Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Constant Quirijnen begon als schrijnwerker in Brasschaat Maria-ter-Heide met begrafenissen rond 1926.
Zijn jongste zoon Armand Quirijnen opende een vestiging in Brasschaat-Centrum in 1967 en opende in 1981 een rouwcentrum met kleine aula en groetkamers.
Als ceremoniemeester specialiseerde hij zich in protocol en huwelijken.
Zo verzorgde hij de huwelijken van Eddy Merckx, Herman Van Springel en Rocco Granata.
Voor advies vroeg hij toen 250 Bfr. en als ceremoniemeester kon men hem huren vanaf 750 Bfr.
Na het pensioen van Armand werd in 2004 het uitvaartcentrum fors uitgebreid met een grotere aula, koffieruimte en 24 uurs familiekamers.
Het organiseren van huwelijken werd stopgezet in 2005.
Voor deze grote retrospectief van Salvador Dalí over de overdracht van voorwerpen in een wel of niet schaalverandering.
De bezoeker kreeg een installatie te zien van tientallen gerechten, worstjes en een theelepel op een andere schaal dan in de werkelijkheid.
Zo was de lepel 38 meter lang en goed voor een gewicht van 1600 kg.
Dali gaf de opdracht aan Kim Hamisky om dit kunstwerk te maken.
Gedurende meer dan zes weken hebben een twintigtal arbeiders metalen platen gesneden en gelast om dit kunstwerk samen te stellen.
De Theelepel kreeg een plaats in de hall, naast een rots die begroeid is met regenschermen.
De Theelepel en de rots kregen ook nog een andere functie.
Een pompsysteem pompte water uit de lepel en spoot die dan eens per uur over de rots.
Zo waren de beide kunstwerken verbonden als een soort fontein. (Tentoonstelling 18 december tot en met 14 april 1980, Diverse bronnen en De Post van 30 december 1979)
Bob Dylan in de Joepie van 17 december 1979 De Nieuwe ouwe Bob Dylan en zijn nieuwe album Oh Mercy (De Post van 21 oktober 1979 Vanavond 35 jaar geleden, Bob Dylan in Brussel Lp bespreking van Bob Dylan, Michael Jackson, Garland Jeffrey, Billy Preston Bob Dylan en zijn nieuwe album Slow Train Coming (Joepie van 23 juli 1979) Bob Dylan en zijn nieuwe album Slow Train Coming (Oor van 22 augustus 1979) 50 jaar geleden, Bob Dylan en 200000 hippes op het eiland Wight voor een concert Bob Dylan in de Joepie van 26 augustus 1979 40 jaar geleden, reclame voor het album Slow Train Coming van Bob Dylan (Augustus 1979) DuimLp van de week, Bob Dylan at Budokan in de Joepie van 21 mei 1979 Reclame voor Bob Dylan en zijn nieuwe Lp Infidels (december 1983) 35 jaar geleden, Mark Knofler als producer van Bob Dylan ( 4 december 1983) Bob Dylan
De Tweede Wereldoorlog geeft het leven van de jonge Schiltz een beslissende wending.
Als diepgelovige tiener is hij lid van de Nationaalsocialistische Jeugd Vlaanderen. Na de bevrijding wordt hij hiervoor enige tijd opgesloten.
In 1955 trouwde hij met zijn achternicht Garda Schiltz. In 1959 verkozen in de gemeenteraad van Antwerpen als onafhankelijke op de CVP lijst. Vanaf 1965 was hij lid van de Volksunie.
Hij was één van de vaders van de federale staat en vervulde na het Egmontpact van 1977 sleutelfuncties in veel regeringen.
In 1982 schreef hij een boek met als titel Macht en onmacht van de Vlaamse Beweging. Hugo Schiltz was in 1989, vice eerste minister en minister van begroting. In 1995 werd hij benoemd tot Minister van Staat, en werd alzo lid van de Kroonraad. Hij bleef politiek actief als schepen van Financiën, Economie en Toerisme in Antwerpen tot het jaar 2000.
In 2001 bij de splitsing van de Volksunie, sloot hij zich – evenals onder andere Bert Anciaux, Lionel Vandenberghe en Nelly Maes – aan bij Spirit.
Na zijn schepen ambt werd hij opnieuw actief in de advocatuur.
Eerst bij Ernst & Young en Peeters Advocaten, daarna richtte hij Laurius-Schiltz-Verschroeven ADVC op, samen met Guido Verschroeven, voormalig hoofd van de juridische dienst van Boelwerf.
Hij was ook lid van de raden van bestuur van de Argenta Groep. Schiltz was vanaf 2002 ook voorzitter van de Vlaamse Opera en erevoorzitter van het Flanders Fashion Instituut (FFI) in Antwerpen.
Schiltz overleed uiteindelijk op 78-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen in Edegem.
Op 22 augustus 2006 vond de begrafenis van Schiltz plaats in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen.
Testamentair had Schiltz aangegeven geen staatsbegrafenis te willen vanwege zijn Vlaams-nationalistische levenswandel, dit hoewel hij daar als Minister van Staat recht op had.
Schiltz werd in een witte kist de kathedraal binnengedragen.
Op vraag van de familie waren er geen vlaggen in de kathedraal aanwezig.
De sobere uitvaartmis werd massaal bezocht, door veel Vlamingen, politici en ook Nederlandse Groot-Nederlanders en EVA-partners, in totaal zo’n 1200 personen. De aansluitende uitvaart vond in besloten familiekring plaats. Schiltz kreeg zijn laatste rustplaats op het Schoonselhof.
