
Depeche Mode (Joepie van 24 september 1984)

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek






Hij werd geboren in Skalbmierz, Polen, op 17 juli 1929 en als tiener overleefde hij de gruwelen van de concentratie kampen tijdens de tweede wereld oorlog. Toch bleef hij naar het leven kijken met de verwondering van een kind en dat uitte hij in zijn mime en proza.Na de oorlog kwam Kanar naar de Israëlische Kibboets Mishmar Hasharon en vocht er in de Onafhankelijkheidsoorlog.Daarna volgde hij in Frankrijk een opleiding als mimespeler bij Etienne Decroux en Marcel Marceau (de grondleggers van de Mime als autonome kunst)Terug gekomen naar ons land was hij en Gentenaar Marcel Hoste, nog beter gekend als M.A.J. Hoste de enige professionele mimes die ons land ooit heeft gekend.Marcel Hoste geboren op 12 april 1912 in de Gentse Sleepstraat, groeide op in een artistiek aangelegde familie. Zijn vader, Charles Hoste, was beroepsfotograaf die vooral werkte voor de Gentse opera. Moeder was actief als naaister en groeide uit tot modeontwerpster in de haute-couture nijverheid.M.A.J. Hoste volgde na zijn Lagere School de opleiding aan de Gentse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (1924 -1930). Hij kreeg er les van Victor De Budt, Léonard de Buck, Carl De Cock en Oscar Coddron. In 1934 herneemt hij deze opleiding en volgt er als leerling o.a. (teken)lessen bij Jos Verdegem, Gustave Dierkens, Alphonse De Cuyper en Rob Aerens. Bij het begin van Wereldoorlog II gaat Hoste als hulp meewerken in het atelier van de Gentse schilder Karel Van Belle. Zo ontwikkelde M.A.J. Hoste zich langzaam tot een gewaardeerd kunstenaar schilder die op regelmatige wijze tentoonstelde in zijn eigen atelier, in Galerij Pan en in Galerij Vyncke-Van Eyck te Gent.In 1935 begint M.A.J. Hoste aan de realisatie van een kinderdroom: poppenspeler worden en een eigen poppentheater bouwen. M.A.J. Hoste zelf vertelt hierover het volgende: Ik was nog zeer klein toen ik reeds theatertjes bouwde. Vader kocht schermen en mannekens/uitgave Epinal e.a. Deze werden op karton geplakt en klaar was kees! In 1935 richt Hoste Het Poppengildeke ’t Maske op, een concept waarbij woord, beweging, schermen en muziek één zouden worden wat geen vanzelfsprekendheid was voor de jaren ’30. De toeschouwer moest vergeten dat hij naar poppen zat te kijken. Belichting en muziek dienden de juiste sfeer te creëren. De decors moesten sober zijn en enkel het essentiële weergeven. In aanvang was ’t Maske vooral een familiaal gebeuren maar tijdens de oorlogsjaren evolueerde ’t Maske tot een gewaardeerd en veel gevraagd poppentheater.In 1952 was hij de oprichter van het Gentse Sabbattini-Pantomimetheater, toen gevestigd in een van de ruimten onder de Sint-Pieterskerk in de Tweekerkenstraat te Gent. De naam Sabbattini ontleende men aan Nicola Sabbattini, een Italiaans architect en ingenieur uit de zestiende eeuw, die een boek over theater- en decorbouw schreef. Hoewel het Sabbattini-theater het kleinste van Europa was, slaagde het er in om internationaal naam te maken en bekende mimespelers naar Gent te halen, zoals Marcel Marceau en Etienne Decroux en natuurlijk ook zijn vriend Zvi Kanar. Hoste had eveneens een mimeschool in de Lange Steenstraat in Gent waar hij zelf les gaf. Een aantal van zijn leerlingen zijn nog steeds bekend in het Vlaamse landschap van theater, stand-upcomedy, cabaret en mime.Begin de jaren 70, was Europa te klein geworden voor Zvi Kanar en hij vertrok naar New York.Daar begon hij buiten het mimespel, ook zijn verhalen in het Jiddisch in Yugntruf en andere tijdschriften te publiceren.Ook had hij veel succes met zijn drama ‘Run Jacob, Run !,’ dat in de jaren tachtig in New York werd gespeeld.Daar beeldde hij uit hoe zijn onschuldige jeugd werd vernietigd door de Holocaust. In een krachtige, stille uitvoering sprak hij alleen de