Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Auteur: Patrick De Graeve
Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.
Jenna Severson is geboren in Californië en opgegroeid in Hawaii en Tahiti, en is de dochter van fotograaf, filmregisseur en oprichter van Surfer magazine John Severson en zijn vrouw, de voormalige Louise Stier. Ze heeft een jongere zus, Anna Severson (geboren in 1965).Vanaf 1982 verbrak Rosnay zeven keer het World Speedsailing Record (500 meter, windsurfen voor vrouwen) , eerst bij de Speed Trials in Weymouth voor het eiland Portland in het Verenigd Koninkrijk. In 2010 werd ze ingewijd in de Speedsailing Hall of Fame.In 1988 begon ze met het ontwerpen van badkleding voor Huit en, later, wetsuits voor Neil Pryde .Jenna de Rosnay is twee keer getrouwd: Met Arnaud Louis Fromet de Rosnay (1946-1984), een Franse playboy, fotograaf en lange afstand windsurfer die de jongste zoon was van de Frans- Mauritaanse schilder Gaëtan de Rosnay en zijn vrouw, de voormalige Natacha Koltchine. Arnaud de Rosnay was eerder getrouwd geweest met Isabel Goldsmith, dochter van Sir James Goldsmith en kleindochter van Doña Maria Cristina de Borbon en Bosch Labrus, hertogin van Durcal. Jenna Severson en Arnaud de Rosnay huwden in 1981 en in 1984 verdween hij op zee tijdens een poging om van China naar Taiwan te windsurfen. Het echtpaar had één dochter, Alizé de Rosnay (geboren in 1984), een kunstenares en ontwerper die helpt bij het runnen van het familiebedrijf kunstgalerie Puka Puka in Paia, Maui, Hawaii. En met Emmanuel de Buretel , een opnamedirecteur die de grondlegger is van Because Music en de voormalige voorzitter en CEO van EMI Recorded Music Continentaal Europa. Ze hebben drie dochters.
Buchholz werd geboren in Berlijn als zoon van een schoenmaker.Zijn grootouders aan vaders kant waren immigranten uit New Jersey en zijn grootouders aan moeders kant kwamen uit Denemarken.Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Buchholz geëvacueerd naar Silezië.Tegen het einde van de oorlog belandde hij in een gastgezin in Tsjecho-Slowakije.Hij keerde na de oorlog zo snel mogelijk terug naar Berlijn.Buchholz maakte maar net zijn school af, voor hij begon te solliciteren naar werk als toneelacteur.Hij maakte zijn toneeldebuut in 1949.Hij verliet al snel hierna Oost-Berlijn om in West-Berlijn te gaan werken, met name in het Schiller Theater.Ook ging hij werken voor de radio.Vanaf 1952 breidde hij zijn werkgebied uit naar film, beginnend met nasynchronisaties en kleine rolletjes.Hij had zijn eerste grote filmrol in Marianne Meine Jugendliebe(1955) van regisseur Julien Duvivier.Een tweede grote rol was die van Mischa Bjelkin in Helmut Käutners Himmel ohne Sterne.Deze rol leverde hem een prijs op voor beste acteur op het filmfestival van Cannes.Zijn doorbraak bij het grote publiek kwam definitief met de film Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957).In 1958 trouwde Buchholz met Myriam Bru. Samen kregen ze twee kinderen. Hun zoon Christopher werd ook acteur.Horst Buchholz begon vanaf 1959 mee te spelen in buitenlandse films, beginnend met de Britse film Tiger Bay.Daarna volgden The Magnificent Seven (1960) en One, Two, Three (1961), geregisseerd door Billy Wilder.Hij was verder te zien in de romantische film Fanny uit 1961, samen met Maurice Chevalier en Leslie Caron.Buchholz kwam bekend te staan als een acteur die elke rol die hij tegenkwam aangreep.Zijn films beslaan dan ook veel verschillende genres zoals komedies, horrorfilms, en oorlogsdrama’s.In 1997 speelde hij mee in de met een Academy Award bekroonde film La vita è bella.In 2000 sprak hij in het Duitse tabloid die Bunte voor het eerst over biseksualiteit.
