Categorie: BRT

50 jaar geleden, de Amerikaanse sitcom Chico and the Man te zien elke woensdag op de BRT (nu Vrt).

Op het scherm verschijnt een aftandse garage in Los Angeles, gerund door een knorrige oude man. Zijn leven wordt volledig overhoop gehaald door een jonge, optimistische Latino met een onweerstaanbare glimlach.

De sitcom, die in Amerika in 1974 was gestart, draaide volledig om de chemie tussen de twee hoofdrolspelers.

Enerzijds was er Ed Brown (Jack Albertson, overleden op 25 november 1981), de verbitterde garagehouder die in alles een probleem zag.

Anderzijds was er Chico Rodriguez, gespeeld door de piepjonge en razend populaire Freddie Prinze.

Hij was de frisse wind die door de stoffige garage en het leven van Ed waaide.

Hun gekibbel en de langzaam groeiende vader-zoonrelatie vormden het hart van de show.

Tel daar de onvergetelijke begintune, ingezongen door de legendarische José Feliciano, bij op, en je had dé reden waarom miljoenen kijkers, ook in Vlaanderen, aan de buis gekluisterd zaten.

De ster van de show was zonder twijfel Freddie Prinze. Geboren als zoon van een Hongaarse vader en een Porto-Ricaanse moeder, groeide hij op in een ‘getto’ in New York.

Zoals Joepie het treffend omschreef, ontwikkelde hij daar een “onverbeterlijke drang naar zelfbescherming”, die hij omzette in een scherp gevoel voor humor.

Na wat optredens in kleine clubs belandde hij in de legendarische “Tonight Show”.

Die ene avond veranderde alles: een producent zag hem en bood hem de rol van zijn leven aan. Op zijn twintigste was Freddie Prinze een wereldster.

Maar het succesverhaal kende een tragische afloop. Amper anderhalf jaar nadat het lovende artikel in Joepie verscheen, in januari 1977, maakte Prinze op 22-jarige leeftijd een einde aan zijn leven.

De makers probeerden de serie nog te redden door een nieuw personage te introduceren, maar de ziel was eruit.

Zonder de charismatische Chico was de magie verdwenen. Na een vierde seizoen stopte dan ook de reeks.

40 jaar geleden, Marleen Gordts aan het doplokaal.

Marleen Gordts was in de jaren 80 en 90 een van de bekende gezichten van de toenmalige BRT.

Velen herinneren haar als de presentatrice van populaire programma’s zoals het spelletje ‘Videomatch’, ‘Kwidam’ en de satirische gala ‘De Gouden Bertjes’.

Na het behalen van haar diploma communicatiewetenschappen in 1984, werkte ze twaalf jaar lang voor de openbare omroep.

In 1996 koos ze bewust voor een leven achter de schermen. Ze verliet de televisiewereld en richtte haar eigen productiehuis op, waarmee ze zich specialiseerde in het maken van reclamespots en bedrijfsfilms.

Vandaag de dag is Marleen Gordts nog steeds actief als onafhankelijk producent, maar ze leidt een leven ver buiten de schijnwerpers. Ze is getrouwd, moeder van vier kinderen.

Sterrenwacht-kandidaten Patrick Hebb en Patricia Ceysens voor de tv-uitzending van zaterdag 14 juli 1990.

Hoewel ze in 1990 al eens op televisie verscheen in het programma ‘Sterrenwacht’, werd Patricia Ceysens vanaf 1994 vooral bekend als politica voor de Open Vld.

Haar politieke loopbaan startte in 1995, toen ze bij de eerste rechtstreekse verkiezingen werd verkozen in het Vlaams Parlement.

Ze zou er verschillende legislaturen zetelen en groeide uit tot een prominent figuur binnen haar partij.

In juni 2003 werd ze minister in de Vlaamse regering met de bevoegdheden Economie en Buitenlands Beleid.

Na een periode als fractieleidster keerde ze in 2007 terug in de regering als minister van Economie en Innovatie, waar ze zich focuste op de vergroening van de economie.