woorden die zijn vader in het Jiddisch tot hem had uitgeroepen toen Duitsers zijn stad binnenkwamen – ” Loyf, Yankev !” Of: “Rennen, Jacob!”Later schreef hij drie romans in het Jiddisch : ” Ikh un Lemekh ” (“I en Lemekh,” 1994), ” Opgegebn Broyt ” (Returned Bread, 1996 en daarmee won hij de Israëlische Itzik Manger-prijs voor Jiddische literatuur) en ” A Fish Hot Mikh Nisht Ayngeshlungen ” (“A Fish Did Not Swallow Me, ”2003).In zijn romans beschreef hij niet alleen de gruwelen dat de Duitsers hebben gedaan in de concentratie kampen, maar ook over de foute keuzes en de misdaden van medegevangenen. Ook beschreef hij hoe sommige van zijn mede gevangenen zich schuldig maakte aan kannibalisme.Zijn geschriften, die de ergste scènes uit de Holocaust laten zien, bevatten altijd ironie en humor. Klein in bouw en jong toen hij aankwam in het concentratiekamp Buchenwald, gebruikte hij zijn fysieke nabootsingsvermogen om in leven te blijven, waardoor hij groter leek dan hij in werkelijkheid was. Op een keer, nadat een Duitse officier hem op de grond had geslagen en iedereen ervan uitging dat hij dood was, sprong hij opgewekt op en keerde terug naar de linie alsof er niets was gebeurd. Dit vermogen om terug te stuiteren en te volharden is terug te vinden in al zijn werken.In 1994 keerde hij terug naar Israël, bleef hij zijn proza publiceren en startte daar met een acteercarrière.Zo was hij onder ander te zien in de film Train de Vie (1998), Voyages (1999) en Forgiveness (2006)Tien jaar geleden, op 18 april 2009 stierf hij in Tel Aviv, Israël op 80 jarige leeftijd.(Diverse bronnen foto 1 tot en met 3 Zvi Kanar september 1964, Foto 4 M.A.J. Hoste)






André Hazes werd geboren in Amsterdamse volkswijk De Pijp, op 30 juni 1951. Ze waren met zes kinderen thuis, en vader verdiende in die dagen als glazenwasser zestig gulden per week. Veel mogelijkheden waren er niet. Kleine André groeide op in een milieu waar een meisje een wijf werd genoemd en een jongen een gozer. Op zijn tiende stopte hij met school. Hij werd fietsenhersteller, ging in een fabriek werken, kluste wat in een drukkerij, werd schoorsteenveger en stratenmaker; vrachtwagenchauffeur, zeeman, disc jockey en barman. Om te eindigen als zanger.Hij zong al lang, want het was acteur Johnny Kraaykamp die hem ontdekte toen hij als achtjarige op de Albert Cuypmarkt in Amsterdam op een kistje stond te zingen. Hazes hoopte op die manier een beetje bij te verdienen om een verjaardagscadeautje voor zijn moeder te kunnen kopen. Kraay bood Hazes een optreden aan in zijn televisieshow. André was achttien jaar als hij in 1969 de drie jaar oudere Annie ontmoet. Ze is gescheiden en heeft al twee zoontjes: Pedro en Dennis.Op het moment dat hij bij Annie intrekt, had André geen onderdak. Want een halfjaar daarvoor was hij opgepakt wegens inbraak. Hij wordt veroordeeld en belandt in Penitentiair Trainingskamp De Corridor in het Brabantse dorpje Zeeland, een halfopen gevangenis voor jongens tussen de 18 en 25 jaar die geen zware mis-daden hebben gepleegd. André zit zijn straf uit en ziet deze periode als zijn redding. Eenmaal ontslagen, heeft hij echter geen huis om naar terug te keren. Bij zijn moeder is hij niet welkom. André Hazes maakte er nooit een geheim van dat er tussen hem en zijn eerste vrouw Annie Dijkstra geen sprake was van echte liefde.Hazes’ echte doorbraak kwam er in 1977 met de single Eenzame Kerst. Zijn album Gewoon André (1981) werd met 500.000 verkochte exemplaren een regelrechte bestseller.Op 24 maart 1981 trouwde Hazes voor de tweede maal, nu met Ellen Wolf. Zij kregen het jaar erop een zoon; Melvin.Wanneer Nathalie, André’s dochter uit zijn eerste huwelijk met Annie, bij hen komt wonen, is de zanger dolgelukkig. Eindelijk heeft hij zijn gezin. Het geluk duurt niet lang. Ellen wordt geregeld gebeld door een vrouw die haar waarschuwt dat André