Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Vandaag is het ook al 25 jaar geleden, dat Albert Decourtray is overleden.

Decourtray ging in 1940 naar het kleinseminarie van Haubourdin als voorbereiding voor zijn priesterstudies die hij het jaar nadien aanvatte aan het grootseminarie van Rijsel. Op 29 juni 1947 werd hij tot priester gewijd en hij droeg zijn eerste mis op in Seclin waar hij en zijn familie sinds 1938 woonden.
Daarna zette hij zijn studies verder aan de Katholieke Universiteit Rijsel en vanaf 1948 aan de Pauselijke Universiteit Gregoriana.
In Rome was Decourtray eveneens kapelaan in de kerk van San Luigi dei Francesi.
Met een proefschrift over Nicolas Malebranche (Malebranche was van oorsprong een oratoriaans priester die de discussie aanging met zijn tijdgenoot Antoine Arnauld over theologische en metafysische vraagstukken. Hij heeft met Blaise Pascal gemeen dat zijn werk zich kenmerkt door fraai proza. Hij was goed bekend met het werk van René Descartes en uitte er veel kritiek op. Hij kon zich niet vinden in Descartes’ voorstelling omtrent de relatie tussen lichaam en geest. Hij verwierp de opvatting dat lichamen een intrinsiek vermogen bezitten om ons en elkaar te beïnvloeden als bijgeloof, en verdedigde daarentegen de theorie van het occasionalisme) behaalde hij in 1951 het doctoraat in de theologie.
In 1952, bij zijn terugkeer in het bisdom Rijsel, werd Decourtray professor aan het grootseminarie van Rijsel.
Hij bleef er doceren tot in 1966. Ondertussen was hij in 1958 eveneens diocesaan verantwoordelijke voor de vorming van jonge priesters geworden.
In 1965 werd Decourtray benoemd tot vicaris-generaal in het bisdom en het jaar nadien tot aartsdiaken van Roubaix-Tourcoing.
Op 27 mei 1971 benoemde paus Paulus VI Decourtray tot titulair bisschop van Hippo Diarrhytus en tot hulpbisschop in het bisdom Dijon.
Op 3 juli van dat jaar werd hij tot bisschop gewijd.
Op 22 april 1974 volgde zijn benoeming tot bisschop van Dijon in opvolging van André-Charles de la Brousse.
Op 29 oktober 1981 benoemde paus Johannes Paulus II Decourtray tot aartsbisschop van Lyon waardoor hij de primaat van Frankrijk werd.
Op 23 april 1982 werd Decourtray tegelijkertijd prelaat van de Prelatuur Mission de France Pontigny, een functie die hij tot in 1988 bleef uitoefenen.
Van 1987 tot 1990 was Decourtray voorzitter van de Franse bisschoppenconferentie.
Tijdens het consistorie van 25 mei 1985 werd Decourtray door paus Johannes Paulus II tot kardinaal gecreëerd.
Hij werd kardinaal-priester met als titelkerk de Trinità dei Monti.
In de Romeinse Curie werd hij lid van de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog en de Pauselijke Raad voor de Dialoog met Niet-gelovigen. Zijn devies werd In simplicitate (In eenvoud).
Het kardinaalschap van Decourtray werd gekenmerkt door de dialoog die hij onderhield met de joodse gemeenschap.
Hij besliste om de archieven van het aartsbisdom Lyon in verband met de Tweede Wereldoorlog open te stellen voor de historici zodat deze de relatie tussen oorlogsmisdadiger Paul Touvier en het aartsbisdom konden onderzoeken.
Decourtray bracht in gezelschap van kardinaal Lustiger een bezoek aan Auschwitz en was een bepleiter van het uitspreken van de pauselijke penitentie ten opzichte van de joden die uiteindelijk in het jaar 2000 werd geconcretiseerd door paus Johannes Paulus II.
In 1993 werd kardinaal Decourtray verkozen tot lid van de Académie française.
Op 10 maart 1994 werd hij plechtig ingehuldigd in de academie maar een half jaar later stierf hij op 71-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Hij werd begraven in de crypte van de kathedraal van Lyon.(Diverse bronnen, Wikipedia)

