Vandaag 50 jaar geleden, Mick Jagger stapt in het huwelijksbootje met Pérez-Mora Macias.(Bianca Jagger)
Categorie: De Post Tijdschriften
Vandaag 60 jaar geleden, prins Albert en prinses Paola te gast op de Heilig Bloedprocessie in Brugge
40 jaar geleden, Marie Esmeralda van België in de Post van 10 mei 1981
30 jaar geleden, Lp bespreking Charles Et Les Lulus van de Belgische groep Charles Et Les Lulus (De Post 10 mei 1991)
50 jaar geleden, te gast bij Beeldhouw Leopold Pol Scrayen en zijn dochter Jeny
Leopold (alias Pol) Scrayen werd geboren in Hechtel (Vlaams Limburg) op 7 december 1920.
Leopold Scrayen was als beeldende kunstenaar een selfmade man die in de wereld van de ‘grote kunst’ in eigen land niet altijd de waardering kreeg die hij verdiende.
Pas op latere leeftijd nam hij hamer en beitel ter hand om zijn eerste kunstcreaties vorm te gegeven.
Voordien was hij werkzaam als bovengrondse arbeider in een van de Limburgse koolmijnen.
Hij verdiende er als lasser de kost tot hij in 1959, op 39-jarige leeftijd, ziek werd.
Een ernstige hartkwaal die gepaard ging met verlammingsverschijnselen belette hem zijn beroep nog langer uit te oefenen.
Het duurde drie jaar vooraleer hij opnieuw te been was.
Op zoek naar geschikt werk, kwam hij eerder toevallig terecht bij een bedrijf in Bree waar grafzerken werden gemaakt.
Hij zag er een beeldhouwer aan de slag en zelfverzekerd beweerde Scrayen, die nooit eerder als beeldhouwer of als tekenaar enige opleiding had genoten: ‘dat kan ik ook’…
Het klonk zo overtuigend dat de grafsteenmaker Scrayen bij wijze van proef een Christuskop liet beitelen. Raar maar waar, het werkstuk voldeed aan alle vereisten van de kunst en Leopold werd in dienst genomen.
De eenvoudige arbeider had in zich het oertalent ontdekt.
Al vlug experimenteerde hij ook met het maken van portretten in zachtere materie.
Een vriend bezorgde hem de geschikte essen-, linden- en beukenhouten planken en Scrayen vond zijn ware roeping in het maken van houtsculpturen.
Na een paar jaar liet hij het steenhouwen voor wat het was om zich voltijds toe te leggen op het hakken van houten bas-reliëfs, hoofdzakelijk portretten.
Geregeld maakte hij ook wand- en sierpanelen voor het bouwbedrijf in opdracht van architecten.
De eigenzinnige ‘filosoof’ en would-be-kunstenaar die Scrayen in de ogen van zijn dorpsgenoten was, oogstte aanvankelijk enige spot, maar al vlug erkenden vriend en vijand de hoogstaande kwaliteit van zijn werk.
Het duurde geen tijd of de bestellingen liepen in die mate binnen dat Leopold zich voltijds aan zijn kunst kon wijden.
Leopold Scrayen slaagde erin om van zijn kunst te leven en zijn gezin te onderhouden.
Op geregelde tijdstippen wist hij zich in de belangstelling te plaatsen met het portretteren van nationale en internationale figuren zoals lukraak Jozef Muls, Stijn Streuvels, Beethoven, J.P. Belmondo, W. Churchill, H. Ford, C. De Gaulle, E. Hemingway, J.F. Kennedy, de pausen Paulus VI en Johannes Paulus II, J. Sibelius en vele andere.
Tussen de bedrijven door maakte Leopold ook af en toe kopergravures met Bijbelse taferelen als thema.
Dikwijls werkte hij in opdracht van officiële besturen of bedrijven maar ook en vooral creëerde hij de portretten omdat hij grote bewondering had voor de uitgebeelde personaliteiten.
De kunstwerken werden dan meestal via de betrokken ambassades of bij officiële ontvangsten aan de geportretteerde overhandigd.
Dit bracht de artiest Scrayen heel wat nationale en internationale bekendheid en erkenning.
Te bescheiden en te streekgebonden, ging Leopold zelden in op uitnodigingen – ook van vermaarde internationale galerijen, onder andere in Londen – voor deelname aan tentoonstellingen.
Hij had lak aan officieel gedoe: hij bleef afwezig.
Hij maakte een uitzondering voor het officiële Belgische paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Montreal (1967) waar bas-reliëfs te zien waren met portretten van Salvador Dali, Martin Luther King en Orson Welles en ook een zelfportret.
Leopold Scrayen ontwikkelde een sterk persoonlijke stijl, ‘kubistisch’ zoals hijzelf de neo-art-decostijl definieerde waarin hij portretten uit het hout hakte.