in Rotterdam bij een jonge meid heeft geslapen. Tijdens een confrontatie geeft André toe vaak te logeren bij zijn nieuwe vrienden Jan en Friedel van Galen, die een dochter hebben: Rachel. Die nemen ze vaak mee als ze naar zijn optreden gaan. ‘Zo schattig, ze kent al mijn liedjes,’ zou André over Rachel hebben gezegd. Ellen gelooft hem niet en houdt haar man en Friedel angstvallig in de gaten.Friedel zou volgens de geruchten zélf de eerdere telefoontjes aan Ellen hebben gepleegd. Inmiddels komen Jan en Friedel met hun dochter Rachel geregeld over de vloer; Rachel wordt zelfs het kindermeisje van Melvin.Terwijl hun wankele huwelijk laatste stuiptrekkingen heeft, wordt Hazes’ tweede vrouw langdurig opgenomen in een psychiatrische kliniek. Daarna gaat ze op zichzelf wonen en wordt, nog voordat de echtscheiding definitief is, verliefd op een ander. Hun zoon Melvin gaat bij Ellen wonen, en ook Andrés dochter Nathalie (uit zijn eerste huwelijk met Annie Dijkstra) trekt bij haar in. Hazes blijft moederziel alleen achter in Vinkeveen en is, ook al voelt hij vlinders in zijn bierbuik voor Rachel, ontroostbaar. Hij beschouwt zijn mislukte huwelijk als persoonlijke nederlaag. ‘Ik kom zelf uit een gebroken milieu en had het graag beter gedaan.’ Wel put hij inspiratie uit het gezinsdrama. Hazes schrijft Kleine Jongen: opgedragen aan zijn zoon Melvin. Het lied wordt in 1990 een megahit en bekroond met een Edison voor beste levenslied.Op 14 oktober 1991 trouwen André (40) en Rachel (21): amper een maand na zijn scheiding van Ellen. Overlopend van geluk meldt bruid Rachel dat ze ‘er onvoorwaardelijk voor haar man wil zijn’. ‘Zijn vorige echtgenotes lagen te slapen als hij na een optreden thuiskwam. Daardoor miste hij een luisterend oor. Niet vreemd dat hij genegenheid buitenshuis zocht. Hoe laat hij ook arriveert, ík zit altijd op de bank op ‘m te wachten.’ André is bijna euforisch over zijn nieuwe vrouw. ‘Zij, mijn allerlaatste kans, heeft mij gered.Het geluk zegeviert echter in de eerste jaren van hun huwelijk. In 1993 ziet dochtertje Roxeanne het levenslicht, een jaar al later baart Rachel de kleine Dré.In 1994 ontvangt hij een Gouden Harp voor zijn oeuvre, treedt voor de zoveelste keer op in Ahoy’ en onthoudt zich in 1996 van commentaar als de slagerij van zijn schoonouders – waarin hij grote geldbedragen investeerde – na 50 jaar wegens financiële problemen wordt gesloten.Begin 1997 belandt hij in het ziekenhuis met ernstige maagklachten. Oorzaken? Drank, een gewoonte die de altijd geduldige Rachel regelmatig tot wanhoop drijft. En zijn over de gehele linie ongezonde levensstijl in combinatie met zenuwinzinkingen en, naar verluidt, tientallen paracetamolletjes per dag. ‘Ik neem inderdaad af en toe weer een borreltje na 6 maanden drooglegging,’ zegt Hazes kort voor zijn opname. Wekenlang keren de doctoren hem binnenstebuiten. André herstelt en breekt in 1998 tijdens een gezinsvakantie in Florida – ‘waar ik fantastisch alcoholvrij bier heb ontdekt’ – wederom een been. (in 1996 brak hij al eens een been)Net thuis kukelt hij van een trap, waarna zijn net geheelde ledemaat wederom in het gips moet.Als André weer zonder krukken loopt, vertrekt hij met opgeheven hoofd naar de Spaanse badplaats Benidorm. Op aanraden van de Rotterdamse ‘zakenlieden’ Teun en Willem van Rij besluit hij daar op 3 en 4 augustus (1998) twee concerten te geven in de Arena Plaza de Toros: een amfitheater (capaciteit 12.000 toeschouwers) waar doorgaans stierengevechten worden gehouden.Maar al snel voelt hij nattigheid. De kaartverkoop loopt abominabel slecht en André besluit het laatste optreden te schrappen. Het buitenlandse avontuur draait door zwak promotiewerk, denkfouten en mismanagement uit op een fiasco.Hooguit een paar honderd vakantievangers komen op het geflopte concert af. ‘Ik ben het slachtoffer geworden van twee