Buchholz stierf op 3 maart 2003 op 69-jarige leeftijd
Jacques Vandevelde komt uit een muzikale familie (zijn vader speelde dwarsfluit en zijn moeder piano) en volgde vijf jaar notenleer en piano aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. Toevallig leerde hij Digno Garcia kennen, de beroemde Paraguyaanse harpist die in Europa op tournee was. Jacques werd onmiddellijk gefascineerd door de harp en stortte zich vol overgave op de studie van dit boeiende, exotische instrument. Omdat hij de sound die hij wou horen uit een harp niet in de handel vond, maakte hij zijn eigen eerste harp. Hoe meer hij zich verdiepte in dit instrument, hoe meer hij wilde weten over harpmuziek en -cultuur in het algemeen. Hij bestudeerde ritmes uit alle werelddelen en uiteindelijk verloor hij zijn muzikaal hart aan die van Venezuela. De harp, het nationaal instrument van Paraguay (arpa guarani) en Venezuela (arpa llanera), is als folklore-instrument in het Westen minder gekend. Die lacune probeert Jacques Vandevelde te overbruggen. Naast harpistcomponist is hij ook harpenbouwer. Zijn instrumenten vallen bij het publiek sterk in de smaak omwille van hun specifieke heldere klanken. Naast eigen werken interpreteert hij melodieën die aanvankelijk niet voor harp bedoeld waren om zodoende dit instrument dichter bij het publiek te brengen. Het resultaat hiervan is merkbaar in de talrijke optredens die hij verzorgt in binnen- en buitenland. (Frankrijk, Nederland, Spanje, Duitsland, Luxemburg, Zweden, Japan, Estland, Ecuador, Venezuela). Hij werkte samen met andere muzikanten zoals: Laïs, Dirk Brossé, Dirk Van Esbroeck, A.Marcucci, Arielle Valibouse (eerste harpiste van de Vlaamse opera), Conny Neefs, Patrick Vandewalle van Exces, Paul Michiels, Gabriel Rios, Eve Delcambre, beiaardier wijlen Aimé Lombard, koren en harmonieën.’En Route’ is zijn nieuwste cd en nog steeds te koop e te bestellen via jacques.vandevelde@telenet.be Jacques Vandevelde is geboren op 31 mei 1949 Jacques Vandevelde komt uit een muzikale familie (zijn vader speelde dwarsfluit en zijn moeder piano) en volgde vijf jaar notenleer en piano aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. Toevallig leerde hij Digno Garcia kennen, de beroemde Paraguyaanse harpist die in Europa op tournee was. Jacques werd onmiddellijk gefascineerd door de harp en stortte zich vol overgave op de studie van dit boeiende, exotische instrument. Omdat hij de sound die hij wou horen uit een harp niet in de handel vond, maakte hij zijn eigen eerste harp. Hoe meer hij zich verdiepte in dit instrument, hoe meer hij wilde weten over harpmuziek en -cultuur in het algemeen. Hij bestudeerde ritmes uit alle werelddelen en uiteindelijk verloor hij zijn muzikaal hart aan die van Venezuela. De harp, het nationaal instrument van Paraguay (arpa guarani) en Venezuela (arpa llanera), is als folklore-instrument in het Westen minder gekend. Die lacune probeert Jacques Vandevelde te overbruggen. Naast harpistcomponist is hij ook harpenbouwer. Zijn instrumenten vallen bij het publiek sterk in de smaak omwille van hun specifieke heldere klanken. Naast eigen werken interpreteert hij melodieën die aanvankelijk niet voor harp bedoeld waren om zodoende dit instrument dichter bij het publiek te brengen. Het resultaat hiervan is merkbaar in de talrijke optredens die hij verzorgt in binnen- en buitenland. (Frankrijk, Nederland, Spanje, Duitsland, Luxemburg, Zweden, Japan, Estland, Ecuador, Venezuela). Hij werkte samen met andere muzikanten zoals: Laïs, Dirk Brossé, Dirk Van Esbroeck, A.Marcucci, Arielle Valibouse (eerste harpiste van de Vlaamse opera), Conny Neefs, Patrick Vandewalle van Exces, Paul Michiels, Gabriel Rios, Eve Delcambre, beiaardier wijlen Aimé Lombard, koren en harmonieën.’En Route’ is zijn nieuwste cd en nog steeds te koop e te bestellen via jacques.vandevelde@telenet.be
