Categorie: Beroemde mensen

Vandaag vijftien geleden, meldde Nelson Mandela dat zijn zoon Makgatho Mandela enkele uren daarvoor was overleden aan aids.

Enkele uren na het overlijden van zijn zoon belegde Mandela een persconferentie om het nieuws wereldkundig te maken, en om aan te dringen op meer openheid over aids.

Het is de enige manier waarop dit een gewone ziekte zal worden, net zoals tuberculose en kanker.


Mandela is drie keer getrouwd.


In 1944 trouwde hij met Evelyn Ntoko Mase.


Uit dit huwelijk werden vier kinderen geboren: zoon Madiba Thembekile, die in juli 1969 omkwam bij een verkeersongeval (Mandela bevond zich toen nog in gevangenschap en kreeg geen toestemming aanwezig te zijn op de begrafenis), zoon Makgatho en twee dochters die beiden Makaziwe heetten.


Hun eerste dochter overleed toen zij negen maanden oud was.


Naar haar is de tweede dochter vernoemd. Het huwelijk met Evelyn eindigde in 1957 in een echtscheiding.

Mandela huwde in 1958 voor de tweede keer met Nomzamo Winifred Madikizela (Winnie Mandela), een strijdbare mensenrechtenactiviste.


Uit dit huwelijk werden twee dochters geboren: Zenani en Zindziswa.

Na Mandela’s vrijlating in 1990 volgde al snel een reeks onthullingen over Winnies rol en die van haar privéknokploeg met de naam ‘Mandela United Football Club’, bij het martelen en doden van opponenten, alsook bij het ontvoeren en vermoorden in Soweto van de 14-jarige tiener James Seipei, bekend geworden onder zijn schuilnaam Stompie Moeketsi.


Sommige ANC-leiders drongen er bij Mandela op aan van haar te scheiden, maar hij besloot haar trouw te blijven totdat ze door een rechtbank schuldig zou worden verklaard.

Na andere onthullingen over een vermeende buitenechtelijke relatie verliet Nelson Mandela haar in 1992.


De echtscheiding werd in 1996 wettelijk bekrachtigd.
Met zijn derde echtgenote, Graça Machel, trouwde Mandela op zijn tachtigste verjaardag.


Ze was bovendien de achtentwintig jaar jongere weduwe van de voormalige president van Mozambique, Samora Machel (1933-1986).(Diverse bronnen, wikipedia en foto Nelson Mandela op de begrafenis van zijn zoon)

Vandaag vijftien geleden, meldde Nelson Mandela dat zijn zoon Makgatho Mandela enkele uren daarvoor was overleden aan aids.

Vandaag 50 jaar geleden, begrafenis van de Franse schrijfster Louise de Vilmorin.

Louise de Vilmorin werd in 1902 geboren in Verrières-le-Buisson, telg uit een vooraanstaand geslacht van botanisten.

Ze had een ouder zusje en vier jongere broers, die ze later aanmerkte als haar beschermende klaverblad; het klavertjevier waarmee ze haar brieven ondertekende, haar handelsmerk.

Haar moeder leidde een mondain leven, had een salon, waar vorsten, diplomaten en schrijvers elkaar kruisten.

Als kind was Louise door ziekte vaak gekluisterd aan haar ‘Rossinante’, haar bed op wielen; een positie aan de zijlijn die haar observatievermogen en haar fantasie scherpte. Haar liefdesleven was tumultueus.

In 1923 verloofde ze zich met haar neef Saint-Exupéry; in 1925 trouwde ze met de Amerikaan Henry Leigh-Hunt, met wie ze drie dochters kreeg.

In 1933 had ze kort een verhouding met André Malraux.

In 1937 trouwde ze met de Hongaarse graaf Pali Pálffy; ook dat huwelijk hield geen stand.

In 1947 leerde ze Coco Chanel kennen en tien jaar later bracht ze haar biografie uit Mémoires de Coco.

Vanaf 1950 vestigt ze zich in het huis van haar familie in Verrières-le-Buisson, waar ze in haar ‘salon bleu’ kunstenaars, schrijvers en filmers ontvangt.

Enkele meesterwerken van haar zijn Sainte-Unefois, Julietta, L’Heure Maliciôse, Lettre dans un taxi en poëziebundels als Fiançailles pour rire en L’Alphabet des aveux.Louise schreef zelf het scenario voor Les Amants, van Louis Malle, uit 1958.

De film is gebaseerd op de novelle Point de lendemain van de Franse auteur Vivant Denon, met onder meer in de hoofdrol Jeanne Moreau en Alain Cuny.

Aan het eind van haar leven krijgt ze opnieuw een verhouding met André Malraux.

De media-aandacht die dat oplevert, doet haar verzuchten: ‘Ik ben niet langer Louise de Vilmorin, ik ben Marilyn Malraux.’

Ze stierf op de leeftijd van zevenenzestig jaar op 26 december 1969 en drie dagen later begraven op 29 december 1969 (diverse bronnen, Wikipedia en foto 1 André Malraux troost één van haar dochters, foto 2 de Franse acteur Paul Meurisse en foto 3 Ingrid Bergman en haar man)

50 jaar geleden, te gast bij de kunstschilder Godfried Theunynck.

Godfried Theunynck (°1944) is een van de schilderende zonen van de toen befaamde Boer Theunynck, ook bekend als Gaston Theunynck (Esen, 1900 – Roeselare, 1977).

Deze autodidact zat niet alleen in een boerenstiel, maar schilderde ook in een naïve post- expressionistische trant.

Hij heeft ook twee schilderende zonen, Walter en Godfried.

