70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)

Modeontwerper foto 1, 2 en 3 : Jean Dessès, 4 Alwynn en foto 5 Edward Molyneux.

Jean Dessès was in de jaren 40, 50 en 60 een toonaangevende modeontwerper.

Zijn ontwerpen weerspiegelden de invloeden van zijn reizen, gespecialiseerd in het maken van gedrapeerde avondjurken in chiffon en mousseline, gebaseerd op vroege Griekse en Egyptische gewaden.

70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)
70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)
70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)
70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)
70 jaar geleden, Parijs dicteert de mode (De Post van 24 september 1950)

Vandaag mag Lech Walesa 77 kaarsjes uitblazen en 40 jaar geleden waren we te gast bij Lech Walesa en zijn vrouw Danuta Wałęsa

Vandaag mag Lech Walesa 77 kaarsjes uitblazen en 40 jaar geleden waren we te gast bij Lech Walesa en zijn vrouw Danuta Wałęsa
Vandaag mag Lech Walesa 77 kaarsjes uitblazen en 40 jaar geleden waren we te gast bij Lech Walesa en zijn vrouw Danuta Wałęsa
Vandaag mag Lech Walesa 77 kaarsjes uitblazen en 40 jaar geleden waren we te gast bij Lech Walesa en zijn vrouw Danuta Wałęsa
Vandaag mag Lech Walesa 77 kaarsjes uitblazen en 40 jaar geleden waren we te gast bij Lech Walesa en zijn vrouw Danuta Wałęsa

30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)

Hij mag vandaag 77 kaarsjes uitblazen.

Als licentiaat in de sociale wetenschappen aan de Rijksuniversiteit Gent werd hij beroepshalve socioloog en buitengewoon hoogleraar aan het Rijksuniversitair Centrum Antwerpen en het Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken.

Hij werd lid van de toenmalige BSP en SP en van 1970 tot 1973 was hij nationaal voorzitter van de Jong-Socialisten. Van 1977 tot 1980 was hij eveneens schepen van Deurne.

Voor korte tijd in 1978 en van 1981 tot 1995 was hij lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Antwerpen.

In de Kamer was hij van 1992 tot 1994 de fractievoorzitter van de SP.

In de periode oktober-december 1978 zetelde hij korte tijd als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd.

Vanaf december 1981 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad sinds 21 oktober 1980 en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement.

Van 1999 tot 2003 zetelde hij als rechtstreeks gekozen senator in de Belgische Senaat en van 1979 tot 1982 was hij lid van het Europees Parlement.

Tevens was hij van 1999 tot 2001 plaatsvervangend afgevaardigde naar de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie.

Tussen 1988 en 1999 volgde hij ook een ministeriële loopbaan.

Van 1988 tot 1989 was hij staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid in de regering-Martens VIII, van 1989 tot 1992 minister van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX, van 1994 tot 1995 minister van Pensioenen in de regering-Dehaene I en van 1995 tot 1999 minister van Volksgezondheid en Pensioenen in de regering-Dehaene II.

Tijdens de dioxinecrisis van 1999 diende hij ontslag te nemen als minister van Volksgezondheid en Pensioenen.

Vanaf 1999 tot en met 2001 plaatsvervangend afgevaardigde naar de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en de Assemblee van de West-Europese Unie

Sinds 11 mei 2003 is hij grootofficier in de Leopoldsorde en in 1999 werd hij lid van de Executive Board van de Wereldgezondheidsorganisatie. (Diverse bronnen en Wikipedia)

30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)
30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)
30 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse socialist Marcel Colla die toen minister was van PTT in de regering-Martens VIII en de regering-Martens IX (oktober 1990)

De Franse actrice Brigitte Bardot mag vandaag 86 kaarsjes uitblazen.

Brigitte Bardot mag zich terecht een van de grootste en invloedrijkste artiesten uit de vorige eeuw noemen.

Alleen al de initialen BB roepen de nodige associaties op.

Het bikini-icoon werd vooral in de jaren ’50 en ’60 verafgood voor haar legendarische schoonheid, ze belichaamde het seksueel bevrijde Frankrijk, ze inspireerde vrouwen tot emancipatie en ze zette de conservatieve goegemeente op zijn kop met haar wulpse jeugdigheid en provocerende houding.

De enige die nooit goed overweg heeft gekund met die mythewording is Brigitte zelf.Brigitte Anne-Marie Bardot wordt in Parijs geboren op 28 september 1934.

Zij en haar zusje Marie-Jeanne moeten van hun vader, een burgerlijk ingenieur, een klassieke opleiding volgen.

Maar op vijftienjarige leeftijd komt al een einde aan het burgerlijke leven.

De woeste blonde lokken, het pruillipje, de wespentaille en de grote borsten vallen al snel op.

Op vijftienjarige leeftijd doet ze een fotosessie voor Elle.

Ze is nog maar achttien als ze haar filmdebuut maakt met Le trou Normand .

Op dat moment ontmoet ze ook de regisseur Roger Vadim met wie ze enkele maanden later trouwt.

