Op 29 april 1964 trouwde hij in Rome met prinses Irene der Nederlanden.

Dit huwelijk werd als politiek zeer controversieel beschouwd, zowel vanwege de rooms-katholieke godsdienst van Carel Hugo als vanwege de carlistische aanspraak op de Spaanse troon.

Bovendien was de samenwerking van de aanhangers van troonpretendent Carel Hugo en zijn vader Xavier I met generaal Franco tijdens en na de Spaanse Burgeroorlog reden tot hevige parlementaire en publicitaire discussies.

Carel Hugo en Irene kregen vier kinderen:

Carlos Xavier Bernardo Sixto Marie (Carlos) (27 januari 1970)

Margarita Maria Beatriz (Margarita) (13 oktober 1972)

Jaime Bernardo (Jaime) (13 oktober 1972)

Maria Carolina Christina (Carolina) (23 juni 1974).

De kinderen werden in 1996 met het predicaat “Koninklijke Hoogheid” als prins(es) de Bourbon de Parme ingelijfd in de Nederlandse adel.

Het echtpaar scheidde in 1981 burgerlijk.

Toch was Carel Hugo nog steeds regelmatig aanwezig bij bijzondere gebeurtenissen in de Nederlandse koninklijke familie.

Carel Hugo was de zoon van Xavier van Bourbon-Parma en Marie Madeleine Yvonne de Bourbon-Busset en werd gedoopt als Hugues Marie Sixte Robert Louis Jean Georges Benoît Michel.

Zijn naam is in 1963 gewijzigd in Charles Hugues, waarvan Carlos Hugo de Spaanse en Carel Hugo de Nederlandse, door de Nederlandse overheid vastgestelde vertaling is.

Van zijn voorouders erfde Carel Hugo aanspraken op meerdere Europese kronen, ook al waren de landen opgegaan in grotere naties, was de troon door een andere tak van de familie bezet of het land een republiek geworden.

Volgens de opvattingen van strikt katholieke legitimisten was Carel Hugo de legitieme koning van Frankrijk en van Spanje, hertog van Parma en Piacenza.

In sommige publicaties komt ook een aanspraak op de troon van het kortstondige koninkrijk Etrurië voor.

De andere takken van het huis Bourbon zouden hun aanspraken op de Franse en Spaanse tronen hebben verspeeld en de carlisten erkennen de legitimiteit van de regerende Spaanse koning niet.

Zij beschouwen Carlos María Isidro de Borbón oftewel Karel V van Spanje als de wettige opvolger van Karel IV van Spanje.

Carel Hugo stamt af van deze pretendent.

Grondwetswijzigingen en wetten worden door de legitimisten buiten beschouwing gelaten omdat voor hen alleen het “goddelijke recht” op opvolging in de mannelijke lijn telt.

Carel Hugo had zelf verklaard af te zien van zijn aanspraken op de troon van Spanje.

In 2003 onthulde zijn dochter Margarita in een interview met HP/De Tijd dat Carel Hugo omstreeks 1983 een buitenechtelijke zoon, Javier, heeft verwekt bij een Dominicaans kindermeisje dat in Parijs voor de familie werkte.

In 2008 werd bekend dat Carel Hugo aan prostaatkanker leed.

Op 5 augustus 2010 werd bekendgemaakt dat Carel Hugo niet lang meer te leven had.

Hij publiceerde op de website van de familie “dat zijn leven nu in Gods handen ligt”.

Op zijn sterfbed verleende hij zijn schoondochter prinses Annemarie de titel gravin van Molina.

Op 18 augustus 2010 overleed hij in Barcelona.

Zijn lichaam werd overgebracht naar de Koepel van Fagel op het terrein van Paleis Noordeinde, zodat bijna de gehele Nederlandse koninklijke familie afscheid van hem kon nemen, waar hij tot zijn dood warme banden mee bleef houden.

Hij is op 28 augustus 2010 bijgezet in de crypte van de hertogen van Parma in de Santa Maria della Steccata in de stad Parma.

Veel leden van de koninklijke familie waren hierbij aanwezig, onder wie prinses Irene. Groothertog Henri en andere leden van de Europese adel woonden eveneens de uitvaartmis bij.(diverse bronnen en Wikipedia, Foto’s oktober 1970)