Godfried Theunynck gebruikt eveneens een expressionistische stijl met een warm palet.

Hij heeft onder meer de Kruisweg geschilderd van de Sint-Catharinakapel te Kuurne.

30 jaar geleden, Hugo Schiltz toen Vice eerste minister en minister van begroting

De Tweede Wereldoorlog geeft het leven van de jonge Schiltz een beslissende wending.

Als diepgelovige tiener is hij lid van de Nationaalsocialistische Jeugd Vlaanderen.
Na de bevrijding wordt hij hiervoor enige tijd opgesloten.

In 1955 trouwde hij met zijn achternicht Garda Schiltz.
In 1959 verkozen in de gemeenteraad van Antwerpen als onafhankelijke op de CVP lijst.
Vanaf 1965 was hij lid van de Volksunie.

Hij was één van de vaders van de federale staat en vervulde na het Egmontpact van 1977 sleutelfuncties in veel regeringen.


In 1982 schreef hij een boek met als titel Macht en onmacht van de Vlaamse Beweging.
Hugo Schiltz was in 1989, vice eerste minister en minister van begroting.
In 1995 werd hij benoemd tot Minister van Staat, en werd alzo lid van de Kroonraad.
Hij bleef politiek actief als schepen van Financiën, Economie en Toerisme in Antwerpen tot het jaar 2000.


In 2001 bij de splitsing van de Volksunie, sloot hij zich – evenals onder andere Bert Anciaux, Lionel Vandenberghe en Nelly Maes – aan bij Spirit.


Na zijn schepen ambt werd hij opnieuw actief in de advocatuur.


Eerst bij Ernst & Young en Peeters Advocaten, daarna richtte hij Laurius-Schiltz-Verschroeven ADVC op, samen met Guido Verschroeven, voormalig hoofd van de juridische dienst van Boelwerf.


Hij was ook lid van de raden van bestuur van de Argenta Groep.
Schiltz was vanaf 2002 ook voorzitter van de Vlaamse Opera en erevoorzitter van het Flanders Fashion Instituut (FFI) in Antwerpen.

Schiltz overleed uiteindelijk op 78-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen in Edegem.

Op 22 augustus 2006 vond de begrafenis van Schiltz plaats in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen.


Testamentair had Schiltz aangegeven geen staatsbegrafenis te willen vanwege zijn Vlaams-nationalistische levenswandel, dit hoewel hij daar als Minister van Staat recht op had.

Schiltz werd in een witte kist de kathedraal binnengedragen.


Op vraag van de familie waren er geen vlaggen in de kathedraal aanwezig.

De sobere uitvaartmis werd massaal bezocht, door veel Vlamingen, politici en ook Nederlandse Groot-Nederlanders en EVA-partners, in totaal zo’n 1200 personen.
De aansluitende uitvaart vond in besloten familiekring plaats. Schiltz kreeg zijn laatste rustplaats op het Schoonselhof.


Zijn zoon, Willem-Frederik Schiltz is Vlaams parlementslid en districtsraadslid in Antwerpen namens de Open VLD.(Diverse bronnen, biografie Hugo’s heilige vuur van Paul Huybrechts, Wikipedia en Foto’s uit De Post van 15 december 1989)

Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989
Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989

70 jaar geleden, te gast in het droomkasteel ‘Le Palais Idéal’ van de postbode Cheval.

In het plaatsje Hauterives in de Drôme staat een exotisch bouwsel dat iets weg heeft van de tempels van Angkor.

Geen hoek van Le Palais Idéal is recht en de muren zijn versierd met de vreemdste stenen, schelpen, exotische dieren en wezens.

Dit is het aandoenlijke levenswerk van Facteur Cheval, een postbode die in 1879 zijn voet stootte tegen een gek uitziende steen.

Hij voelde een roeping en besloot het paleis van zijn dromen te bouwen, speciaal voor zijn jonge dochter.

In 30 jaar (en totaal 90.000 manuren) verrees een heus paleis met verwijzingen naar bouwstijlen uit alle continenten.

Want postbode Cheval vond zijn inspiratie op de ansichtkaarten die hij bezorgde.

In zwart-foto’s van hindoe-tempels, moskeeën en Egyptische grafkamers.

Verleden jaar kwam de Franse film L’Incroyable destin du Facteur Cheval uit.

In de film zien we hoe Facteur Cheval die een hoop te verduren krijgt in zijn leven.

Zo verliest hij de ene na de andere geliefd.

Maar zijn paleis blijkt een soort reddingsboei, een reden om door te gaan, ook al begrijpt alleen zijn dochter waar hij mee bezig is.

Een mooi moment in de film is als zijn vrouw (Laetitia Casta) naar hem lacht, als hij een eerste lintje krijgt van de burgemeester.

Jarenlang vond zij zijn project net zo vreemd als de andere dorpsbewoners. Maar nu realiseert ze zich trots dat mensen van verre komen om zijn paleis te bewonderen.

Facteur Cheval is ineens geen lokale gek meer, maar de held van een eenvoudig dorpje in de Drôme.

Bijna een eeuw na zijn dood blijft dat een hele mooie reden om zijn Palais Idéal eens te bezoeken.

Le Palais Idéal en het museum over Facteur Cheval in Hauterives is dagelijks open en de inkom is €8 (volw.) en €5 (kinderen). Meer informatie: www.facteurcheval.com. (Diverse bronnen,Sabine Dekker, Wikipedia en Foto’s 1 tot en met 5 afkomstig uit het Tijdschrift Ons Volk november 1949, Foto 6 en 7 Facteur Cheval en zijn gezin )