Hij was getrouwd met Maria Vandebroek en had drie dochters.
De jongste dochter, Gabriëlle, was aanvankelijk operazangeres bij de Koninklijke Opera van Antwerpen.
Na een reeks gastoptredens in januari 1980 in de opera van Sidney kwam zij niet meer naar Vlaanderen terug en bleef zij in Australië wonen.
In Perth ging zij weer studeren en na haar studies kon.
Zij achtereenvolgens als lerares en chemica aan de slag in haar nieuwe thuisland.
In 1986 emigreerde ook Leopolds oudste dochter Jenny.
Zij had een echtscheiding achter de rug en vertrok met haar drie kinderen om in Australië, als kunstenares, een nieuwe toekomst op te bouwen.
In februari 1989 ging ook de derde dochter met haar man en twee kinderen zich in Australië vestigen.
Leopold en zijn echtgenote bleven als verweesd achter.
Al vlug konden zij het verlangen naar hun kinderen, klein- en achterkleinkinderen niet langer onderdrukken en uiteindelijk, op 16 februari 1990, waagde ook het ouderpaar de overtocht en werd de hele familie er weer herenigd.
Nadat Leopold in Hechtel had bewezen een begenadigde kunstenaar, een oertalent te zijn, viel de artistieke creativiteit van de ruim 70-jarige man, na de emigratie naar Australië wat stil, maar zijn al even getalenteerde dochter Jenny zette er de traditie verder. In haar jeugd uitsluitend opgeleid door haar vader, maakt zij zich nu nog verdienstelijk met, zoals gezegd, het geven van lessen ‘wood-carving’ aan diverse kunstacademies.
In Australië maakte zij onder meer ook naam door het maken van houtsculpturen voor replica’s van historische schepen naar middeleeuwse modellen.
Verteerd door heimwee naar zijn geboortedorp, overleed vader Scrayen er op 79-jarige leeftijd.
Hij overleed te Marangaroo (Perth, West-Australië) op 21 augustus 1999.(Diverse bronnen, Paul Thiers en De Post van 2 mei 1971)
30 jaar geleden, Noordkaap begrijpt het niet, waar blijft de kritiek (De Post 3 mei 1991)
Vandaag 30 jaar geleden, Clouseau op het Eurovisiesongfestival 1991 in Rome, Italië.(De Post 10 mei 1991)
40 jaar geleden, tafelen met John Massis en Brigitte Billen (Miss België 1980 )
50 jaar geleden, te gast bij de sekte van het insect.
De kern van de Insektensekte werd gevormd door tandarts/kunstenaar Max Reneman, musicus Hub Mathijsen en kunstenaar Theo Kley, met Cor Jaring als ‘huisfotograaf’.
Zij vonden elkaar in dat ‘magisch centrum’ Amsterdam, waar zij allerlei ludieke, gekke en vaak ook onuitvoerbare projecten bedachten.
In 1968 vormden Kley, Reneman en Mathijsen al het ‘Exoties Kietsj Konservaatoriejum’: een theatraal muzikaal gezelschap dat voortdurend van samenstelling wisselde (iedereen die zelf zijn instrument maakte en bespeelde was welkom).
De groep maakte zich zorgen over de manier waarop met het milieu werd omgegaan.
De milieubeweging kreeg in de jaren 1960 een belangrijke impuls met het verschijnen een boek als Silent Spring van Rachel Carson, waarin de auteur de alarmklok luidde over het gebruik van pesticiden, die ze omschreef als ‘de regen van dood’.
Als reactie op vervuiling en verspilling recycleden de leden onder meer fietsen die ze op de schroothoop vonden.
In februari 1969 werd op de Waddenzee illegaal stookolie geloosd, waarbij veel vogels onder de olie kwamen te zitten.
Als reactie op deze ramp richtten Kley, Mathijsen en Reneman de Insektensekte op, een van de eerste milieubewegingen van Nederland.
Vanaf dat moment sloeg de Insektensekte alarm bij natuurrampen door een vlag met daarop een gouden vlinder halfstok uit het raam te hangen.
De groep had een flink aantal ‘gouden’ vlinders gevonden op de Albert Cuypmarkt.
Vanaf dat moment fungeerde die vlinder als symbool van de Insektensekte.
Ook John Lennon & Yoko Ono kregen een exemplaar tijdens hun beroemde bed-in in het Hilton Hotel in 1969, waar het Exotisch Kietsj Konservaatoriejum hun toezong.
Lennon en Ono werden daarbij tot erelid van de Insektensekte benoemd.
