
Getrouwd, maar vrij als een vogel (Joepie 29 september 1985)

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek


Virginie Coupérie-Eiffel was toen een professionele jumping ruiter en fokker van wedstrijdpaarden in haar Château-Bacon in de Gironde, en afstammeling van Gustave Eiffel.
Ze leerde elkaar kennen, toen Julien Clerc een paard kwam kopen bij haar.
Drie jaar na het huwelijk beviel ze van het eerste kind Vanille en hun zoon Barnabé, werd geboren op 7 februari 1995.
Na 22 jaar getrouwd te zijn, eindigde het huwelijk in 2007.








De band werd als The Café Racers opgericht door de broers Mark (gitaar/zang) en David Knopfler, John Illsley (basgitaar) en Pick Withers (drums).
Withers is dan al 10 jaar actief in de muziek.
Hij speelde o.a. bij Dave Edmunds, Gerry Rafferty en Magna Carta.
De naam Dire Straits (wat zoveel betekent als “in nauwe schoentjes zitten”) werd bedacht door een kamergenoot van Withers nadat hij ze had zien repeteren in de keuken van Simon Cowe, een lid van Lindisfarne en een vriend van Pick Withers.
In 1977 nam Dire Straits een demotape op met vijf songs, waaronder ‘Sultans Of Swing’, ‘Water Of Love’ en ‘Down To The Waterline’.
Pas een halfjaar na de Britse release wordt de lp ook in de rest van Europa en de VS uitgebracht.
‘Sultans Of Swing’ is in de (na)zomer van 1978 eerst een hit in Nederland (n°10) en Vlaanderen (n°14).
Pas in de lente van 1979, nadat het ook een Amerikaanse top 5-hit werd, bereikt de single de Britse top 10.
In het nummer beschrijft Mark Knopfler een optreden van een jazzgroep (The Sultans Of Swing) in een zo goed als lege Londense pub. (Diverse bronnen, Denis Michiels en Joepie 28 september 1980)


Etienne Gailly, een Belgische vrijwilliger voor de Korea oorlog
Etienne Gailly bereikte op 7 augustus 1948 als eerste het Wembley Stadion.
Toen kreeg hij een inzinking. Meermalen raakte hij van de piste, wankelde in de richting van de eindstreep en werd in de laatste meters nog ingehaald door de Argentijn Delfo Cabrera en de Brit Thomas Richards.
Hij finishte uiteindelijk in 2:35.34. Gailly heeft zelf nooit een verklaring voor de plotselinge inzinking kunnen vinden. Hij kon zich alleen nog herinneren dat hij tijdens de laatste meters van de marathon buiten deze wereld was geweest, en in zijn onderbewustzijn de schaduw van zijn tegenstrevers had waargenomen.
Een tweede olympische kans kreeg hij niet.
Een tweede olympische kans kreeg hij niet. In 1952, toen hij in Helsinki had kunnen starten, verminkte een mijn in de Koreaanse Oorlog één van zijn voeten.
Etienne Gailly kwam op 21 oktober 1971 op 48-jarige leeftijd in Genval nabij Brussel om het leven, nadat hij was aangereden door een auto.
Ter herdenking aan Gailly (ooit luitenant bij de paracommando’s) organiseert Defensie jaarlijks de Challenge Gailly te Eupen.

BRT Top 30 ( joepie van 29 september 1985)

Black Charts Top 10 Singles en Lp’s ( 29 september 1985)

U.S.A Top 10 singles en Lp’s en Franse Top 10 (Joepie 29 september 1985)

Super Vlaamse Top 15 (Joepie 29 september 1985)


Arthur Meulemans werd geboren op 19 mei 1884.
Vader was meester-kleermaker, maar de muziek stond hoog in aanzien bij het gezin.
Ook Arthurs jongere broer Herman zou trouwens musicus worden.
Zelf kreeg hij zijn opleiding aan het Lemmensinstituut te Mechelen bij Alois Desmet (harmonie) en Oscar Depuydt (orgel).
Maar vooral werd hij gekneed door de directeur, Edgar Tinel, wiens lievelingsleerling hij was.
Later zou hij herinneringen, waaronder menig plezierig detail, over deze strenge leermeester neerschrijven.
Zo schitterend was het eindexamen dat Meulemans in 1906 aflegde dat hij onmiddellijk door Tinel als harmonieleraar aan de instelling verbonden werd.
Componeren deed hij al van in 1902.
In 1911 trouwde hij met Aline Seelinger en verhuisde naar Tongeren.
In 1930 benoemd tot dirigent van het radio-orkest te Brussel.
In 1935 moest hij het voor de benoeming van vast dirigent afleggen tegen Franz André.
Door luid protest in het Vlaamse land kon hij niettemin als directeur van de auditiediensten bij de radio verbonden blijven en er ook nog geregeld dirigeren.
In 1940 bleef hij op post bij het uitbreken van de Wereldoorlog, maar in 1942 nam hij ontslag na onenigheid met de bezetter.
Vanaf die datum moest hij van zijn pen leven, een weinig benijdenswaardig lot in dit land.
Het schijnt nochtans zijn werklust nog aangescherpt te hebben, en tijdens de laatste twintig jaar van zijn leven grensde zijn productiviteit haast aan het ongelooflijke.
Talrijke prijzen en onderscheidingen vielen Meulemans ten deel.
Vanaf 1942 was hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie.
In 1956 mocht hij het genoegen smaken de oprichting te beleven van een ‘Arthur Meulemans Fonds’.
Deze vereniging heeft zich onder de onverpoosde stuwing van haar secretaris, Meulemans’ vriend E. H. Jan Van Mechelen, ingezet om zijn werk te verspreiden.
Meulemans schreef onder meer vijftien symfonieën, drie opera’s, soloconcerti voor allerhande instrumenten, vijf strijkkwartetten, liederen, oratoria en koorwerken.
Arthur Meulemans overleed in zijn woning te Etterbeek op 29 juni 1966.(Diverse bronnen, Luc Leytens en Wikipedia)