Katie Melua groeide op in Georgië en verhuisde later naar Londen vanwege het beroep van haar vader. Hij was hartspecialist. In Londen ging zij naar de BRIT School for the Performing Arts & Technology. In 2003 werd zij ontdekt door Mike Batt die zelf ook zanger, tekstschrijver en producer is. In datzelfde jaar bracht de negentien-jarige Katie haar eerste album Call Off The Search uit.Katie Melua was nog geen twintig toen ze doorbrak, maar na meer dan vijftien jaar in het vak, vindt dat ze nog veel moet leren om zichzelf als artiest verder te ontwikkelen.”Ik wil mijn gitaarspel nog verbeteren”, zegt de zangeres. “En ook op het gebied van liedjes schrijven moet ik nog veel leren. Dat zijn wel de twee grootste gebieden waar ik de komende periode meer tijd aan ga besteden. Ik wil mezelf altijd verbeteren, dat houdt nooit op.”Op 19 maart 2005 kwam haar grootste droom uit door samen met overgebleven leden van de Britse rockband Queen het nummer Too Much Love Will Kill You ten gehore te brengen op een anti-AIDS-concert in Zuid-Afrika. Het concert bracht een recordbedrag in de strijd tegen aids/hiv op.In 2007 bracht ze postuum een duet uit met Eva Cassidy.Het nummer dat Katie Melua heeft opgenomen met wijlen Eva Cassidy is de klassieker What a wonderful world uit 1967 en toen een grote Hit voor de Louis Armstrong.De single was goed voor de eerste plaats in Groot-Brittannië en de opbrengst ging naar het Britse Rode Kruis.In januari 2012 verloofden Katie zich met de tweevoudige World Superbike Champion James Toseland. De twee leerden elkaar op een van Katie’s concerten in Sheffield (South Yorkshire) kennen en vormen sinds april 2011 een koppel.Op 1 september 2012 trouwde ze met elkaar.Begin november 2014 kwam ze in de pers met het verhaal dat er al een week een spin in haar oor leefde.De zangeres deed heel haar relaas op Twitter. “Ik had al een hele week last van geruis in mijn oor, dus ik ging naar de dokter deze ochtend”, tweette ze. “De dokter vonden deze kleine jongen”, vervolgt ze. De zangeres vermoedt dat de ongewenste gast in haar oor kon kruipen via een paar oude oormonitors, die ze op het vliegtuig gebruikte om het geluid te dempen. “Hij moet in de oordopjes gezeten hebben en zo in mijn oor gekropen zijn”, vervolgt Katie. Ze blijft er koelbloedig onder. “Afgezien van de occasionele schuivende geluidjes was hij helemaal geen last.” De verbaasde arts, die nog nooit een levend dier uit iemands oor haalde, wist het beestje uiteindelijk via een zuigapparaatje uit de zangeres haar oor te krijgen. Haar song ‘Spiders Web’ krijgt in ieder geval een nieuwe betekenis nu.Vandaag is ze uitgegroeid tot een van de best verkochte vrouwelijke artiesten in de UK aller tijden en heeft 7 top 10 studioalbums uitgebracht – ‘Call Off The Search’, ‘Piece By Piece’, ‘Pictures’, ‘The House’, ‘Secret Symphony’, ‘Ketevan’ en, de zelfgeproduceerde ‘In Winter’ van 2016.Verleden jaar bracht ze een verzamel cd uit met al haar grootste Hits uit.(Diverse bronnen en Wikipedia)
Lammers debuteert als regerend Europees Formule 3 kampioen in 1979 op 22-jarige leeftijd in de Formule 1.
Zijn beste resultaat in 1979 in een race is zijn 9e plaats op Montréal.
In 1980 rijdt Lammers in de ATS-Ford naar de vierde startplaats voor de Grand Prix van Amerika op Long Beach, echter na 100 meter racen is het in Amerika over voor Lammers door een gebroken steekas.
Later dat seizoen moet Lammers plaatsmaken voor de weer fitte Marc Surer en gaat nog rijden voor Ensign, maar omdat hij daar in een slechte auto rijdt, kan hij zich slechts drie keer kwalificeren voor de race.
