


Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek




Wat heb ik gelachen met deze reeks en film.
In het echte leven werkte Bob Grant ook als buschauffeur, om zijn opleiding aan de RADA te kunnen betalen.

Na de populaire tv-reeks nu ook de eerst film On the Buses.

Deze film wist zelfs korte tijd de toen nieuw uitgekomen film van James Bond, Diamonds Are Forever van de eerste plaats te verdrijven.

De film kreeg in 1972 en 1973 een vervolg.

Naast de gebruikelijke acteurs speelden onder anderen ook Pamela Cundell, Wendy Richard, Pat Coombs en Norman Mitchell een rol.




Het is in het Spaans geschreven en uitgebracht onder de titel Los doce Cuentos maravillosos in 1955 door Ediciones Sinpoples, Madrid.
In 1961 werd de sprookjesverzameling door Lia Timmermans naar het Nederlands vertaald en uitgebracht als De Twaalf Wonderlijke Sprookjes van Koningin Fabiola.

Het boek is ook naar het Frans vertaald onder de titel Les douzes Contes Merveilleux de la Reine Fabiola door Marie Gevers.
De opbrengsten van het boek kwamen ten goede aan het Nationaal Werk voor Kinderwelzijn.

Het boek bevat twaalf sprookjes, waarvan het vijfde, De Indische Waterlelies, in de Efteling is uitgebeeld.
De Indische Waterlelies is een sprookje over een heks in een oerwoud, die zo jaloers is op de schoonheid van de sterrenkinderen die dansen op een meer in het maanlicht, dat ze hen betovert in waterlelies.
Ter gelegenheid van het vijftienjarige bestaan van de Efteling opende het park in 1966 het jubileumsprookje

Voor de zang van de heks heeft de Efteling gebruikgemaakt van de stem van Yma Súmac met gedeeltes uit de nummers Taita Inty (Maagd van de zonnegod) en Choladas (Dans van het maanfestival).
Alhoewel ze niet bij de opening is, bezoekt Fabiola het sprookje op 21 juni 1967.
Samen met Prinses Paola en haar drie kinderen landt ze om 14.30 uur op vliegbasis Gilze-Rijen.
Ze laat zich daarnaast vergezellen door haar particulier secretaris, de Hofmaarschalk van Prinses Paola en Dr. W. van Cauwenberg die dan ambassadeur van België is in Nederland.
Het gezelschap komt om 15.00 uur aan in de Efteling, waar ze worden opgewacht door stichtingsvoorzitter Van der Heijden, directeur Diender, Anton Pieck en Peter Reijnders.
Acht dagen later mag de Efteling een brief ontvangen van de ambassadeur. In naam van de koningin schrijft hij hoezeer ze onder de indruk was van alles en voornamelijk De Indische Waterlelies.
Vijf jaar geleden, kreeg de attractie een update. (Diverse bronnen, Wikipedia, foto 2: Het eerste exemplaar ging naar een ziek Nederlands jongetje en zijn kleiner broertje die in Brugge woont en foto 4: Lia Timmermans en de Post van 10 december 1961)















Hugo De Pot is geboren in Aalst, op 19 november 1942.
Hij studeerde aan het Sint-Maarten Instituut in Aalst en aan de Katholieke Universiteit van Leuven.
Op 15 december 1965, na zijn studies Licentiaat en aggregaat Lichamelijke Opvoeding en Kinesitherapie, aan de KUL, aanvaarde Hugo De Pot een contract als leraar aan het Instituut voor Lichamelijke Opvoeding “Yvan Coutu” in Montréal, zonder te vermoeden dat hij niet 5 jaar, maar meer dan 50 jaar in Canada zou verblijven.
In 1967 werd hij leraar L.O. aan het departement “Loisirs et Sports” van het CEGEP van Montreal en in 1970 professor L.O. aan de Université du Québec.

Twee maanden na zijn aankomst in Montreal, richtte hij kunstgroep “Ars Gymnastica” op met zijn beste studenten Lichamelijke Opvoeding.
Vijf jaar experimenteren met lichaamsexpressie, doen zijn groep evolueren van ritmische gymnastiek naar acrobatische gymnastiek, en van contemporaine dans naar modern ballet.
De vele aanvragen voor optredens in theaters en op televisie waren de reden dat hij, samen met een twintigtal dansers, besloot zich voltijds te wijden aan de dans en hij richt “Les Ballets modernes du Quebec” op in 1970.

In 1973 vraagt de stad Longueuil aan Hugo om zich daar te vestigen met zijn balletgroep, en hij wordt door de burgemeester een gebouw aangeboden aan een interessante aankoopprijs.
Dit zette hem aan om “Ecole de danse Hugo Depot” op te richten en duizenden jonge mensen de kans te geven om danslessen te volgen.
Van 1971 tot 1975 waren vijf fantastische jaren van rondreizen met zijn “Ballets Modernes du Québec” in Canada en Europa.
Tijdens hun verblijf in Québec waren er tientallen optredens voor televisie en choreografieën voor culturele programma’s.
Zijn werk werd bekroond in 1975 op het Internationaal Dansfestival van Parijs, met een derde prijs als groep, en voor Hugo een eerste prijs voor moderne choreografie voor zijn ballet “La guerre pour la Paix”.
In 1974 werd Hugo De Pot door het Canadees Olympisch Comité benoemd tot artistiek directeur en choreograaf voor de Opening- en Sluitingsceremonies van de Olympische Spelen van Montréal in 1976.
Bijgestaan door zijn 12 dansers en 75 leraars L.O. trainde hij 5000 jonge dansers voor deze twee spektakels.
Toen een aanvraag voor een verzekerde jaarlijkse toelage aan zijn Ballets Modernes du Québec door de Canadese regering werd geweigerd, niettegenstaande een dik dossier van positieve perskritieken in zes talen, besloot Hugo De Pot zijn balletgroep te ontbinden, vermits het onmogelijk werd om hetzelfde artistieke niveau te behouden zonder gouvernementele steun.

Hugo besliste terug in Aalst te gaan wonen.
Maar, in 1977, op vraag van de Canadese regering, keerde hij terug naar Canada, om een massa spektakel te realiseren ter bevordering van de sport, met meer dan 2500 figuranten, in het Olympisch stadium van Montréal.
Dit was het begin van een nieuwe succesvolle periode voor Hugo De Pot.
Hij richtte “Hugo De Pot Productions” op waarmee hij bij vele nationale en internationale evenementen betrokken was als producer en/of als regisseur en choreograaf.
Alleen al in het Olympisch Stadium van Montréal realiseerde hij 14 spektakels die rechtstreeks op internationale televisie werden vertoond.
In 2004 , tijdens een rondreis in Cambodja, was Hugo erg onder de indruk van de penibele levensomstandigheden van die arme mensen en hij besloot gedurende de volgende jaren van zijn leven iets terug te geven aan de maatschappij.
In 2007 werd de vzw “Smilin Kids” opgericht. Hugo gaat er drie maal per jaar als vrijwilliger werken in zijn weeshuis en de school voor arme kinderen.(Diverse bronnen, Blog Hugo De Pot en De Post 28 november 1971)