Het huwelijk is omstreden, omdat BB volgens de wet nog minderjarig is.Daarna komt Bardots carrière in een stroomversnelling.

Zo draait ze in de Verenigde Staten samen met Kirk Douglas Act of love .

Haar schoonheid en provocerende jeugdigheid laten niemand onberoerd.

Al snel gaat ze eerder shockeren dan fascineren.In 1956 komt Et dieu créa la femme in de Franse bioscopen, een film die als een van de grootste schandalen uit de filmgeschiedenis wordt beschouwd.

Bardot speelt Juliette die op – een volgens de publieke opinie – onzedige manier op drie mannen belust is. Brigitte verschijnt er naakt in een scène die intussen mythisch is geworden.

Een jaar later scheidt ze van Vadim. Hun huwelijk heeft vijf jaar geduurd.Bardot is een echte ster geworden, maar de jonge vrouw (ze is dan 23 jaar) is erg gevoelig voor de kritieken en heeft last van haar bekendheid.

Conservatief Frankrijk verkettert haar, jonge vrouwen imiteren haar, mannen geilen op haar en regisseurs vechten om haar.Voor perslui is het feit dat Bardot een sjaal draagt al een reden om te speculeren dat ze plastische chirurgie heeft ondergaan.

Niets kan nog verhinderen dat BB dan al een levende legende wordt.

Bardot voelt zich opgejaagd en zal zeker drie zelfmoordpogingen ondernemen.

Tijdens de volgende jaren rijgt BB de films en de amoureuze veroveringen aaneen.Een van die veroveringen is Jacques Charrier, een jonge komiek met wie ze in 1959 huwt.

Een jaar later wordt haar eerste kindje geboren: Nicolas-Jacques Charrier. Nog eens een jaar later scheidt ze alweer. Haar ex-man neemt hun zoontje onder zijn hoede.

In 1961 brengt Bardot haar eerste plaat uit: C’est Rigolo .En daarnaast zit ze niet stil: ze speelt in films naast de groten der aarde en ze huwt voor de derde maal.

Dit keer is het de beurt aan de Duitse industrieel Gunther Sachs.

Zes jaar later komt haar muzikale carrière echt van de grond als ze Serge Gainsbourg tegen het lijf loopt. Ze worden minnaars.

Begin de jaren zeventig neemt haar leven een wending.

Bardot is het publieke leven beu en houdt op met zingen en acteren.

Ze heeft dan al 48 films gemaakt.

Het zijn de dieren die vanaf nu al haar aandacht krijgen.

Ze stelt zich op als een ware militante en kan af en toe haar stempel drukken op het Franse beleid, bijvoorbeeld als het gaat over de jacht op babyzeehondjes.

Ze sticht het Brigitte Bardot Fonds en ze verkoopt haar landgoed en een pak persoonlijke voorwerpen om de kas van haar fonds te spijzen.

Tot de dag van vandaag staat haar leven in het teken van de dieren.

Zo steunt de Française Gaia en onze dierminnende prins Laurent.

Maar niet iedereen is zo opgetogen met BB’s dierenliefde, vooral omdat ze al dikwijls verklaart dat ze dieren belangrijker vindt dan mensen.

Haar (intussen vierde) huwelijk met Bernard d’Ormale, een man die vaak vertoeft in de buurt van de extreem-rechtse Jean-Marie Le Pen, maakt haar in 1992 nog meer omstreden. En het houdt daar niet op.

Ze zet Frankrijk in rep en roer met haar boek Un Cri dans le silence .

Daarin bevestigt ze wat iedereen al lang vermoedde: Bardot is een aanhanger van extreem-rechts.

In haar boek pleit ze voor de herinvoering van de doodstraf, betreurt ze de Islamisering van Frankrijk (het is schandalig dat illegalen ,,onze kerken innemen om ze om te vormen tot menselijke varkensstallen”).

In juni van dit jaar veroordeelt een rechtbank haar tot een boete van 5.000 euro voor het aanzetten tot rassenhaat.

Bardot is een oud vrouwtje geworden dat leeft tussen haar honderd dieren.

Omdat ze haar hele leven lang is opgejaagd door de buitenwereld, komt de mensenschuwe vrouw – steunend op haar wandelstok – alleen nog eens buiten om te protesteren tegen dierenleed.

Ze verlangt naar het Frankrijk van vroeger, het land waarvoor zij toen symbool stond.

En ze veroordeelt alle mogelijke promiscue gedrag, iets waarin zij vroeger de grote voortrekker was.

Critici betreuren dat de aftakeling van Bardot niet louter fysiek is.

Maar een legende zal ze altijd blijven.

Volgens de geruchten zou Brigitte Bardot op dit ogenblik ernstig ziek zijn.

Toch wens ik haar een mooie verjaardag toe en ben ik dankbaar voor al haar films en muziek. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Brigitte Bardot (1968)
Brigitte Bardot en Jacques Charrier
Brigitte Bardot Jacques Charrier (1959)
Brigitte Bardot (juni 1960)
De Franse actrice Brigitte Bardot mag vandaag 86 kaarsjes uitblazen.