Categorie: Beroemde mensen

70 jaar geleden, voetbal voor honden.

Het was toen één van de acts van het beroemde Duitse dierentuin Tierpark Hagenbeck in Hamburg.

Carl Hagenbeck, dierenhandelaar, circusdirecteur en dierentuin eigenaar werd dit jaar 175 jaar geleden geboren.

De Duitse media besteden er veel aandacht aan, natuurlijk, Carl Hagenbeck was een Duitser en de Hagenbeck dierentuin bestaat vandaag de dag nog steeds in Hamburg en trekt ruim een miljoen bezoekers per jaar.

Carl werd op 10 juni 1844 geboren als zoon van Claus Gottfried Carl Hagenbeck (1810–1870), die niet alleen vis verkocht maar ook exotische dieren.

Toen Carl veertien jaar was, gaf zijn vader hem een paar zeehonden en een ijsbeer en zo begon Carl zijn eigen collectie dieren op te bouwen.

Hagenbeck maakte veel reizen om zelf dieren te vangen en besloot in 1874 om zijn collectie uit te breiden en ook wilde mensen te tonen.

Hij nam inheemse bewoners uit Lapland en de Samoa-eilanden mee om aan zijn bezoekers te tonen samen met hun wapens en tenten.

Ook nam hij een groep rendieren uit Lapland mee. Een jaar later trok hij met zijn groep door Europa en zelfs door de Verenigde Staten.

In 1876 namen zijn medewerkers Nubiërs en wilde dieren uit Egypte mee en uit Labrador liet hij Eskimo’s halen.

Hagenbeck trainde ook dieren om in een circus te gebruiken. Deze verkocht hij in 1893 op de grote Wereldtentoonstelling in Chicago en in 1904 op de Wereldtentoonstelling in St Louis.

In 1907, hij was toen 62 jaar oud, opende hij een dierentuin in Hamburg-Stellingen.

Dit was toen wereldnieuws, want zijn dierentuin had geen tralies. Zijn patent op dit idee had hij al in 1896 vastgelegd.

Hij wilde dat zijn dieren zoveel mogelijk in een natuurlijke omgeving zouden wonen. Dierentuin Hagenbeck is 25ha groot en heeft nu 1850 dieren verdeeld over 210 soorten.

Het dierenpark beschikt sinds 2009 over een eigen hotel. (Diverse bronnen, Circusweb, Wikipedia en Foto’s afkomstig uit het tijdschrift Ons Volk december 1949)

Vandaag 30 jaar geleden, de productie Vulvania van Jan Decorte en Cie in première.

Decorte heeft zijn drieluik over de Existentiële Prins herhaaldelijk de Aidstrilogie genoemd.

Onderbroekenlol, flauwekul, absoluut amateurisme, allemaal omschrijvingen die op Jan Decortes Naar Vulvania perfekt toepasbaar zijn.

Ware het niet dat Jan en de zijnen (Sigrid en Chantal in dit geval) niet onnozel of amateuristisch zijn.

Ze zetten je, en je zit er dan nog mee te lachen ook, voortdurend op het verkeerde been.Het cliché van de.stand-up comedian, het cliché van de amateur theatermaker in een lokaal gezelschap, het cliché van de schlemiel die verstrikt raakt in zijn eigen onhandigheden, het cliché ten slotte van de psychedelische trend (door Decorte zelf uit de Brusselse lucht geplukt en tot persoonlijk waarmerk verheven), het wordt allemaal tot een absoluut toppunt gedreven.

Het zou best mogelijk zijn om aan dit stuk een volledige theorie op te hangen over de stand van zaken in de kunst volgens Decorte.

Maar zo’n interpretatie glijdt van het stuk af als water. Ze houdt nooit echt steek, je kunt Decorte nergens op vastpinnen, zelfs niet op het feit dat hij niet kan spelen.

Als hij op het einde, op bevel van Sigrid Vinks, doodvalt op muziek van Lenny Kravitz’ “Let love rule” heeft dat een ondoorgrondelijke ironie: je weet echt niet of hij dat nu leuk en psychedelisch vindt, of evengoed gewoon flauwekul zoals zijn eigen stuk.

En Decorte zal wel de laatste zijn om hierover enige opheldering te verschaffen. En dat in hoofdzaak, omdat hij misschien wel beide tegelijk denkt.Anders gezegd, de “boodschap” van het stuk is kort en bondig: stop met denken.

Denken hier te begrijpen als het voortdurend opwerpen van intellectuele (ideologische) raamwerken tegen wat je ziet, het voortdurend zoeken naar een “diepere” waarheid, van welke aard ze ook mogen wezen.

Het bevrijdende gelach dat daarvan uitgaat, zit gewoon ingebakken in Naar Vulvania, het wordt nergens gezegd, uitgelegd, opgedrongen.

Dat we allemaal bezig zijn met seks, het is geen aanleiding tot handenwringend gepsychologiseer, het is aanleiding voor een ijzersterke schlager: “Ik ben de man die het niet kan, Zwabidim, Zwabidoem”.

Het enige wat je je zou kunnen afvragen is of dit zottekesspel nu per se over drie afleveringen uitgesmeerd moest worden. Gewoon omwille van de lol? (Diverse bronnen, De Standaard en De Post van 15 december 1989)

60 jaar geleden, nieuw landhuis voor koning Leopold en Liliaene in de gemeente Hinterriss in Oostenrijk.

