Maurice Chevalier (november 1964)

60 jaar geleden, te gast bij Farah Dibah, gisteren een onbekend studentje in Parijs, morgen keizerin.

De eerste echtgenote van de sjah was de Egyptische prinses Fawzia (1921-2013). Het huwelijk, dat duurde van 1939 tot 1948, was geen succes.

De sjah en Fawzia kregen één dochter, Shahnaz Pahlavi, in 1940.

In 1945 keerde Fawzia terug naar Egypte, waar ze een scheiding aanvroeg en kreeg.In Perzië werd deze scheiding in eerste instantie niet erkend.

Pas in 1948 werd zij uitgesproken, op voorwaarde dat hun dochter Shahnaz bij de sjah bleef.Op 21 december 1959 trouwde de sjah met Farah Diba , dochter van een kapitein uit het Perzische leger.

In 1960 werd uit dit huwelijk kroonprins Reza geboren, gevolgd door nog drie kinderen: Farahnaz Pahlavi (1963), Ali-Reza Pahlavi (1966-2011), en Leila Pahlavi (1970-2001).Op 26 oktober 1967 kroonde de sjah zichzelf en Farah Pahlavi in Shiraz.

Bij die gelegenheid nam hij de traditionele titel van Koning der Koningen (sjah-in-sjah) aan, wat gelijkstaat met de keizerstitel. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto 2 als student, foto 3 als student op een studentenfeest en verkleed als Romeins keizerin, Foto 4 en 5 het einde als student en de wereldpers die toen overal aanwezig was in Parijs, na de aankondiging van het huwelijk)

Bill Gates (november 1989)

Melina Merkouri (1964)

60 jaar geleden, te gast bij de Siciliaanse dichter Salvatore Quasimodo.Salvatore

Quasimodo had toen net de de Nobelprijs voor Literatuur gewonnen.

In de Vlaamse media zoals in de Post van 8 november 1959 weinig te lezen over zijn gedichten.

Wel over het feit dat hij communist is geweest, al was dat maar voor een korte periode.

De pers schreef er toen het volgende over : Hij zegde zijn lidkaart van de communistische partij op, omdat hij vrij wou zijn. Dit is bij westerse kunstenaars met communistische sympathieën veel voorkomend verschijnsel : zij juichen het communisme op zich zichzelf toe, doch eisen tegelijkertijd voor zichzelf de vrijheid op, die alleen het democratische Westen erkend .

Ook zou hij de Nobelprijs gewonnen hebben, omdat een jaar eerder Boris Pasternak deze prijs had gewonnen en volgens de Sovjet-Unie was dit toen niet meer dan een politieke daad tegen de Sovjet-Unie.

Trouwens voor Boris Pasternak was het ook geen cadeau.

Onder druk van moederland de Sovjet-Unie moest hij zelfs deze prijs weigeren en Ondermijnd door de lastercampagne van zijn land, stierf hij in 1960 aan longkanker.

Zodoende om de Sovjet-Unie te vriend houden, zou men daarom een jaar later in 1959 de prijs laten winnen door een communist zoals Salvatore Quasimodo.

De koude oorlog was duidelijk overal aanwezig, zelfs bij de Nobelprijs voor Literatuur.

In 1987 kreeg Pasternak uiteindelijk postuum volledig eerherstel in zijn eigen land, onder het glasnost en perestrojka-beleid van Michail Gorbatsjov (destijds secretaris-generaal van de CPSU).

Pasternaks zoon Jevgeni nam in 1989 namens zijn vader alsnog de Nobelprijs voor Dokter Zhivago in ontvangst. (Diverse bronnen, De Post 8 november 1959 en Wikipedia)

Line Renaud (december 1964)

Bill Bixby als Lou Ferrigno in de Tv serie De Hulk

Vandaag 30 jaar geleden en toen omschreven als de bruiloft van de jaren tachtig en dit van Diego Maradona met zijn jeugdvriendin Claudia Villafañe.

Diego was toen 29 jaar en Claudia 28 jaar en hadden toen al twee dochters Dalma en Giannina.

Het koppel leerde elkaar al kennen toen ze dertien jaar oud waren.

De bruid droeg toen een outfit van ruim 25000 euro en verwerkt met onder meer 8 kg halfedelstenen.

