Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Vandaag 55 jaar geleden, sfeerbeelden van de Doop van Johan Friso Bernhard Christiaan David, Prins van Oranje-Nassauin in de Utrechtse Dom van Johan Friso Bernhard Christiaan David, Prins van Oranje-Nassau.

Friso van Oranje-Nassau van Amsberg was het tweede kind van kroonprinses Beatrix en prins Claus.

Friso werd geboren in het Academisch Ziekenhuis Utrecht.

De toenmalige ‘hofpredikant’ Henk Kater doopte hem op 28 december 1968 in de Dom van Utrecht.

Zijn peetouders waren zijn maternale grootmoeder koningin Juliana, prins Harald van Noorwegen, Herman van Roijen, Johan Christian Freiherr von Jenisch en Christina von Amsberg, een jongere zus van zijn vader.

Foto’s afkomstig van het tijdschrift De Post van 12 januari 1969

65 jaar geleden, nieuwjaarskaart van een schilderij van kunstschilder Raphaël Pricert

Raphaël Pricert is een kunstschilder die in Oekraïne geboren is op 19 december 1905 in de familie van een rijke graanhandelaar uit De Krim.

Zijn vader stuurde Raphaël in 1918 naar Odessa, om tekenen en schilderen te studeren bij meester Ilya Bersetski.

In 1919 zocht de familie Pricert, verdreven door de Oktoberrevolutie, hun toevlucht in Roemenië.

Raphaël Pricert vervolgt zijn artistieke opleiding aan de School voor Schone Kunsten in Boekarest.

Daarna volgde hij een opleiding aan de Academie van Florence.

Hij verhuisde in 1930 permanent naar Parijs, waar hij zich onderdompelde in het artistieke leven van Montparnasse.

Op 29 juni 1935 trouwde hij met Lisa Samsovici, ook een Russische emigrant zoals hijzelf.

Het koppel woonde toen in het 14e arrondissement van Parijs.

Eén van de kamers van het appartement doet dienst als atelier en de opslagruimte voor zijn schilderijen.

Dankzij zijn vriendschap met de eigenaar Faivret van een groot reclamebureau aan de Quai d’Orsay, in Parijs. Kreeg hij opdrachten om reclameposters te ontwerpen en werden zijn schilderijen gebruikt voor postkaarten.

Maar ook bleef hij actief meewerken aan artistieke leven van Montparnasse.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte hij weg uit Parijs en leefde hij en zijn gezin naar de streek van Auvergne.

In de maanden na de bevrijding exposeerde hij zijn schilderijen in Vixouze, Polminhac, Vic sur Cère en Aurillac.

Ondanks de grote armoede van de naoorlogse periode werden er veel werken van hem aangekocht.

Omdat er geen geld is, bieden sommigen hem in ruil daarvoor kaas en andere voedselproducten aan.

Bij zijn terugkeer naar Parijs in 1945 ontdekte hij dat zijn appartement bewoond werd door een oorlogsweduwe.

Al zijn middelgrote en grote schilderijen die hij tijdens de uittocht niet mee kon nemen, zijn verdwenen.

Gelukkig kreeg hij de kans om zijn nieuwe werken tentoon te stellen en met veel succes.

Hij besluit dan ook om zich volledig te wijden als schilder en stop dan ook met werken voor het reclamebureau van de heer Faivret.

Hij reist vaak naar verschillende landen, zoals Frankrijk, Italië, de VS, Zweden, Spanje, Engeland, Israël enz.

Raphaël heeft dan ook veel vrienden over de hele wereld, waaronder Abe Saperstein, de baas van de Harlem Globe Trotters, met wie hij een hechte band had tot aan zijn dood in 1966.

Raphaël is een polyglot die zes talen vloeiend spreekt: Russisch, Roemeens, Italiaans, Duits, Frans en Engels.

Hij raakte gefascineerd door Zweden en zijn cultuur toen hij daar in 1951 tentoonstellingen hield.

Hij leerde snel Zweeds en verraste zijn vrouw Lisa en dochter met zijn taalvaardigheid tijdens een reis door Frankrijk in datzelfde jaar.

Raphaël Pricert stierf op 2 februari 1967 na zijn lange en pijnlijke ziekte.

