Zo schreef de pers er toen over in Vlaanderen en Nederland en vreemd genoeg was de Vlaming, maar op de hoogte van deze moord bijna een maand na de feiten.

Het is namelijk pas op 13 februari 1961 dat de Katangese minister Godefroid Moenongo verklaarde dat Patrice Lumumba is overleden.

Volgens zijn verklaring gebeurde dit na een ontsnapping poging van Patrice Lumumba.

Onmiddellijk na zijn verklaring kwam het tot verschillende protestbetogingen bij Belgische ambassades.

In Joegoslavië, Polen en Egypte kwam het tot geweld: in Belgrado sloegen demonstranten het interieur van de ambassade kort en klein, in Warschau mishandelden ze personeel en in Caïro staken ze de ambassade in brand.

België eiste schadevergoeding en verbrak de diplomatieke betrekkingen toen Nasser die weigerde.In februari 2002 gaf de Belgische overheid toe “onmiskenbare verantwoordelijkheid te hebben gehad in de gebeurtenissen die tot Lumumba’s dood hebben geleid”, al wilde men niet de volledige verantwoordelijkheid opnemen.

De parlementaire onderzoekscommissie, bijgestaan door deskundigen Emmanuel Gerard, Luc De Vos, Jules Gérard Libois en Philippe Raxhon, vond dat een aantal vooraanstaande Belgen (al dan niet direct) een rol hadden gespeeld in de moord op Lumumba.

Er werd echter geen doorslaggevend bewijs gevonden dat de moord zelf in opdracht gebeurde van de Belgische autoriteiten.

In juli 2002 werden er door de Verenigde Staten documenten vrijgegeven die de rol van de CIA in de moord op Lumumba onthulden.

De CIA zou Lumumba’s tegenstanders gesteund hebben met geld en politieke ondersteuning, en in Mobutu’s geval met wapens en militaire training.

Ook zou er van de CIA uit een moordenaar op pad zijn gegaan met de missie om Lumumba te vergiftigen.

Hij wierp zijn wapens echter in de rivier en zou de moord alsnog niet uitgevoerd hebben. Lumumba werd uiteindelijk toch geëxecuteerd door Katangese separatisten, al dan niet in opdracht van. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 28 februari 1961)