De koning kocht dit jachthuis met 14 slaapkamers voor tien miljoen Frank en dit voor zijn vrouw Liliane die toen een grote liefhebster was van de jacht.

Op de foto’s zie je duidelijke een trotse Liliane met haar twee gemsbokken die ze dood schoot tijdens de jacht.

Ook is het leuk dat de leden van koninklijke familie toen geen fruitsap of water dronken. Maar wel een plaatselijke Gentiaan Jenever.

Of het pand nog in eigendom is van de koninklijke familie, kon ik nergens terug vinden. Dus ik vrees dat dit niet meer het geval is. (Diverse bronnen, Foto’s De Post van 12 december 1959)

Ook Maria Gabrielle van Savoye was aanwezig. Ze is het derde kind en de tweede dochter van de voormalige Italiaanse koning Umberto II en Marie José van België

70 jaar geleden, te gast in Tibet bij de toen jonge Lhamo Dhöndup die toen al Tenzin Gyatso was (dalai lama)

De naam die hij bij zijn inhuldiging op 22 februari 1940 kreeg, is Jampel Ngawang Lobsang Yeshe Tenzin Gyatso. Tenzin betekent Verdediger van de leer; Gyatso betekent oceaan.

Gewoonlijk wordt hij als “de dalai lama” en niet met zijn naam aangeduid.

In het Westen spreekt men hem vaak aan met “Uwe Heiligheid”. Tibetanen zelf noemen hem meestal “Gyalwa Rinpoche” (waardevolle overwinnaar) of Yeshe Norbu (wensvervullende juweel).(Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 1 dalai lama met een raadgever, Foto 2 Beeld van Guru Rinpoche en foto 3 Tempel van Potala in Tibet)

Vandaag ook al 20 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Madeline Kahn is overleden.

Ze werd in 1974 genomineerd voor een Oscar voor haar bijrol als Trixie Delight in Paper Moon en in 1975 nogmaals voor die als Lili Von Shtupp in Blazing Saddles.

Ze won daadwerkelijk een People’s Choice Award in 1984 als ‘favoriete artieste’ en een Daytime Emmy Award in 1987 voor haar rol in een aflevering van de ABC Afterschool Specials.

De achternaam ‘Kahn’ was de meisjesnaam van haar moeder.

Kahn debuteerde in 1972 op het witte doek als Eunice Burns in de komedie What’s Up, Doc?. Het bleek haar eerste van meer dan 25 filmrollen. Meerdere hiervan waren komedies en satires onder regie van Mel Brooks, te weten Blazing Saddles, Young Frankenstein (beide uit 1974), High Anxiety (1977) en History of the World: Part I (1981).

Kahn bleek in 1999 te lijden aan eierstokkanker, maar ging tot kort voor haar overlijden door met het opnemen van de televisieserie Cosby, waarin ze Pauline Fox speelde.

Ze trouwde op 10 oktober 1999 met John Hansbury. Acht weken later overleed ze op 57-jarige leeftijd. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Actress Madeline Kahn (1980’s)

55 jaar geleden, Cassius Marcellus Clay wordt Muhammad Ali

Hij onthulde lid te zijn van de Nation of Islam (waaraan toen gerefereerd werd als Black Muslims) en Malcolm X doopte Cassius Clay om in Cassius X, waarmee hij diens achternaam, als symbool van het slavernijverleden van zijn voorouders, verwierp.

Malcolm X en andere leden van de Nation of Islam waren Ali hierin voorgegaan.

In 1964 maakte Malcolm X bekend dat aan Clay zijn ‘X’ zou worden toegekend. Elijah Muhammad, de toenmalig leider van de Nation of Islam, nam diezelfde avond een telefonische verklaring op, die de radio zou worden uitgezonden, waarin hij bekendmaakte dat Clay voortaan als Muhammad (de profeet van de islam) Ali (de vierde kalief) door het leven zou gaan.

In het Nederlands wordt deze naam vaak als “Mohammed Ali” weergegeven.

Slechts enkele journalisten (Howard Cosell als meest vooraanstaande) accepteerden dit toen.

Zijn nieuwe naam stond symbool voor zijn nieuwe identiteit als lid van de Nation of Islam.(Diverse bronnen, Wikipedia en Foto’s 1 Ali met zijn gouden kampioensgordel, Foto 2 in de schoenenwinkel, Foto 3 Ali en zijn vrouw naar de krantenwinkel op het blad Muhammad Speaks te kopen en Foto 4 samen met zijn vrouw en vrienden in een snackbar in Corona, Long Island in New York waar Ali toen woonde.

Vandaag is het ook al 15 jaar geleden dat radiomaker Rudi Sinia is overleden

Rudi Sinia stond tot aan zijn pensioen aan het hoofd van Radio 2 Oost-Vlaanderen.
Zijn carrière bij de BRT ging van start op 15 april 1963.

Hij bouwde de Top 30 uit en maakte als eerste een popprogramma als “Rudy’s Club”, helemaal in de stijl van de buitenlandse popzender. Ook “Zomerhit” was één van zijn grote realisaties.


Andere programma’s van Rudi Sinia waren “de Eerste Ronde”,Relax”, “Onvergetelijk” en “Party Time”.

Tot slot werd hij departementshoofd van Radio 2 Oost-Vlaanderen.

Hij overleed op 75-jarige leeftijd in een Oostends ziekenhuis.