Voor de 280 gasten was er een torenhoge bruidstaart van 100 kg voorzien, die vanop een ladder moest worden aangesneden.

Het huwelijk duurde tot 2004.

Een jaar later kwam het tot een rechtszaak omdat hij Claudia beschuldigde 6 miljoen dollar van zijn fortuin te hebben doen verdwijnen.

Voor de uitspraak was er al een overeenkomst tussen beide en gingen ze verder als vrienden met elkaar om.

Vandaag 205 jaar geleden, de geboorte van de Belgische instrumentenbouwer Adolphe Sax.

Adolphe Sax wordt op 6 november 1814 geboren in Dinant in Wallonië.

Zijn vader, Charles-Joseph Sax, is instrumentenbouwer die bekend wordt vanwege enkele belangrijke veranderingen die hij aanbrengt aan de hoorn.

Lerend van zijn vader die de baas is van een blaasinstrumentenfabriek in Brussel, begint Adolphe Sax al op jonge leeftijd met het bouwen van instrumenten.

Hij doet op 15-jarige leeftijd bijvoorbeeld mee aan een wedstrijd waarbij hij een fluit en een klarinet bouwt.

Sax volgt onder meer onderwijs aan de koninklijke zangacademie in Brussel.

Na zijn schooltijd begint Sax te experimenteren met het bouwen van nieuwe ontwerpen voor instrumenten.

Zijn eerste belangrijke uitvinding is een verbetering van het ontwerp van de basklarinet.
Op zijn twintigste ontvangt Adolphe Sax patent op deze uitvinding.

In 1842 vertrok hij naar Parijs, op verzoek van luitenant-generaal graaf De Rumigny.
Deze zag in Sax de geschikte persoon om de Franse militaire muziekkapellen van betere instrumenten te voorzien.

In 1843 opende Sax in Parijs, in een oude schuur, zijn eerste instrumentenfabriek: “Adolphe Sax & Cie”.

Zijn productie was op industriële leest geschoeid en op het hoogtepunt van zijn activiteit had hij 200 arbeiders in dienst.

Al een jaar later toonde hij een groot aantal vormgegeven en opzienbarende muziekinstrumenten op een grote Industriële Expositie in Parijs.

Enkele ministeriële decreten bezorgden hem achtereenvolgens een monopolie als leverancier van saxofoons aan de Franse militairen.

In 1848, na de Franse omwenteling, werd het decreet dat zijn saxhoorns van een vaste plaats in de militaire bands verzekerde, ingetrokken.

Onder andere als gevolg van dit alles ging zijn bedrijf in 1852 voor de eerste maal failliet.

In 1853, na de dood van zeven van zijn kinderen, en als gevolg van financiële problemen, voegde Sax senior zich bij zijn zoon in Parijs.

Ook Sax’ jongere broer had zich al wat eerder als medewerker bij hem gevoegd.

Gelukkig voor hem werd in 1854 onder Napoleon III het decreet opnieuw ingevoerd en ook dankzij de steun van de keizer zelf, kon Sax zijn bedrijf weer verder opbouwen.

In 1858 werd Adolphe Sax op welhaast miraculeuze wijze genezen van kanker, dankzij een zwarte dokter die Indische planten gebruikte.

Tijdens de Frans-Duitse oorlog stortte de productie weer in, deze keer voorgoed.
Hierbij werd Sax’ persoonlijke instrumentenverzameling, bestaande uit 467 stukken, zelfs openbaar verkocht.

Daardoor kwamen zijn enige inkomsten alleen nog uit zijn functie als muzikaal directeur van de Opera, ook omdat inmiddels veel van zijn patenten waren verlopen.

Sax overleed begin 1894 op 79-jarige leeftijd in Parijs en wordt begraven op de begraafplaats van Montmartre.

Hij was nooit bijzonder rijk geworden.

Door de aanhoudende processen liet hij zelfs een berg schulden na, maar hij kreeg wel de erkenning die hem toekwam.

Adolph Sax was onder meer bij ons te zien op het oude bankbiljet van 200 frank en in zijn geboorteplaats Dinant is een beeld van de instrumentenbouwer te vinden.(Diverse bronnen, Historiek en Wikipedia)