Zijn zoon, Willem-Frederik Schiltz is Vlaams parlementslid en districtsraadslid in Antwerpen namens de Open VLD.(Diverse bronnen, biografie Hugo’s heilige vuur van Paul Huybrechts, Wikipedia en Foto’s uit De Post van 15 december 1989)
Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989
De koning kocht dit jachthuis met 14 slaapkamers voor tien miljoen Frank en dit voor zijn vrouw Liliane die toen een grote liefhebster was van de jacht.
Op de foto’s zie je duidelijke een trotse Liliane met haar twee gemsbokken die ze dood schoot tijdens de jacht.
Ook is het leuk dat de leden van koninklijke familie toen geen fruitsap of water dronken. Maar wel een plaatselijke Gentiaan Jenever.
Of het pand nog in eigendom is van de koninklijke familie, kon ik nergens terug vinden. Dus ik vrees dat dit niet meer het geval is. (Diverse bronnen, Foto’s De Post van 12 december 1959)
Ook Maria Gabrielle van Savoye was aanwezig. Ze is het derde kind en de tweede dochter van de voormalige Italiaanse koning Umberto II en Marie José van België
Onder het ancien régime was Kobbegem een zelfstandige heerlijkheid.
Juridisch viel het onder de meierij van Merchtem, in het kwartier van Brussel van het hertogdom Brabant.
Na de Franse invasie werd het dorp (toen als Cobbegem aangeduid) als gemeente ingedeeld bij het kanton Merchtem van het Dijledepartement.Kobbegem behield zijn status als zelfstandige gemeente tot 1977, toen het met Asse gefusioneerd werd.
De 18de-eeuwse Sint-Antoniuskerk was een afhankelijkheid van de abdij van Vorst en is omgeven door een klein kerkhof.
Het Torenhof te Kobbegem is heden een halfgesloten hoeve met gebouwen uit het midden van de 18de eeuw en een geplaveide binnenplaats.
Op één van de hoeken staat een vierkante middeleeuwse donjon uit de 15de eeuw, waarop later een torenspits geplaatst werd.
Nabij het centrum van Kobbegem liggen de oude herbergen Plezante Hof en In ‘t Wit Paard. In het centrum bevindt zich een van de originele lambic – en gueuzebrouwerijen die de rand van Brussel rijk is.
De brouwerij van Mort Subite maakt nu deel uit van Heineken.
Kobbegem kende enige decennia een concentratie van geschreven pers.
In een drukkerij van 1954 bracht De Standaard-groep in de jaren 60 zijn persen onder (Periodica).
Na het faillissement in 1976 volgde leegstand, tot uitgeverij J. Hoste NV in 1984 het gebouw overnam.
Er kwam een nieuwe rotatiehal waar de kranten en bladen van De Persgroep gedrukt werden.
Ook commerciële diensten en redacties verhuisden naar de site, beginnend met Het Laatste Nieuws in 1991.
De drukkerij werd in 2014 afgebroken, nadat de productie vanaf 2006 geleidelijk naar Lokeren was overgebracht.
De nieuwsredacties verhuizen in 2019 naar Antwerpen.(diverse bronnen, Wikipedia en Foto’s uit het tijdschrift Ons Volk van 1949)
De Malpassetdam is een voormalige stuwdam in de rivier Reyran bij Fréjus in het departement Var in Frankrijk.
De stuwdam is vooral bekend vanwege de ramp die ermee gebeurde toen hij op 2 december 1959 om 21.13 uur scheurde en geheel instortte.
De ramp kostte aan ongeveer 423 mensen het leven.
De breuk veroorzaakte een vloedgolf van 40 meter hoogte die voortraasde met 70 km/h. Oorzaak van de ramp is een niet opgemerkte geologische breuk bij de dam, in combinatie met toegenomen belasting van die dam door overvloedige regen in de Côte d’Azur.
De dam is gebouwd in de periode van 1952 tot 1954 en was aangelegd als bassin voor irrigatie-water.
De dam was 60 meter hoog boven het rivierbed.
Het stuwmeer achter de dam had een capaciteit van 48,1 miljoen kubieke meter en een oppervlakte van 0,48 hectare.
Getuige van deze ramp, herbergt de site van Malpasset de overblijfselen van de dam. De Malpasset-dam in Fréjus is zowel een plaats van meditatie als een plaats met een unieke setting die het mogelijk maakt om het contrast te meten tussen de duizelingwekkende grootte van het bouwwerk en zijn bespottelijke kwetsbaarheid met de krachtige elementen van de natuur.
Het pad naar de dam is bezaaid met indrukwekkende gewapend betonblokken verspreid over de rivierbedding van de Reyran: deze blokken van enkele tonnen, die door de kracht van het water enkele honderden meters stroomafwaarts van de dam zijn afgezet, getuigen van het geweld van de ramp.(Diverse bronnen en Foto’s De Post 13 december 1959)
De schatrijke Carlos Pietro wou het werk eerst kopen, maar gezien dit niet kon, dan maar gaan voor een kopie van het schilderij Musicerende Engelen van Memlinc.
Het resultaat mocht er zijn, want het bereikte toen de wereldpers.
Het zou zijn enige kopie zijn dat hij ooit maakte, zijn eigen werk is tot op vandaag nog te koop op veilingen
Toen gisteren nog vandaag was 