Kan een afbeelding zijn van tekst

40 jaar geleden, The Nits met hun single Sketches Of Spain.

De titel van het nummer is een verwijzing naar een album van jazzlegende Miles Davis uit 1960, maar de tekst gaat over de Spaanse Burgeroorlog die van 1936 tot 1939 woedde.

Het nummer is geschreven door zanger en gitarist Henk Hofstede en pianist Robert Jan Stips en verscheen op het minialbum Kilo dat in 1983 werd uitgebracht.

In Vlaanderen bereikte het nummer niet de hitparade.

Sketches Of Spain was wel een bescheiden hit in Nederland: het haalde de 23e plaats in de TROS Top 50, de 24e plaats in de Top 40 en de 28e plaats in de Nationale Hitparade.

De Duitse wielrenner Rolf Wolfshohl mag vandaag 85 kaarsjes uitblazen.

Rolf Wolfshohl won de Ronde van Spanje in 1965 en hij was ook een specialist in het veldrijden, waar hij drie wereldtitels behaalde (1960, 1961 en 1963)

Het einde van zijn carrière was minder, zo was hij het slachtoffer van een ernstig ongeluk in 1967 en een dopingbeschuldiging in 1971.

Hij stopte met wielrennen in 1975.

Daarna had hij een fietsenwinkel.

Zijn zoon Rolf-Dieter Wolfshohl was ook wielrenner.

Op 17 juli 1984 krijg hij tijdens een wedstrijd een ongeluk, met als gevolg een gebroken halswervel.

Hij zal daardoor nooit meer kunnen lopen.

De pech stopt niet voor Rolf-Dieter Wolfshohl, want in 2011 kreeg hij te horen dat hij kanker had.

Negen maanden later sterft Rolf-Dieter Wolfshohl in het ziekenhuis van Bonn.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

The Only Way is Yazz.

Voormalig kunstleraar Jonathan Moore en computerprogrammeur Matt Black zijn in 1986 DJ’s op de piratenzender Kiss FM.

Ze hielden zich daarnaast bezig met samplen en het remixen van nummers. ‘Say Kids What Time Is It?’ is in 1987 hun eerste gezamenlijk project als Coldcut.

Ze zijn op dat moment pioniers in het samplen.

Datzelfde jaar breken ze internationaal door wanneer hun remix van ‘Paid In Full’ van Eric B & Rakim een hit wordt.

In de lente van 1988 staan ze als Coldcut voor het eerst in de hitlijsten. ‘Doctorin’ The House’ wordt een Britse top 10-hit.

De zangeres op dat nummer is de 28-jarige Yasmin ‘Yazz’ Evans (°19/5/1960).

Ze zong in 1983 in Biz, één van de eerste acts die bij Stock, Aitken & Waterman onder de vleugels zaten.

Yazz had nadien een carrière als model uitgebouwd.

Na dit succes stapt ze over naar het Big Life Records van haar echtgenoot Jazz Summers.

Als eerste single kiest ze ‘The Only Way Is Up’, een soulnummer uit 1980 van Otis Clay.

Voor de productie krijgt ze de hulp van de heren van Coldcut.

Ook Youth, één van de leden van Killing Joke, zet er zijn eerste stapjes als producer mee.

Als Yazz & The Plastic Population staan ze in geen tijd op n°1 in de Britse top 40.

Het wordt er de op één na best verkochte single van 1988, achter ‘I Should Be So Lucky’ van Kylie Minogue.

Al vlug volgt de rest van Europa. De single bereikt de top in Vlaanderen, Nederland, Ierland, Zweden en Nieuw-Zeeland.

De opvolger ‘Stand Up For Your Love Rights’ doet het nog erg goed, maar daarna deemstert Yazz wat weg.

In 1993 is ze nog te horen op de bescheiden hit ‘How Long’ van Aswad.

Ze krijgt het dan op privégebied wat moeilijker. Haar huwelijk slaat op de klippen en ze kan niet van de drank afblijven.

Om zich te herbronnen, zoekt ze heil in de religie.

Uiteindelijk sluit ze zich aan bij de Calahonda Baptist-kerk in Spanje. Sinds 2008 brengt ze opnieuw muziek uit (Met dank aan Denis Michiels en Joepie 18 december 1988)