Jong tientallen Joden hielp onderduiken.
Deze periode werd echter overschaduwd door diep persoonlijk leed: zijn zevenjarige dochtertje overleed en zijn bewonderde vriend A.M. de Jong werd in 1943 door Nederlandse SS’ers vermoord.
Na de oorlog was Van Iependaal zijn wilde haren grotendeels kwijt, al bleef hij een man van het volk.
Vanwege zijn verdiensten in het verzet kreeg hij in 1954 zijn Nederlandse staatsburgerschap terug, waar hij aanvankelijk gemengde gevoelens over had, omdat hij nu weer belasting moest betalen.
Hij bleef schrijven en hield door het hele land voordrachten.
Willem van Iependaal overleed op 23 oktober 1970 in Baarn.
Ondanks zijn kleurrijke leven en omvangrijke oeuvre – van poëzie en romans tot hoorspelen – is hij grotendeels in de vergetelheid geraakt.
Een straatnaam in Rotterdam en de opera ‘Pol’, gebaseerd op zijn bekendste werk, herinneren nog aan deze volksschrijver.
Toen gisteren nog vandaag was 