Naast haar ministeriële functies was ze van 2009 tot 2012 ook ondervoorzitter van de Open Vld.

In 2014 maakte ze de overstap naar het federale niveau en werd ze verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers, een mandaat dat ze tot 2019 uitoefende.

Gisteren nog vandaag

Na haar vertrek uit de actieve politiek stapte Ceysens over naar de bedrijfswereld.

In 2020 werd ze bestuurslid bij Econopolis Wealth Management en ze is ook CEO van WeWatt.

In 2021 werd ze bestuurder van de Nationale Loterij van België

Een bekend detail is dat Patricia Ceysens de meter is van Kai-Mook, de eerste olifant die in de Antwerpse zoo geboren werd.

Gisteren nog vandaag

Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Gentse presentator Nand Baert is overleden (28 april 1985)

De populaire televisiepresentator Nand Baert kende we vooral van het reisprogramma Van Pool tot Evenaar.

Tijdens Expo 58 was hij samen met onder andere Pros Verbruggen één van de stemmen die voor de Belgische radio vanuit de paviljoenen sfeerbeelden en interviews verzorgde.

Baerts werd bekend als een van de Nederlandstalige dj’s bij Radio Luxembourg.

Hij verzorgde in 1956 de allereerst Vlaamse commentaren voor het Eurovisiesongfestival Bij BRT 2.

Bij Omroep Oost-Vlaanderen was hij begin jaren 60 bekend als radiopresentator van programma’s als Party-time in Rudi’s Club en Afternoonbeat, die hij samen met Rudi Sinia presenteerde.

Op de Nederlandse televisie was hij bij de Avro van 1963 tot 1967 de eerste presentator van het tv-programma Wie van de drie.

Van 1977 tot zijn overlijden in 1985 was hij de presentator van de populaire televisiequiz Van Pool tot Evenaar.

Nand Baert is 53 jaar geworden.

Vandaag, 50 jaar geleden, bereikt Leo Sayer met zijn nummer Long Tall Glasses de tweede plaats in de Brt Top 30.

“Long Tall Glasses (I Can Dance)” bereikte nummer 4 in het VK Singles Chart en in Amerika was de single goed voor een negende plaats in de billboard top 100.

In Vlaanderen was de single dus goed voor een tweede plaats en in Nederland zelfs goed voor een eerste plaats.

Deze single is afkomstig van zijn tweede album “Just a Boy” verscheen in 1974 en het album bereikte de vierde plaats in het Britse Albums Chart.

Voor het album werkte hij samen met twee producers, namelijk:

De gekende ex-zanger Adam Faith, die begin jaren 70 een management voor artiesten was begonnen.

Sayer was toen een van zijn eerste klanten.

David Courtney, een songwriter, drummer en producer die met Faith samenwerkte.

Hij schreef ook mee aan de nummers op het album en dit samen met Sayer, die trouwens ook alle teksten schreef.

De arrangementen zijn geschreven door Del Newman.

Buiten het nummer Long Tall Glasses (I Can Dance), die als derde single uit kwam, verscheen er in Vlaanderen en Nederland nog twee andere singles uit het album, namelijk:

“One Man Band” en Bereikte toen nummer 6 in het VK Singles Chart.

In Vlaanderen Nederland bereikte het nummer niet de hitparade.

“Train” werd vreemd niet in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht, maar wel dus in andere landen, waaronder Vlaanderen en Nederland.

Het nummer was in Vlaanderen goed voor een vijfentwintigste plaats en in Nederland deed het nummer beter en bereikte daar de vijftiende plaats.

Op dit album verscheen ook het door hem geschreven nummer Giving It All Away, die een groot succes was voor Roger Daltrey in 1973.

Voor het album werkte Sayer met de volgende muzikanten:

Gerry Conway: Drums

Alan Tarney: Basgitaar

Dave Courtney: Keyboards

Cliff White: Gitaar

De albumhoes van Just a Boy is ontworpen door Humphrey Butler-Bowdon, zijn oude leerkracht die hem les gaf aan op academie (Leo Sayer, eindelijk weer mezelf zijn uit de Joepie van 25 december 1974).