Albert Decourtray
Albert Decourtray
Albert Decourtray
Albert Decourtray

Vandaag 70 jaar geleden, Konrad Adenauer start met zijn job als bondskanselier

De eerste Duitse Bondsdagverkiezingen in 1949 werden door de CDU gewonnen. Adenauer werd tot de eerste bondskanselier gekozen met één stem meerderheid, waaronder zijn eigen stem. Aan zijn partijgenoten had hij uitgelegd dat hij die functie zeker twee jaar zou volhouden. Hij was toen al 73 jaar oud.Adenauers politieke programma in de jaren 50 was gericht op de democratische economische wederopbouw en intensieve samenwerking met het vrije Westen, de zogeheten Westbindung. Deze samenwerking en wederopbouw werd door de Verenigde Staten via het Marshallplan financieel ondersteund. In tegenstelling tot de SPD was hij bereid om de Europese eenwording te steunen, ook al had Duitsland op sommige punten in het begin minder rechten dan andere landen. In 1952 verwierp hij een verrassend aanbod van de Sovjet-leider Jozef Stalin, dat behelsde dat een verenigd Duitsland een neutrale grote mogendheid zou mogen worden, met een eigen leger. Adenauer beschouwde de Duitse hereniging als een abstract en ver verwijderd doel. Volgens de Grondwet was de Bondsrepubliek de enige legitieme (want democratische) vertegenwoordiging van het gehele Duitse volk. Daarom erkende ze de DDR niet. De relatie met de DDR bleef echter een politiek strijdpunt. Adenauer behoorde tot de meerderheid die officiële contacten met het hele Oostblok afkeurde, maar hij was zich ervan bewust dat dit op langere termijn niet vol te houden was. Zo herstelde hij in 1955 de diplomatieke relaties met de Sovjet-Unie. Tijdens een bezoek aan de Sovjet-Unie in datzelfde jaar regelde hij de terugkeer van de laatste Duitse krijgsgevangenen. In datzelfde jaar werd de Bondsrepubliek officieel lid van de NAVO.Op 27 maart 1952 werd er met een bom in een postpakket een aanslag op het leven van Adenauer gepleegd, waarbij een Duitse politieagent het leven verloor. Het was destijds al duidelijk dat de aanslag uit de hoek van de Israëlische, zionistische terreurorganisatie Irgun onder leiding van het radicale Knesset-lid Menachem Begin kwam. Adenauer en de Israëlische premier David Ben-Gurion waren het erover eens dat een strafvervolging en een openbaar maken van de achtergrond niet in het belang van beide landen zou zijn. Contacten met Duitsland, bijvoorbeeld het Luxemburger Abkommen, dat steun voor de opbouw van Israël regelde, waren toen nog zéér omstreden in Israël. Bovendien achtte men heropleving van antisemitisme in de Bondsrepubliek waarschijnlijk in geval van publicatie.Duitsland had kort daarvoor, vooral op initiatief van Adenauer, een akkoord gesloten met Israël over herstelbetalingen vanwege de vervolging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.De regering van Adenauer vroeg in 1952 het constitutioneel gerechtshof om een verbod van de neonazistische Sozialistische Reichspartei (SRP) en de Kommunistische Partei Deutschlands (KPD). De SRP werd in 1952 verboden, de KPD in 1956.Adenauer bleef bondskanselier tot 1963 en voorzitter van de CDU tot 1966. Een jaar later stierf hij op 91-jarige leeftijd. Zijn hoge leeftijd had hem voor zijn functioneren als bondskanselier weleens kritiek opgeleverd. Hij werkte geen geschikte opvolger in en kreeg uiteindelijk de opvolger die hij het minst had gewild, minister van Economische Zaken Ludwig Erhard. Erhard was minder vrijgevig in tijden van verkiezingen en was sceptisch over Adenauers nauwe samenwerking met Frankrijk, waarvan het Élysée-verdrag van 22 januari 1963, ondertekend door hem en de Franse president Charles de Gaulle, het hoogtepunt was geweest.In 2003 werd Adenauer door de kijkers van de ZDF verkozen als Grootste Duitser aller tijden, in het programma Unsere Besten. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Konrad Adenauer

Vandaag 60 jaar geleden, zette een Sovjetleider voor het eerst voet op Amerikaanse bodem