In 1981 komt Lammers bij hetzelfde team niet echt uit de verf en ziet in San Marino ineens een nieuwe teamgenoot aan zijn zijde – ABBA-drummer Slim Borgudd – die later ook het kopmanschap bij het team zal overnemen, waarna Lammers het veld moet ruimen.
Hij keert tijdens de Grand Prix van België terug in de Formule 1, maar stapt noodgedwongen opnieuw in een kansloze auto.
In het turbulente jaar 1982 lijkt Lammers’ carrière een nieuwe wending te krijgen als Renault-rijder Alain Prost zich bij een crash op Monaco blesseert.
De eventuele vervanging van de Fransman door Lammers vindt geen doorgang als deze in Detroit met zijn Theodore in de muur smakt en daarbij zelf een duim breekt. Lammers rijdt dat jaar op Zandvoort zijn laatste Grand Prix.
In 1992 gebeurt iets unieks: Lammers’ comeback in de Formule 1, tien jaar na zijn laatste Grand Prix.
Dat is nog steeds een absoluut record in de Formule 1. Twee dagen voor de eerste race van het F1 seizoen van 1993 raakt het noodlijdende March-team in de problemen als Ilmor weigert het team motoren te leveren.
Lammers staat langs de kant en het team gaat uiteindelijk failliet.
Niet langer bereid om met een slechte auto in de Formule 1 te rijden, stapte Lammers in 1983 over op de Sportcars.
Op Le Mans schrijft hij 1988 samen met Andy Wallace en Johnny Dumfries racehistorie: hij zit 13 van de 24 uur achter het stuur, verslaat de sinds 1982 ongeslagen Porsches en weet de SilkCut Jaguar ondanks een kapotte versnellingsbak als eerste over de finish te brengen.
Het is de eerste overwinning voor Jaguar sinds 1957. Lammers wordt in Engeland dan ook ontvangen op het paleis en krijgt, net als Enzo Ferrari en Juan Manuel Fangio, de zelden aan buitenlanders uitgereikte titel Honorary Member of the BRDC.
In 1999 begint Lammers zijn eigen Sportcars-team: Racing for Holland. In 2002 en 2003 wint hij, samen met zijn protegé Val Hillebrand, met zijn eigen team de FIA Awards voor zijn wereldtitels in het sportwagen kampioenschap.
In 2008 zal Racing for Holland niet meedoen aan het wereldkampioenschap sportscars en zich volledig richten op de A1GP.
In 2011 staat Lammers opnieuw aan de start van de 24 uur van Le Mans.
Hij racet voor Hope Racing met de experimentele Oreca Swiss HY Tech-Hybrid, de eerste hybride raceauto tijdens de 24 uurs race. De auto valt na 20 ronden uit.
Lammers is tot nu toe 21 keer gestart aan de 24 uur van Le Mans en hoort daarbij tot de veteranen, hij staat achtste in de lijst met coureurs die het vaakst deelnamen. (Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 1 1979 en samen met zijn mama en Foto 3 zijn ouders)
Het nummer is een cover van Bob Marley en verscheen als eerste op het vierde album Burnin’ van Bob Marley & The Wailers uit 1973.
Bob Marley & The Wailers brachten de single ook uit, maar in Vlaanderen en Nederland kwam de single niet verder dan de Tipparade?
Op 10 mei 1974 nam Eric Clapton het nummer op.
I Shot The Sheriff is één van de tien nummers op het album 461 Ocean Boulevard dat in Juli 1974 uitkomt.
De LP is vernoemd naar een huis aan de Ocean Boulevard in Miami in Florida dat Eric Clapton in April en Mei 1974, op aanraden van Maurice Gibb van The Bee Gees, heeft gehuurd. Hier wordt het album ook opgenomen.
Het nummer behaalde de nummer 1-positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Hiermee is dit tevens Claptons enige nummer 1-notering in de Verenigde Staten.
Bij ons in Vlaanderen bereikt de single de zevende plaats in de BRT Top 30. In Nederland bereikt de single de vijfde plaats in de Top 40. (diverse bronnen en Wikipedia)