Het Eksooties Kietsj Konservaatoriejum speelde niet alleen in het Hilton voor John & Yoko maar bijvoorbeeld ook bij de opening van de IJtunnel in 1968 en tijdens de tentoonstelling van Daniel Spoerri in het Stedelijk Museum in 1971.
Hub Mathijsen speelde daarbij op de zogenaamde violofoon (een viool zonder de houten klankkast, waarbij het geluid wordt versterkt door een hoorn).
De Insektensekte voerde ook regelmatig performances op die te maken hadden met milieuvervuiling.
Zo werd onder muzikale leiding van Hub Mathijsen in 1969 de ‘Vlinderopera’ opgevoerd, waarin onder andere het lied ‘Moeder waar zijn de vlinders gebleven’ wordt gezongen.
Naast het Exoties Kietsj Konservaatoriejum en de Insektensekte waren Kley, Reneman en Mathijsen in 1970 de oprichters van het ‘Deskundologisch Laboratorium’, samen met onder andere Robert Jasper Grootveld, waarin hun activiteiten samen kwamen.
Het laboratorium maakte studie van het doodgewone: ‘Als je je onderzoek uitsluitend op de problemen richt, zie je de dingen die als een paal boven water staan over het hoofd. Deskundologen spreken in heldere taal over simpele zaken.
Deskundologie is dat wat iedereen met zijn klompen aan kan voelen, en dat niemand boven de pet gaat.’
Het Deskundologisch Laboratorium kende diverse afdelingen, waaronder ‘Milieuverveling’, ‘Sonologie’ en ‘Immuun Blauw’ bijvoorbeeld.
De deskundologie was een ambulante wetenschap, en op hun tochten kleurden de deskundologen zichzelf en de omgeving vaak met het ‘Immuun blauw’, een vrolijke variant op het zakje blauw, destijds de witmaker van wasgoed.
De groep had geen vastomlijnd programma, eigenlijk werd er niets van tevoren afgesproken. Of, zoals Theo Kley mij vertelde, ‘iedereen deed maar wat’.
Ze troffen elkaar in de stad en bedachten dan ter plekke een plan. Of ze gingen er samen op uit met een auto vol attributen en schmink.
Hun doel was wel degelijk serieus, maar de middelen moesten speels zijn, en vooral niet burgerlijk.’Het ging ons om de verwondering’, aldus Kley. (Suzanna Héman, De Post 2 mei 1971 en diverse bronnen)
40 jaar geleden, de Franse schrijfster Françoise Sagan bezondigde zich uit geldnood aan plagiaat
60 jaar geleden, te gast op de filmset van de Vlaamse tv-film Die Opernprobe met in de hoofdrol Senne Rouffaer, Anton Peeters, Dora van der Groen en Jeanine Schevernels
De regie was in handen van de Duitse regisseur Herbert Junkers.
Die Opernprobe, ook getiteld Die vornehmen Dilettanten, is een komische opera in één akte van Albert Lortzing, op een libretto dat hij bewerkte van een toneelstuk van Philippe Poisson dat was vertaald door Johann Friedrich Jünger. (De Post 30 april 1961, foto1: Senne Rouffaer en Anton Peeters, foto 3 Dora van der Groen (stoel) en Jeanine Schevernels)
Vandaag 5 jaar geleden, viel het doek na 80 mooie jaren definitief bij Poppenschouwburg Van Campen
In april 2016 speelden de Neus, den Bult, Liezeke, De Schele en andere poppen hun laatste stuk in de historische Sint Niklaaskapel in Antwerpen.
Tachtig jaar lang beleefden ze daar hun avonturen, tot het poppentheater op 30 april 2016 de deuren voorgoed sloot.
Gelukkig kregen de Poesjenellen een tweede leven.
Kris Dockx, beter bekend als ”den burgemeester van Lillo” heeft al enkele jaren het kruitmagazijn in Lillo waar hij zijn Antwerpse theaterstukken en andere gebeuren opvoert.
Kris en zijn vrouw Liesbeth vonden het een spijtige zaak dat “Van Campen”, er na 80 jaar mee stopte.
Ze konden tot een compromis komen en een groot deel van de Collectie poppen en decors en meer, verhuisden van de kapel naar het kruitmagazijn in Lillo.
Dus gelukkig géén begrafenis voor de poppen van Van Campen. (Diverse bronnen, De Post 2 maart 1986 en Wikipedia)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse schrijver Filip De Pillecyn
Vandaag 50 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op staatsbezoek aan Duitsland.
Vandaag 30 jaar geleden, Anke Van dermeersch verkozen tot Miss België.
Vandaag werd Van dermeersch tot Miss België gekroond in het casino van Spa.
Haar verkiezing was de eerste die rechtstreeks uitgezonden werd op televisie (RTL TVI) en ook kon de kijker voor het eerst meestemmen.