Het tiendaagse bezoek van Chroesjtsjov werd een behoorlijke teleurstelling voor president Eisenhower.Het is anno 2019 moeilijk invoelbaar, maar in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog was een topontmoeting tussen de leiders van Oost en West een evenement waarbij de wereld als het ware de adem inhield.De kloof was diep, de contacten over en weer waren beperkt. Topontmoetingen kregen daardoor een zware lading. Ze leken een unieke gelegenheid om gevaarlijke patstellingen te doorbreken. Of er konden juiste nieuwe misverstanden rijzen over elkaars intenties en opvattingen – en dan was de wereld nog verder van huis.De soms wat naïeve kijk op wat een top wel of niet kan bereiken, was niet voorbehouden aan de toeschouwers. Ook bij de leiders zelf waren de verwachtingen niet zelden hooggespannen. Zoals bij president Dwight Eisenhower, toen deze zich in de nazomer van 1959 voorbereidde op de komst van Nikita Chroesjtsjov naar de Verenigde Staten, het eerste officiële bezoek van een Sovjetleider aan het hoofdkantoor van het verfoeide kapitalisme.De Amerikaanse president had het bezoek aanvankelijk afhankelijk willen stellen van de mate van voortgang bij de onderhandelingen van de Grote Vier (VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, Sovjet-Unie) over wapenbeheersing en de toekomst van Duitsland. Maar toen die stokten, besloot hij de Sovjetleider toch uit te nodigen omdat hij, zoals hij tegen een groep vooraanstaande Republikeinen zei, ‘nog eenmaal een persoonlijke inspanning wilde doen om hem gunstiger te stemmen, al was het maar een klein beetje’.Eisenhower deed er dan ook alles aan om een goede sfeer te creëren voor het bezoek, dat maar liefst tien dagen zou duren. Tegen de zin van zijn naaste militaire adviseurs gelastte hij verlenging van het moratorium op bovengrondse kernproeven.Hij gaf de Amerikaanse VN-ambassadeur Henry Cabot Lodge, een man die als het ware was geboren voor de diplomatie, opdracht om Chroesjtsjov op zijn reis door de VS te vergezellen. Hij bedacht een helikoptervlucht boven de voorsteden van Washington om de Sovjetleider een indruk te geven van de welvaart die juist ook de middenklasse ten deel viel. Hij arrangeerde een gezamenlijk uitstapje naar zijn eigen buitenverblijf in Gettysburg, waar ook zijn kleinkinderen hun opwachting zouden maken. En om te voorkomen dat de Europese bondgenoten zouden denken dat de VS achter hun rug om zaken gingen doen met het Sovjetbewind, ondernam hij drie weken vóór Chroesjtsjovs komst zelf een rondreis langs Bonn, Londen en Parijs. Een trip die overigens een extra bonus voor hem had: voor het eerst werd er gevlogen in de splinternieuwe Air Force One.Er was dus weinig aan het toeval overgelaten toen Chroesjtsjov op 15 september 1959 voet op Amerikaanse bodem zette. Maar de boerse Sovjetleider toonde zich eens te meer een grillig persoon en de dingen liepen herhaaldelijk anders dan Eisenhower had gehoopt. De inhoudelijke besprekingen leverden zeer weinig op. Chroesjtsjov zei niets over de toespraak die hij twee dagen later zou houden tot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en die een pleidooi voor totale ontwapening in vier jaar bleek te bevatten. De helikoptervlucht boven Washington maakte geen indruk, integendeel: de Sovjetleider begon een tirade over kapitalistische verkwisting. Op zijn reis door het land zorgde hij voortdurend voor spektakel. Hij toonde zich verbolgen over het feit dat een bezoek aan Disneyland niet doorging, hij sprak in Hollywood afkeurend over de lichtzinnigheid van de Amerikaanse cinema (maar ging wel met Shirley Mac-Laine en Frank Sinatra op de foto). Het beste verliep nog de trip naar Gettysburg, al hadden de Eisenhowers gemengde gevoelens over Chroesjtsjovs spontane uitnodiging aan de kleinkinderen om Moskou te bezoeken.Het ontging Chroesjtsjov niet dat zijn gastheer teleurgesteld was. Na de laatste gespreksronde zag Eisenhower eruit ‘als iemand die net door het ijs was gezakt’, schreef hij in zijn memoires. Toch vond hij hem een ‘redelijke en bescheiden’ man. Zo bezien had het bezoek beslist een gunstig effect. Van Eisenhowers opvolger John Kennedy kreeg Chroesjtsjov bij de eerste ontmoeting een veel slechtere (en slappere) indruk. En dat leidde tot een van de gevaarlijkste confrontaties in de Koude Oorlog.(Diverse bronnen, Paul Brill en Wikipedia)