oplichters en 180.000 gulden armer,’ briest de ontgoochelde zanger, doelend op het duo Van Rij.Op dat moment wordt hij al maanden gevolgd door een cameraploeg van documentairemaker John Appel. Appel toont in zijn film Zij Gelooft In Mij niet alleen het ongekende Spanje-debacle, maar volgt André ook thuis en als hij nagelbijtend van de spanning toeleeft naar optredens in Nederland.Hij registreert een radeloze Rachel die vlucht voor de grillen van haar man. Vlak voor concerten is de zanger soms zo gestrest dat hij bijna ontploft en meubelstukken door de kamer smijt. De camera’s leggen ook een bloednerveuze André vast die enkele uren voor een uitverkocht Ahoy-optreden het concert wil afzeggen wegens een knallende ruzie met zijn vrouw.Als Rachel en de kleine Roxeanne en Dreetje zich enkele minuten voor de show toch melden, klimt een al licht benevelde Hazes alsnog het podium op. Als hij Zij Gelooft In Mij zingt, vinden zijn ogen die van Rachel op de eerste rij. En de videoschermen tonen, onder luid applaus, hun gelijmde liefde.In 1999 verschijnt André in een tv-reclame voor UNOX-knakworsten die de verkoopcijfers van het product met 35 procent zal doen toenemen. Hij ziet er in die commercial uit als een proleet in campingsmoking. Leuk voor het bedrijf, maar wellicht toch een tikkeltje slecht voor zijn imago, vindt ‘acteur’ Hazes. Dus verandert de volksheld op aanraden van gitarist Jan Akkerman zijn uiterlijk. Hazes wordt Blues Brother, inclusief zorgvuldig geschoren sikje, zwarte leren jas, gleufhoed en zonnebril.Een legendarisch concert, op 24 augustus 2002 in het Olympisch Stadion in Amsterdam, is daarvan het klinkende bewijs. Zeker 36.000 aanwezigen brullen zijn allergrootste hits mee. André geniet van de uitzinnige massa die zwarte hoeden en zonnebrillen draagt: slimme merchandising uit de zakelijke koker van Rachel.In maart 2003 besluiten André en Rachel uit elkaar te gaan, zo maakt het management van de zanger bekend. ‘We zijn uit elkaar gegroeid,’ aldus André. Hij en Rachel gaan apart wonen. En de kleine Rox en Dreetje pendelen heen-en-weer.Op 21 en 23 juni in dat jaar komt Andrés droom toch nog uit. Hij speelt 2 keer de Amsterdam Arena plat en regelt er voor eind 2003 gelijk nog twee. Die worden afgelast. Zijn zegsman: ‘Hazes is wegens relatieproblemen niet in staat om aan zijn verplichtingen te voldoen.’André kampt met ernstige gezondheidsproblemen. Zijn sluimerende suikerziekte is erger geworden, hij blijkt stokdoof en is teruggevallen in het oude patroon van drank en sigaretten. Ondanks zijn gebreken zet hij alles op alles om op 24 juni 2004 nog een keer in de Arena te staan. Het concert is verre van uitverkocht en zwarte doeken onttrekken lege tribunes aan het oog. Hij zingt op momenten knetter vals en kan amper maat houden. De recensies zijn ronduit slecht. André lijkt er niet mee te zitten. Een paar weken later verschijnt hij alweer grijzend in een reclamespotje waarin te zien is hoe hij Verkade-koekjes in bier doopt. Het blijkt schone schijn. Want in werkelijkheid is Hazes er slechter toe dan menigeen denkt. Hazes overlijdt op 23 September 2004, op 53-jarige leeftijd, aan de gevolgen van een hartaanval.(Diverse bronnen, Tom Tates, Jos van Zoelen en zijn boek André & ik, Story en Wikipedia)


Met in de hoofdrol : OW Fischer, Michèle Morgan, Sonja Ziemann, Wolfgang Wahl, Friedrich Schoenfelder, Siegfried Schürenberg, Jean-Jacques Delbo, Sigurd Lohde
De pers was toen enorm lovend voor deze film en vooral voor Michèle Morgan waarvan men zij dat ze beter was dan Garbo uit de eerste film in 1932
De film kreeg toen van het Duitse Federale Ministerie van Binnenlandse Zaken een premie van 200.000 DM in 1962.
De film kreeg toen de vermelding waardevol te zijn.
Ook in Frankrijk was de film een succes en ging daar in première op 25 maart 1960 in Parijs. (diverse bronnen en Wikipedia)