In 1992 was ze 5de eredame bij Miss Universe.
Van dermeersch studeerde tussen 1992 en 1997 rechten aan de UFSIA en de UIA.
Aan de UFSIA werd ze na 2 kandidaturen kandidaat in de rechten en aan de UIA na 2 licenties licentiaat in de rechten. Vervolgens deed ze aan de UIA tussen 1997 en 1999 2 specialisatiejaren Master in Tax Law.
Na haar studies werd ze advocaat aan de balie van Antwerpen, gespecialiseerd in internationaal fiscaal recht.
Ze begon een politieke loopbaan bij de VLD en was voor deze partij in 1999 kandidaat voor het Europees Parlement.
Van dermeersch raakte echter niet verkozen.
Ze had tijdens de campagne onder andere gesteld dat indien ze verkozen werd naakt zou poseren in Playboy.
Nadat ze in 2000 gesprekken had gevoerd met het Vlaams Blok uit onvrede over haar plaats op de VLD-kieslijst bij de lokale verkiezingen, wat door het cordon sanitaire tegen de partij verboden was, werd ze in maart voor één jaar geschorst al partijlid van VLD en kreeg ze geen plaats meer voor de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van de partij.
Daarop verliet ze de partij en stapte ze over naar het Vlaams Blok.
Ze was tevens gevraagd voor de partij Algemeen Belang Centraal (ABC) van Willy Vermeulen, voormalig topman van het Hoog Comité van Toezicht.
Van 2003 tot 2014 zetelde ze voor het Vlaams Blok in de Belgische Senaat als rechtstreeks gekozen senator en sinds 2014 is ze deelstaatsenator in de Senaat.
In de Senaat was ze van 2007 tot 2009 ondervoorzitter en van 2011 tot 2019 voorzitster van de Vlaams Belang-fractie.
Sinds 2007 is ze ook gemeenteraadslid van Antwerpen.
In 2013 haalde ze de wereldwijde media nadat schoenenfabrikant Louboutin haar voor de rechter sleepte omwille van het gebruik van de voor het merk typerende hoge pumps met rode zolen in haar campagne Vrouwen Tegen Islamisering.
Op het pamflet en de affiche werden volgende waardeoordelen geplaatst (boven naar onder): steniging, verkrachting, hoer, slet, gematigde Islam en shariaconform.
Tevens ging de Canadese studente Rosea Lake een rechtszaak aan tegen Van Dermeersch omdat de campagne te sterk gebaseerd was op een werk van de studente met de titel Judgments.
De politica paste na het geding van Louboutin voor de handelsrechtbank de affiche aan met een schijnbaar identiek paar schoenen met gele zolen.
Ook de Canadese studente werd door de rechtbank in haar gelijk gesteld.
Van dermeersch kreeg een verbod de affiche verder te gebruiken en een dwangsom van € 1000 per inbreuk opgelegd.
Ze ging tegen de uitspraak in beroep.
Nadien bracht ze een nieuwe campagne uit onder de slogan boerka of bikini?
Sinds 2014 zetelt ze in het Vlaams Parlement.
Ze behaalde 31.540 voorkeurstemmen als lijsttrekster op de Vlaams Belang-kieslijst voor de kieskring Antwerpen.
In november 2016 bracht ze samen met partijgenoten Filip Dewinter en Jan Penris een bezoek aan Griekenland om er de gevolgen van de vluchtelingencrisis te bekijken.
Tijdens dit bezoek was er ook een ontmoeting met de neonazistische partij Gouden Dageraad, waarbij Filip Dewinter een toespraak gaf.
Partijvoorzitter Tom Van Grieken was niet tevreden met deze ontmoeting en vond dat partijleden van Vlaams Belang niets te zoeken hadden bij neonazistische partijen.
Bij een speciale vergadering van het partijbestuur werd beslist om de drie officieel terecht te wijzen.
Anke Van dermeersch zelf werd uit het Vlaams Belang-partijbestuur gezet en van haar zetel in de Belgische Senaat ontheven.
Ze weigerde echter ontslag te nemen als senator en vond dat haar partij haar niet kon dwingen om haar mandaat van senator af te staan.
Dit werd door het Vlaams Parlement bevestigd, waarop ze enkel uit het partijbestuur van Vlaams Belang werd gezet.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 2019 werd ze vanop de tweede plaats van de Antwerpse Vlaams Belang-lijst herkozen als Vlaams Parlementslid met 21.966 voorkeurstemmen.
Ook werd ze opnieuw afgevaardigd als deelstaatsenator.
Haar functie van fractievoorzitter moest ze echter afstaan aan Guy D’haeseleer, maar ze werd wel lid van het Bureau van de Senaat.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 10 mei 1991)
Toen gisteren nog vandaag was 